Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

   Στο προηγούμενο είχαμε αναφερθεί στο ενδεχόμενο οι γάτες να αποκτούσαν νοημοσύνη και λοιπές ανθρωπομορφικές ιδιότητες, κάτι που φαίνεται να είναι μάλλον απίθανο αυτή τη στιγμή, κάναμε όμως μια παραδοχή έστω ότι αποκτούν και καταλήξαμε στο συνοπτικό συμπέρασμα ότι θα μας καθιστούσαν το δεύτερο τη τάξη είδος του πλανήτη.             Βεβαίως, παρά το ότι θα έχουν εξελιχθεί σε δίποδα νοήμονα όντα σε μια βιολογική πραγματικότητα αρκετά διαφορετική από την τωρινή τους, δεν σημαίνει ότι θα απεμπολίσουν όλες τους τις αρχέγονες καταβολές, όπως ορισμένες χαρακτηριστικές τους κινήσεις, ήχους και εκφράσεις. Αντιθέτως, θα ενσωματωθούν μέσα στον συμπεριφορικό τους κώδικα είτε ως απολύτως ατταβιστικά χαρακτηριστικά, είτε ως στοιχεία ένδειξης κοινωνικής ευγένειας, ή απλά ως ενστικτώδεις εκφράσεις και συμπεριφορές! Έτσι, το αργό, μακρόσυρτο κλείσιμο των ματιών θα παραμείνει ως μια ένδειξη εμπιστοσύνης, είτε τυπική ή μπορεί ακόμα και ουσιαστική, οι απαλές χ...

   Διάβαζα κάπου κάποτε πώς οι γάτες διαθέτουν έναν ιδιαίτερο ήχο – το γνωστό τοις πάσοι νιαούρισμα – τον οποίο επιφυλάσσουν μόνο για εμάς τα χούμανς όταν προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Αυτό το χαρακτηριστικό «νιάου», ή « mew », αναλόγως σε ποια χώρα ζει κανείς, φαίνεται πως μας το επιφυλάσσουν σαν μια ανταμοιβή, ή ίσως και να αποτελεί εκ μέρους τους μια προσπάθεια ουσιαστικής επικοινωνίας μαζί μας αφού, ως γνωστό, όταν επικοινωνούν μεταξύ τους δια στόματος δεν νιαουρίζουν όπως κάνουν με εμάς παρά βγάζουν άλλους, εντελώς διαφορετικούς ήχους. Ως εκ τούτου, φαίνεται πως βάζουν υποψηφιότητα για να γίνουν τα πρώτα όντα που θα μας μιλήσουν στη γλώσσα μας!  Αναρωτιέμαι βέβαια αν θα μας μιλήσουν πρώτα στα αγγλικά ή στα μανδαρίνικα ή στην αρχαία ιωνική, αλλά ό,τι γλώσσα και αν διαλέξουν για να μας μιλήσουν θα είναι οπωσδήποτε μια εντυπωσιακή εξέλιξη και ένα χαρμόσυνα όμορφο γεγονός, ιδιαιτέρως αφού πρώτα συνέλθουμε από το αναπόφευκτο πρωταρχικό σοκ.   Έως τώρα, ...

    Γιάλοβα Πυλίας Μεσσηνίας, κατά τα μέσα κάποιου Σεπτεμβρίου. Καθισμένος σε ένα καφέ δίπλα στη θάλασσα παρέα με μια παγωμένη μπύρα, χάζευα τον ήλιο του δειλινού εκεί που έδυε νωχελικά. Με μια μακρόσυρτη μεγαλοπρέπεια, όλο και πλησίαζε το τέλος του ορίζοντα προς τα υψώματα της Σφακτηρίας βάζοντας τους φωτιά καθώς τα τύλιγε μέσα σε ένα φανταχτερό πορτοκαλί χιτώνιο, ενώ ολάκερος ο δυτικός ουρανός λαμποκοπούσε γιορτινά από τη χαρά του που θα υποδέχονταν το άρμα του Φοίβου. Μια πύρινη σφαίρα που έκαιγε λαμπυρίζοντας βίαια, όμως λίγο-λίγο έφθινε˙ η σφαίρα μίκραινε ολοένα ενώ έπαυε να λάμπει τόσο έντονα. Μπορούσε πια κανείς να τον κοιτάζει άφοβα στο ταξίδι του προς τα λημέρια του Έσπερου μέχρι να πέσει πίσω από τα υψώματα της Σφακτηρίας και να χαθεί εντελώς.     Αν και ο ήλιος φαινόταν ξεκάθαρα καθώς έδυε, ο ουρανός δεν ήταν παντού ανέφελος.      Αντιθέτως, σε σημεία υπήρχαν πολλά και πυκνά σύννεφα που ίσως να έκρυβαν και μια υγρή υπόσχεση βροχής.  ...

