Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Διακόσια πέντε χρόνια πέρασαν από εκείνα τα δοξασμένα χρόνια του 1821. Ονόματα τρανταχτά όπως Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μπουμπουλίνα ή έννοιες όπως η πολιορκία του Μεσολογγίου, τα οποία, ακόμα και αν αρκετοί δεν γνωρίζουν επακριβώς και λεπτομερώς την ιστορική τους ακρίβεια, παρά ταύτα είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνικού έθνους!    Και, πόσο περίλαμπροι ήταν θυμάμαι οι εορτασμοί της επετείου των 200 χρόνων από την επανάσταση! Μέχρι και σημειολογικά φαντάσματα ξεθάφτηκαν τότε για να τονίσουν το άσβεστο κλέος του μικρού μας έθνους, ενδεχομένως σε μια απόπειρα συνειρμικής ταύτισης της επετείου με τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώσαμε κάποτε…. Και μας αποδιοργάνωσαν… Θα μου πείτε, αγαπητοί μου αναγνώστες, τους Ολυμπιακούς περιμέναμε για να αποδιοργανωθούμε? Και πόσο δίκιο θα έχετε!   Επίσης, μπορεί να έχετε δίκιο όλοι όσοι μου σχολιάσετε ότι ήταν συγκυριακό το γεγονός ότι το πρόσωπο της επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων ήταν κ...

    Επανέρχομαι με το τελευταίο σκέλος της παράθεσης του προβληματισμού μου σχετικά με την αντίληψη που έχει κάθε ένας για το αν έχει κυλίσει η ζωή του όπως εκείνος θα ήθελε ή όχι.     Επιμένω να θέλω να παραμείνω στην περίπτωση που ένας άνθρωπος δεν κατόρθωσε την ευόδωση των ονείρων του, ή ας μην το θέσω καν έτσι αφού εν τέλει ποτέ κανείς δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτα ικανοποιημένος από τη ζωή του ή να ισχυριστεί ότι ακολούθησε πλήρως όλες του τις φιλοδοξίες ή πως πραγματοποίησε όλα του τα όνειρα, αλλά ας το διατυπώσω ότι ένας άνθρωπος δεν κατάφερε να ζήσει κατά πως ήθελε, δεν κατάφερε να πάρει τις αποφάσεις εκείνες που επιθυμούσε κατά το διάβα της ζωής του αλλά άφησε την κεκτημένη ταχύτητα, τη συγκυρία ή την επιρροή και το ειδικό βάρος που έχουν στη ζωή του άλλοι άνθρωποι̇ άνθρωποι όπως οι γονείς του ή ο σύντροφός του, για παράδειγμα, ή ακόμα χειρότερα, άνθρωποι άσχετοι με αυτόν που απλά έτυχε να βρίσκονται στη θέση του ρυθμιστή σε συγκεκριμένες συγκυρίες οι ο...

    Την προηγούμενη φορά παραλήρησα τις ζωές των ανθρώπων με τα ταξίδια που κάνουν τα καράβια και στάθηκα περισσότερο σε εκείνα τα καράβια που δεν άνοιξαν πανιά. Αναφέρθηκα και σε εκείνη την τρομερή συνήθεια στην οποία όλοι μας έχουμε εντρυφήσει˙ στο βόλεμα. Γιατί όμως αρκετοί από εμάς, ή και όλοι μας σε κάποια περίσταση ή έκφανση του βίου μας τείνουμε να «βολευόμαστε»?   Υπό μια πρώτη, επιφανειακή – ακόμα ίσως και επιπόλαια – θεώρηση, όντως φαίνεται ότι η προσπάθεια, ο κόπος, η φθορά που απαιτήθηκε προκειμένου για την επίτευξη ενός στόχου ο οποίος τελικά δεν ευοδώθηκε, πράγματι συνεπάγονται ένα παθητικό, ότι αποτελεί μια κινητοποίηση που δείχνει να έγινε μάταια αφού δεν απέφερε παρά μόνο κόστος και αρνητικά αποτελέσματα.   Είναι όμως έτσι? Ναι... Μπορεί να πει κανείς πως είναι  και  έτσι, ειδικά μάλιστα όταν οι προσπάθειες και τα ρίσκα, όλα και πάντοτε, αποτυγχάνουν για τον ένα λόγο ή για τον άλλο. Όμως, εφόσον οι στόχοι είναι ρεαλιστικοί και η καταβολή τη...

