Rushing Pursuit

  «Κάθε τι που κάνω το κάνω βιαστικά ώστε να μπορέσω να κάνω και κάτι άλλο».  

 

 Φαντάζομαι ότι πολλοί από εμάς θα πρέπει να ταυτιζόμαστε με αυτό. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και είμαστε διατεθειμένοι να παρατήσουμε στη μέση κάτι που ξεκινήσαμε κρίνοντας ότι μάλλον δεν το έχουμε κάνει καλά ή ότι τελικά δεν αξίζει, ή ίσως εκτιμούμε πως αυτό που βλέπουμε να έρχεται στον ορίζοντά δείχνει να είναι σαφώς ανώτερο, συμφερότερο ή δελεαστικότερο. Έτσι, τελικά ποτέ δεν ολοκληρώνουμε τίποτα. Αρχίζουμε τόσα πολλά πράγματα αλλά δυσκολευόμαστε να τα ολοκληρώσουμε και αφήνουμε πίσω μας ιδέες, σκέψεις – κόσμους ολόκληρους – ημιτελείς˙ πλοία που ναυπηγήθηκαν, καθελκύσθηκαν, αλλά δεν βγήκαν ποτέ από το λιμάνι.
  Βλέπουμε λοιπόν τη ζωή μας να τρέχει και λίγο-λίγο να σκορπά σε αυτή την άσκοπη ακολουθία ετερόκλητων μισοτελειωμένων πραγμάτων. Για πότε πήγαμε σαράντα, πενήντα, εξήντα ούτε που το καταλάβαμε. Ζωές που ξοδεύτηκαν στα κρυφά, χρόνια που πέρασαν σχεδόν ύπουλα, αφήνοντας πίσω τους ματαιωμένες φιλοδοξίες στο πλαίσιο μιας αμείλικτης καθημερινότητας των πρέπει και των thou shall nots.
 
  Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν όλη αυτή η φούρια δεν μας επιβάλλεται μόνο από εξωγενείς παράγοντες, όπως η ανάγκη για βιοπάλη ή οι κοινωνικές ετικέτες και υποχρεώσεις, αλλά μήπως ταυτόχρονα είναι και αυτοεπιβαλλόμενη. Ίσως να δίνουμε δυσανάλογα μεγάλη έμφαση στα απτά «πρέπει» που δημιουργεί σε όλους, λίγο ή πολύ, το μαγγανοπήγαδο της καθημερινότητας. Ενδεχομένως το κάνουμε ακούσια, δίχως να το αντιλαμβανόμαστε ούτε και οι ίδιοι. Δεν μπορώ, ωστόσο, να μην αναρωτιέμαι μήπως το κάνουμε επειδή το ένστικτό μας μας επιτάσσει να κρυβόμαστε από τον εαυτό μας γιατί φοβόμαστε πως έτσι και σταματήσουμε για λίγο και τον αφήσουμε να μας προλάβει τότε θα αντικρίσουμε ένα τέρας. Και για αυτό τρέχουμε, για να μην μας κατασπαράξει το τέρας που φοβόμαστε πως θα αντικρίσουμε παρά επειδή μας υποχρεώνει η καθημερινή βιοπάλη και οι υποχρεώσεις.
 
  Σταθείτε λοιπόν για λίγο. Να είστε βέβαιοι ότι αυτό που θα συναντήσετε μπορεί να είναι ένα πληγωμένο ον που σίγουρα θα σας δώσει ένα γερό χαστούκι˙ μπορεί και δύο….

  Αλλά δεν θα είναι ένα τέρας. 

  Όχι για εσάς, τουλάχιστον. 

  Για αυτό να είστε σίγουροι.
 
Each thing I do I rush through so I can do
something else. In such a way do the days pass--
a blend of stock cars racing and the never
ending building of a gothic cathedral.
Through the windows of my speeding car, I see
all that I love falling away: books unread,
jokes untold, landscapes unvisited. And why?
What treasure do I expect in my future?
Rather it is the confusion of childhood
loping behind me, the chaos in the mind,
the failure chipping away at each success.
Glancing over my shoulder I see its shape
and so move forward, as someone in the woods
at night might hear the sound of approaching feet
and stop to listen; then, instead of silence
he hears some creature trying to be silent.
What else can he do but run? Rushing blindly
down the path, stumbling, struck in the face by sticks;
the other ever closer, yet not really
hurrying or out of breath, teasing its kill.
Pursuit, by Stephen Dobyns