    Πώς γίνεται να έχουν περάσει τόσα χρόνια και όμως τίποτα να μην έχει αλλάξει?   Μην μου πείτε πως δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση γιατί δεν θα σας πιστέψω! Εγώ θα έλεγα πως είναι σαν ένα ρολόι του οποίου οι δείκτες είναι καταδικασμένοι να περιστρέφονται σε ένα μάταιο μαρτύριο ατέρμονης χρονικής παρέλευσης, τετμίζοντας σε μικρά – μικρά ανούσια τμήματα μια άχαρη και ατέλειωτη πέτρινη εποχή.     Ένα σπίτι όπου όλα παραμένουν ίδια˙ τα έπιπλα και οι συσκευές, τα χρώματα και τα κάδρα στους τοίχους, η ατμόσφαιρα. Ακόμα και αν δεν είναι ακριβώ ς ίδια, έχουν αλλάξει τόσο προοδευτικά που είναι σαν να μην έχει αλλάξει ποτέ τίποτα. Πώς είναι δυνατό όλος ο κόσμος να έχει αλλάξει τόσο πολύ αλλά το σπίτι εκείνο να έχει μείνει απαράλλαχτο?   Θα έλεγε κανείς ότι κάποιος μπορεί να αισθάνεται πως ο χρόνος φαίνεται να περνάει πιο αργά όταν τα πράγματα αλλάζουν συχνά και γρήγορα γύρω του, είναι όμως έτσι ή μήπως τελικά ισχύει το αντίστροφο?     Σκεφτείτε έν...

    Είμαι στο bar και απολαμβάνω το ποτάκι μου! Γύρω μου βρίσκονται κάποιοι συμμαθητές μου από το σχολείο, από το άλλο τμήμα. Τους βλέπω να χαβαλεδιάζουν˙ νέοι και ανέμελοι, όλοι τους γύρω στα εικοσιπέντε τους. Τους παρακολουθώ κάπως αποστασιοποιημένος, αν και συμμετέχω στην παρέα συμμεριζόμενος την καλή τους διάθεση. Όπως είπα, διαπιστώνω ότι κάθε ένας τους δεν έχει μεγαλώσει παρά μόνο πέντε με δέκα χρόνια το πολύ από τότε που τελειώσαμε την τρίτη λυκείου, ενώ εγώ είμαι πια πενήντα χρονών, όπως στην πραγματικότητα. Παρά ταύτα, αυτό δεν φαίνεται να τους απασχολεί, ούτε καν να τους κάνει εντύπωση!   Όχι μόνο δεν τους φαίνεται παράξενο που φαίνομαι σχεδόν σαν πατέρας τους, αλλά δείχνουν να μην το αξιολογούν καν, περιλαμβάνοντας και εμένα στο καλό κλίμα της πλακίτσας και του περιρρέοντος χαβαλέ. Η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι μάλλον κάπως αποστασιοποιημένος   λόγω αυτής της περίεργης, ομολογουμένως, ηλικιακής απόκλισης που έχει προκύψει στα καλά καθούμενα μεταξύ εμού κ...

    To αφήγημα που θα διαβάσετε στις αμέσως επόμενες αράδες αγαπητοί μου αναγνώστες το έχω εμπνευστεί από το τραγούδι των Pet Shop Boys από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 « It ’ s only the wind ».  Είναι ένα μελωδικότατο τραγούδι με λυρικά ποιητικό στίχο.    Δεν έγινε ποτέ κάποια από τις μεγαλύτερες εμπορικές τους επιτυχίες αν και θεωρώ πως θα του άξιζε. Όπως και αν έχει, κατά μια εκδοχή αναφέρεται στην οικογενειακή βία ενώ κατά μια άλλη στο HIV που τότε ήταν σχεδόν ανίατο και πρακτικά έκανε θραύση.   Εγώ πιάνω την 1 η εκδοχή, εκείνη της ενδοοικογενειακής βίας. Πάμε λοιπόν να δούμε το αφηγηματάκι. Θα σας πρότεινα να ακούσετε και το τραγούδι πριν, ή αφού, το διαβάσετε.     Εκεί στη γειτονιά είναι μια παλιά πολυκατοικία από εκείνες που έχουν μεγάλους κήπους και διαμερίσματα που ξεκινούν από το ισόγειο. Για να σας δώσω να καταλάβετε, τοίχοι άβαφοι εδώ και δεκαετίες που πλέον κανείς δεν ξέρει ούτε θυμάται πιο ήταν το αρχικό τους χρώμα, αφού ...

