Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

  Προ δύο εβδομάδων σας είχα αφηγηθεί για το Lincoln, μια όχι ιδιαίτερα μεγάλη πόλη στα "βάθη" της Αγγλίας την οποία ζωντανεύουν για εννιά μήνες το χρόνο οι φοιτητές του τοπικού πανεπιστημίου, το οποίο είναι αρκετά ανεπτυγμένο, καθώς και άλλων μικρότερης κλίμακας και εμβέλειας εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανωτάτης εκπαίδευσης που φιλοξενεί. Τότε σας είχα δώσει μια περιγραφή αυτής της πόλης, προτείνοντας σας να την έχετε στο μυαλό σας ως μια χωρική πλατφόρμα για να αποθέσετε επάνω της τις διάφορες ευτράπελες ιστορίες που έχω να σας αφηγηθώ σε αυτό μου το post. Ιστορίες είτε φανταστικές είτε και αληθινές που μπο ρεί να εκτυλίχθηκαν στην πόλη αυτή εκεί γύρω στο 2000˙ λίγο πριν, λίγο μετά. Για όσους /ες από εσάς θα θέλατε να φρεσκάρετε τη μνήμη σας, θα βρείτε το παλιότερο μου αφήγημα πατόντας επάνω στον παρακάτω σύνδεσμο : https://mywhimsandfictions.blogspot.com/2025/08/lincoln-uk.html     Κατ’ αρχήν, να πούμε για έναν αγγλοπακιστανό με το ηχητικά ατυχές για τα ελληνικά ώτα όνομα...

Σας είχα τάξει ότι θα έγραφα για διάφορα ευτράπελα περιστατικά από εκείνα που μπορεί να έχουν τύχει σε κάποιον μόνο αν είναι πολύ νέος και φοιτά σε μια πόλη ξένη από τη δική του. Και θα το κάνω, αλλά όχι αυτή τη φορά... Αυτή τη φορά θα γράψω περί επιθυμίας και απώλειας.  Επιφυλάσσομαι για τα ευτράπελα, αλλά σήμερα απλά δεν....  Πάμε λοιπόν για την επιθυμία και την απώλεια, ένα κείμενο αρκετά πιο βαρύ από εκείνο με τα ευτράπελα που είχα κατά νου να ανεβάσω σήμερα: Απώλεια… Ίσως να είναι η λέξη - κλειδί που χαρακτηρίζει περισσότερο από κάθε άλλη το διάβα ενός ανθρώπου στα μονοπάτια της ζωής μέσα από την πάροδο του χρόνου.   Στην αρχή δεν το αντιλαμβάνεσαι. Είναι άλλωστε τόσο ύπουλος ο τρόπος που ο χρόνος σου αποστερεί πράγματα, καταστάσεις και δυνατότητες ή ικανότητες που άλλοτε θεωρούσες ως δεδομένες, ενώ στην αρχή είναι τόσο ήπιο… σχεδόν αμελητέο…   Έρχεται όμως˙ και όντως χάνεις πράγματα. Τα χάνεις δίχως να το αντιληφθείς και μετά ψάχνεις να βρεις σε ποια στροφή...

    Όσοι από εμάς είχαμε την τύχη να είμαστε από οικογένειες που μπορούσαν να μας παράσχουν ανέμελη νεανική ζωή, οπωσδήποτε θα διατηρούμε όμορφες αναμνήσεις από τα φοιτητικά μας χρόνια!   Kάποιοι μπορεί να σπουδάσαμε στην πόλη μας ενώ κάποιοι άλλοι πήγαμε να σπουδάσουμε σε άλλες πόλεις της χώρας μας ή και του εξωτερικού. Αν και έχω πολλές αναμνήσεις από τα φοιτητικά μου χρόνια, θα προσπαθήσω το αφήγημά μου αυτό να μην είναι εντελώς αυτοαναφορικό αλλά να αποτελέσει κάποιου είδους καταγραφή της έννοιας ‘ανέμελα φοιτητικά χρόνια’, όπως πλέον οι όποιες αναμνήσεις και πεπραγμένα – είτε αυτών που όφειλαν είτε άλλων που δεν όφειλαν να γίνουν – αλλά και οι παραλείψεις, τόσο στη μελέτη που δεν έγινε όσο και σε τρέλες που δεν έγιναν, φιλτράρονται και αξιολογούνται υπό το πρίσμα ενός ανθρώπου που πλέον έχει μπει στη μέση ηλικία.      Πόσο θα θέλαμε όλοι μας να παραμέναμε νέοι για πάντα, φοιτητές σε μια χωροχρονική φούσκα, οι μέρες μας να περνούν δίχως ουσιαστικά ν...