    E μείς οι άνθρωποι είμαστε λίγο σαν τα καράβια! Άλλα καράβια είναι μεγάλα, άλλα μικρά, ορισμένα όμορφα και καλόπλοα ενώ κάποια όχι και τόσο ίσως. Όπως και τα καράβια, έτσι και εμείς οι άνθρωποι ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο για να ταξιδέψουμε, έστω και αν τα δικά μας ταξίδια ενέχουν μια αλληγορική υπόσταση μάλλον αντί για την κυριολεξία των ταξιδιών που βάζουμε τα καράβια να κάνουν πλέοντας στους ωκεανούς του πλανήτη μας.   Σε κάθε περίπτωση, εάν με ρωτάτε ο κάθε ένας από εμάς φέρει την υποχρέωση να βγει από το λιμάνι του και να ταξιδεύσει̇  να ταξιδέψει μακριά, όσο μακριά όσο βάνει ο νους του και ενδεχομένως και ακόμα παραπέρα.   Προφανώς τα ταξίδια στην ανοιχτή θάλασσα – όπως και στη ζωή, άλλωστε – ενέχουν κινδύνους και πάντα θα υπάρχει το ενδεχόμενο το καράβι να ναυαγήσει. Είναι όμως ένας κίνδυνος τον οποίο δεν μπορεί κανείς να αποφεύγει για πάντα ή να τον αναβάλλει επ’αόριστον, οπότε μοιραία έρχεται η ώρα που θα πρέπει να πάρει το ρίσκο της καθέλ...

  Μέρα που είναι σήμερα, θα σας παραθέσω τις αναμνήσεις ενός κάποιου από μια βραδιά που του φάνηκε πως κράτησε για πάντα, αφού για εκείνον ήταν λες και σταμάτησε η γη να γυρίζει, σαν ο χρόνος να μπήκε σε αναστολή. Βυθισμένη πλέον στα βάθη του χρονικού ορίζοντα, τότε που ήταν ακόμα παιδί σχεδόν, νέος, και είχε όλη τη ζωή μπροστά του αλλά δεν το ήξερε τότε. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα, την ημέρα που πρωτοφιλιθήκαμε. Ήταν αρχές κάποιου Δεκεμβρίου. Ήταν εκείνη η χρονιά που, επειδή ήμουν μαζί σου, μπορούσα να διακρίνω την ομορφιά παντού γύρω μου, ακόμα και μέσα από τις σπασμένες βιτρίνες και τους καμένους τοίχους μιας τυραννισμένης πόλης, ήταν εκείνη η χρονιά που δεν δίστασα να διασχίσω μια πλατεία που καίγονταν ...   Αν τον ρωτούσατε αγαπητοί μου αναγνώστες, θα σας ομολογούσε πως είναι φορές που αισθάνεται κανείς τη ζωή σαν ένα αλληλένδετο πλέγμα ευτυχίας και αγωνίας. Τόσο έντονη και θελκτική, σε αντιδιαστολή με τη συνήθη παρέλευση άχρωμων, μουντών ημερών που αθροιζόμενες μπορεί και...

  Γειά σας και πάλι. Είναι η τελευταία φορά που ακούτε από εμένα, μια και εγώ είμαι πλέον στον Παράδεισο και εσείς ακόμα στη γη, ενώ αφού πω και αυτά δεν θα έχω και άλλα να πω, εξάλλου. Λέγαμε, λοιπόν, πόσο καλή φωνή έχω και πως σ υχνά πυκνά, κάτι αόρατες φωνές ακούγονται να τραγουδούν συνοδεία οργάνων. Γενικά μου αρέσει η μουσική τους και την ακούω με ενδιαφέρον μήπως πάρω κάποια ιδέα για το δικό μου τραγούδι. Είναι, όμως, φορές που είτε «βιδώνομαι» είτε ενθουσιάζομαι και τότε τραγουδώ και εγώ μαζί τους, για να τους δείξω τι θα πει τραγούδι!     Μια και πιάσαμε τα περίεργα, φιλοσοφικά και μεταφυσικά σήμερα, εδώ θα ήθελα να σχολιάσω κάτι παράξενα που γίνονται με το φως του ήλιου. Ενώ είθισται να βγαίνει και να εμφανίζεται από μια συγκεκριμένη πλευρά του χώρου, είναι πολλές φορές που, εκεί που πέφτει και θα έλεγε κανείς ότι ξεκινάει να νυχτώνει, ξάφνου εμφανίζεται ένας άλλος ήλιος, ή μάλλον πολλοί άλλοι μικροί ήλιοι για να είμαι ακριβέστερος. Αυτοί οι ‘ήλιοι’ δεν φαίνετα...