      Μέλλον . Μεγαλώνοντας έμαθα – συνήθισα, αν προτιμάτε – να το φοβάμαι… Ίσως όμως ήρθε η ώρα να παύσω!   Εδώ να πω ότι ο φόβος μου για το μέλλον, αν και σε κάποιες περιπτώσεις – σε αρκετές, μάλιστα – αποδείχθηκε βάσιμος, τελικά η πρωτογενής του αιτία υπήρξε η δική μου γενικότερη απαισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων.     Βέβαια, θα με ρωτήσει κανείς, τι εννοώ αναφέροντας τη λέξη «μέλλον», τι είναι αυτό που με κεντρίζει?   Ως μέλλον, λοιπόν, θα λέγαμε πως ο μέσος άνθρωπος, η μέση διάνοια – εγώ, δηλαδή – προσδιορίζει τη γραμμική αλληλουχία της προς τα εμπρός κίνησης του χρόνου στο διηνεκές, τουλάχιστον έτσι όπως γίνεται αντιληπτή μέσα από τις αισθήσεις μας και το νοητικό μας υπόβαθρο, καθώς επίσης και τις προσδοκίες ή τους φόβους που η κίνηση αυτή επιφέρει στον, ή συνεπάγεται για τον, καθένα από εμάς.   Άρα, το μέλλον είναι ένας συνδυασμός μιας κοινής συνιστώσας – ή παραδοχής – η οποία μπορεί να εκληφθεί ως φυσικό μέγεθος, δηλαδή της παρέλευσης του...

      Αυτό που θα διαβάσετε είναι το τελευταίο μου post περί ετερονομίας. Αφού έκανα μια ιστορική αναδρομή, έφτασα πλέον στον 20 αιώνα.  Σας θυμίζω ότι, κ ατά τις αρχές του 20ου αιώνα είχαν πλέον ωριμάσει οι συνθήκες για τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι νέες χώρες που είχαν συσταθεί στα Βαλκάνια, δηλαδή η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία, να μοιραστούν τα ευρωπαϊκά της εδάφη. Αυτό έγινε με τους Βαλκανικούς πολέμους όπου στο πλαίσιο του 2ου Βαλκανικού πολέμου η κάθε μία από αυτές τις χώρες διεκδίκησε σημαντικές εδαφικές προσαρτήσεις και αύξησε την επικράτειά της κατά πολύ. Όπως τα έφερε η συγκυρία, ή η πρόνοια κατά άλλους, η Ελλάδα φάνηκε – στάθηκε αν θέλετε – η πιο ευνοημένη από τις τρείς συμπλεκόμενες χώρες αφού κατόρθωσε να προσαρτήσει στην επικράτειά της τη Θεσσαλονίκη, που ήταν άλλωστε το μήλο της Έριδος, και να δημιουργήσει ένα τόξο εκτεινόμενο στο νότιο τμήμα της Βαλκανικής χερσονήσου από τη Χαλκιδική στα δυτικά έως τον ποταμό Έβρο προς ανατολάς. ...

   Μετά από το τρυφερό ιντερλούδιο του προηγούμενου μου post, επανέρχομαι στην ετερονομία που μαστίζει διαχρονικά την Ελλάδα. Αν θυμάστε, στα προηγούμενα είχα κάνει μια ιστορική αναδρομή και σας υπενθύμισα τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα διαμορφώθηκε ως σύγχρονη χώρα, μετά από αιώνες που ο Ελληνισμός στερούνταν κρατικής υποστάσεως. Θ α ήθελα λοιπόν να ολοκληρώσω τη σκέψη μου σχετικά με το κομμάτι της νοτίου Ελλάδας και να σας εξηγήσω πως κατά τη γνώμη μου η ετερονομία εξακολούθησε να υφίσταται λόγω της έλευσης του Όθωνα. Όπως εξήγησα, κατά την αντίληψή μου τουλάχιστον, η νότιος Ελλάδα – η Ελλάδα κάτω από τον Όλυμπο και οπωσδήποτε κάτω από την Όθρυ – παρέμεινε υπανάπτυκτη και στο παρασκήνιο κατά τη διάρκεια δύο αυτοκρατοριών˙ της Βυζαντινής και της Οθωμανικής. Η ετερονομία θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι διατηρήθηκε ακόμα και μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, με την έλευση των Βαυαρών ως ηγεμόνων με στιβαρό πολιτικό αποτύπωμα. Όσοι συμφωνούν μαζί μου θα έλεγαν ότι η δ...