Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Διακόσια πέντε χρόνια πέρασαν από εκείνα τα δοξασμένα χρόνια του 1821. Ονόματα τρανταχτά όπως Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μπουμπουλίνα ή έννοιες όπως η πολιορκία του Μεσολογγίου, τα οποία, ακόμα και αν αρκετοί δεν γνωρίζουν επακριβώς και λεπτομερώς την ιστορική τους ακρίβεια, παρά ταύτα είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνικού έθνους!    Και, πόσο περίλαμπροι ήταν θυμάμαι οι εορτασμοί της επετείου των 200 χρόνων από την επανάσταση! Μέχρι και σημειολογικά φαντάσματα ξεθάφτηκαν τότε για να τονίσουν το άσβεστο κλέος του μικρού μας έθνους, ενδεχομένως σε μια απόπειρα συνειρμικής ταύτισης της επετείου με τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώσαμε κάποτε…. Και μας αποδιοργάνωσαν… Θα μου πείτε, αγαπητοί μου αναγνώστες, τους Ολυμπιακούς περιμέναμε για να αποδιοργανωθούμε? Και πόσο δίκιο θα έχετε!   Επίσης, μπορεί να έχετε δίκιο όλοι όσοι μου σχολιάσετε ότι ήταν συγκυριακό το γεγονός ότι το πρόσωπο της επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων ήταν κ...

    Επανέρχομαι με το τελευταίο σκέλος της παράθεσης του προβληματισμού μου σχετικά με την αντίληψη που έχει κάθε ένας για το αν έχει κυλίσει η ζωή του όπως εκείνος θα ήθελε ή όχι.     Επιμένω να θέλω να παραμείνω στην περίπτωση που ένας άνθρωπος δεν κατόρθωσε την ευόδωση των ονείρων του, ή ας μην το θέσω καν έτσι αφού εν τέλει ποτέ κανείς δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτα ικανοποιημένος από τη ζωή του ή να ισχυριστεί ότι ακολούθησε πλήρως όλες του τις φιλοδοξίες ή πως πραγματοποίησε όλα του τα όνειρα, αλλά ας το διατυπώσω ότι ένας άνθρωπος δεν κατάφερε να ζήσει κατά πως ήθελε, δεν κατάφερε να πάρει τις αποφάσεις εκείνες που επιθυμούσε κατά το διάβα της ζωής του αλλά άφησε την κεκτημένη ταχύτητα, τη συγκυρία ή την επιρροή και το ειδικό βάρος που έχουν στη ζωή του άλλοι άνθρωποι̇ άνθρωποι όπως οι γονείς του ή ο σύντροφός του, για παράδειγμα, ή ακόμα χειρότερα, άνθρωποι άσχετοι με αυτόν που απλά έτυχε να βρίσκονται στη θέση του ρυθμιστή σε συγκεκριμένες συγκυρίες οι ο...

    Την προηγούμενη φορά παραλήρησα τις ζωές των ανθρώπων με τα ταξίδια που κάνουν τα καράβια και στάθηκα περισσότερο σε εκείνα τα καράβια που δεν άνοιξαν πανιά. Αναφέρθηκα και σε εκείνη την τρομερή συνήθεια στην οποία όλοι μας έχουμε εντρυφήσει˙ στο βόλεμα. Γιατί όμως αρκετοί από εμάς, ή και όλοι μας σε κάποια περίσταση ή έκφανση του βίου μας τείνουμε να «βολευόμαστε»?   Υπό μια πρώτη, επιφανειακή – ακόμα ίσως και επιπόλαια – θεώρηση, όντως φαίνεται ότι η προσπάθεια, ο κόπος, η φθορά που απαιτήθηκε προκειμένου για την επίτευξη ενός στόχου ο οποίος τελικά δεν ευοδώθηκε, πράγματι συνεπάγονται ένα παθητικό, ότι αποτελεί μια κινητοποίηση που δείχνει να έγινε μάταια αφού δεν απέφερε παρά μόνο κόστος και αρνητικά αποτελέσματα.   Είναι όμως έτσι? Ναι... Μπορεί να πει κανείς πως είναι  και  έτσι, ειδικά μάλιστα όταν οι προσπάθειες και τα ρίσκα, όλα και πάντοτε, αποτυγχάνουν για τον ένα λόγο ή για τον άλλο. Όμως, εφόσον οι στόχοι είναι ρεαλιστικοί και η καταβολή τη...