  Πριν από λίγες μέρες σας περιέγραψα τις συνθήκες ζωής εντός του habit μου.  Ας δούμε τώρα τι υπάρχει έξω από το habitat μου, το εξωτερικό του περιβάλλον, να πούμε.   Λοιπόν: από τη μια του πλευρά είναι ένας ομοιόμορφος τεράστιος όγκος γκριζωπού χρώματος, λείος και κάθετος, ο οποίος μπορεί να περιορίζει τον ορίζοντά μου από τη συγκεκριμένη μπάντα, προσδίδει όμως ασφάλεια αφού από εκείνο το σημείο τίποτα – κανένας εισβολέας – δεν θα μπορούσε ποτέ να έρθει, οπότε αποτελεί μια απόλυτη σταθερά, ένα τυφλό σημείο αναφοράς ως θέση βάσης.   Προφανώς υπάρχει περισσότερο ενδιαφέρον και μεγαλύτερη δραστηριότητα κοιτάζοντας προς τα έξω από τις άλλες πλευρές. Θεωρητικά, από όλες τις άλλες πλευρές θα μπορούσε να είναι δυνατό το ενδεχόμενο κάποιο μεγάλο ον να εισβάλει για να μου κάνει κακό ( για να με φάει ). Τουλάχιστον αυτό μου λέει το αρχέγονο μου ένστικτο, για αυτό όταν κοιμάμαι τείνω να κουρνιάζω προς την πλευρά του κάθετου τυφλού σημείου, αν και στην πράξη – καθ’ όλη τη δ...

   Γειά σας!  Βρίσκομαι σε αυτό το χώρο από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, εδώ και λίγο πάνω από δέκα χρόνια.   Μπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος!      Θα αναρωτιέστε βέβαια ποιος είμαι - η μάλλον τι είμαι - αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα σας το αποκαλύψω, είναι κάτι που θα πρέπει να το βρείτε μόνοι σας!   Υπάρχει πάντοτε φαγητό και νερό διαθέσιμο ενώ συχνά - πυκνά έχω και τα τυχερά μου αφού το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει με κερνάει ανελλειπώς λαχταριστές λιχουδιές˙ αγγούρι, αυγό, κεράσι, μήλο, μαρούλι! Όχι όλα μαζί αλλά ένα - ένα, κάτι φρέσκο σχεδόν κάθε μέρα! Επίσης, και τα πατήματα μου είναι καλά τοποθετημένα ενώ ο χώρος μου είναι όσο μεγάλος πρέπει ώστε να μην αισθάνομαι στριμωγμένος αλλά όχι τόσο μεγάλος που να χάνομαι μέσα και να πελαγώνω ή να μην αισθάνομαι ασφαλής σα στο σπίτι μου.     Είναι φορές που το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει βάζει το χέρι του μέσα στο χώρο μου˙ κάτι δάχτυλα το κάθε ένα τ...

  « Κάθε τι που κάνω το κάνω βιαστικά ώστε να μπορέσω να κάνω και κάτι άλλο ».      Φαντάζομαι ότι πολλοί από εμάς θα πρέπει να ταυτιζόμαστε με αυτό. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και είμαστε διατεθειμένοι να παρατήσουμε στη μέση κάτι που ξεκινήσαμε κρίνοντας ότι μάλλον δεν το έχουμε κάνει καλά ή ότι τελικά δεν αξίζει, ή ίσως εκτιμούμε πως αυτό που βλέπουμε να έρχεται στον ορίζοντά δείχνει να είναι σαφώς ανώτερο, συμφερότερο ή δελεαστικότερο. Έτσι, τελικά ποτέ δεν ολοκληρώνουμε τίποτα. Αρχίζουμε τόσα πολλά πράγματα αλλά δυσκολευόμαστε να τα ολοκληρώσουμε και αφήνουμε πίσω μας ιδέες, σκέψεις – κόσμους ολόκληρους – ημιτελείς˙ πλοία που ναυπηγήθηκαν, καθελκύσθηκαν, αλλά δεν βγήκαν ποτέ από το λιμάνι.   Βλέπουμε λοιπόν τη ζωή μας να τρέχει και λίγο-λίγο να σκορπά σε αυτή την άσκοπη ακολουθία ετερόκλητων μισοτελειωμένων πραγμάτων. Για πότε πήγαμε σαράντα, πενήντα, εξήντα ούτε που το καταλάβαμε. Ζωές που ξοδεύτηκαν στα κρυφά, χρόνια που πέρασαν σχεδόν ύπουλα, αφ...

    Τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου. Κατ' επέκταση, λέγοντας «Χριστούγεννα» εννοούμε το σύνολο των εορτασμών από τις 24 Δεκεμβρίου μέχρι και τα Θεοφάνια ή ακόμα και του Αη Γιαννιού. Τα Χριστούγεννα δεν ήταν πάντοτε όπως σήμερα. Αντιθέτως, κάποτε ήταν πολύ διαφορετικά. Ξεκίνησαν να εορτάζονται με την επικράτηση και διάδοση του Χριστιανισμού, τον 4 ο μ.Χ. αιώνα. Η 25 η Δεκεμβρίου δεν θεσπίστηκε τυχαία ως επέτειος της γέννησης του Χριστού αφού ακολουθεί την παρέλευση του χειμερινού ηλιοστάσιου από όπου οι μέρες πιάνουν να μεγαλώνουν. Στον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας του εορτασμού τους είναι απολύτως βέβαιο πως συντέλεσαν οι αρχαίες «παγανιστικές» γιορτές, όπως η μεγάλη τότε γιορτή του "ανίκητου" θεού Ήλιου ( Dies Natalis Solis Invicti ) αλλά και ο εορτασμός των γενεθλίων του Μίθρα που ήταν διαδεδομένα σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ειδικά στη Ρώμη. Για αυτό και ο Χριστιανισμός, θεσπίζοντας τη συγκεκριμένη ημερομη...

      Tην προηγούμενη φορά σας παράθεσα την άποψη μου σχετικά με το πως οι άνθρωποι ανακατεύονται μεταξύ τους και έτσι δημιουργείται κάτι νέο και μεγαλύτερο μέσα από τη συνύπαρξη και τη διάδραση, ακόμα και όταν γίνεται κατά τρόπο τραυματικό. Σε αυτό μου το post, για να συνεχίσω για λίγο αυτό με τα εδέσματα, θα μπω στο ψητό!     Σας πάω λοιπόν κατευθείαν σε μια άλλη εκδοχή της συζήτησης περί Μικράς Ασίας. Έχει να κάνει με αυτή την αβασάνιστη ανακρίβεια που κρύβει η ατάκα που έχω ακούσει πολλές φορές ότι «τουρκέψαμε» ή ότι «400 χρόνια σκλαβιάς μας επηρέασαν αρνητικά», οι οποίες είναι δύο φράσεις που μπορώ να πω ότι ενοχλούμαι όταν τις ακούω, κυρίως επειδή δεν αποτελούν παρά μια εντελώς επιδερμική θεώρηση της ιστορίας.   Ας τα πάρω όμως με τη σειρά: Ναι, η επιρροή των Οθωμανών στη Μικρά Ασία αλλά και στη χερσόνησο του Αίμου πράγματι οδήγησε σε πολιτισμική υποβάθμιση αφού από νωρίς οι νεοφερμένοι κατακτητές, όντες υποδεέστεροι πολιτισμικά καταρχάς, μιμούνταν, ...