Ιστορίες μέσα από τα κάγκελα, καλως ορίσατε στο habitat μου!

  Γειά σας! Βρίσκομαι σε αυτό το χώρο από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, εδώ και λίγο πάνω από δέκα χρόνια.

  Μπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος! 

 

  Θα αναρωτιέστε βέβαια ποιος είμαι - η μάλλον τι είμαι - αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα σας το αποκαλύψω, είναι κάτι που θα πρέπει να το βρείτε μόνοι σας!

  Υπάρχει πάντοτε φαγητό και νερό διαθέσιμο ενώ συχνά - πυκνά έχω και τα τυχερά μου αφού το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει με κερνάει ανελλειπώς λαχταριστές λιχουδιές˙ αγγούρι, αυγό, κεράσι, μήλο, μαρούλι! Όχι όλα μαζί αλλά ένα - ένα, κάτι φρέσκο σχεδόν κάθε μέρα! Επίσης, και τα πατήματα μου είναι καλά τοποθετημένα ενώ ο χώρος μου είναι όσο μεγάλος πρέπει ώστε να μην αισθάνομαι στριμωγμένος αλλά όχι τόσο μεγάλος που να χάνομαι μέσα και να πελαγώνω ή να μην αισθάνομαι ασφαλής σα στο σπίτι μου.
   Είναι φορές που το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει βάζει το χέρι του μέσα στο χώρο μου˙ κάτι δάχτυλα το κάθε ένα τους μακρύ σχεδόν σαν όλο μου το σώμα και μια παλάμη που θα μπορούσε κάλλιστα να με τυλίξει ολάκερο μέσα της. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως κάθομαι στη γωνιά μου κάπως αμήχανος και περιμένω να τελειώσει αυτό που κάνει δίχως να κάνω τίποτα μέχρι να τα βγάλει, όμως καμμιά φορά εκνευρίζομαι και τότε μπορεί και να τσιμπήσω το τεράστιο αυτό χέρι. Βλέπετε, εγώ δεν πιστεύω ότι δεν πρέπει να δαγκώνουμε το χέρι που μας ταΐζει, αυτά τα θεωρώ μπούρδες. Εγώ τσιμπάω οτιδήποτε θέλω, ό’τι και αν μπει στο χώρο μου!
 
  Κάθε μέρα, το πρωί συνήθως, το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει καταπιάνεται με τον καθαρισμό του χώρου μου. Δεν μπορώ να πω ότι είναι και η καλύτερη μου αλλά από την άλλη δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το αποφύγω ή για να το εμποδίσω, οπότε κάθομαι και το υπομένω.
  Τέλος πάντων, η αναπόφευκτη αυτή ιεροτελεστία έχει ως εξής : τέσσερα τεράστια λευκά αυτιά που βρίσκονται στα τέσσερα άκρα του χώρου μου κρατούν μαζί το επάνω του μέρος, όπου είναι το habitat μου, με το κάτω του μέρος που αποτελείται από ένα μεγάλο ημιδιάφανο τοιχίο το οποίο κάθε κάποια χρόνια αλλάζει χρώμα αφού άλλοτε ήταν κοκκινωπό ενώ τώρα είναι γαλάζιο. Έτσι, όταν είμαι στο κάτω μέρος του habitat μου βλέπω τα πάντα γύρω μου μέσα από ένα ανοικτό μπλε χρωματικό πρίσμα. Μάλλον ξεφεύγω όμως… το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει  ξεκουμπώνει με τα τεράστια του χέρια αυτά τα τέσσερα αυτιά και ξάφνου ανασηκώνομαι από το διάφανο χρωματιστό τοιχίο και μεταφέρομαι μαζί με το habitat μου κάπου παραπέρα˙  ο χώρος μου απιθώνεται απάνω σε κάτι αχανή πολύχρωμα χαλιά από χαρτί που είτε έχουν απεικονίσεις πλασμάτων σαν το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει – μόνο που εκείνα είναι πολύ μικρότερα από εκείνο, ενώ ορισμένα είναι και δεν είναι ίσα με εμένα – είτε είναι διακοσμημένα με μαύρα στολίδια σαν σύμβολα επάνω σε λευκό φόντο. Πολλές φορές συνδυασμός και των δύο. Ακολούθως, παίρνει ένα τεράστιο παραπέτασμα, κάτι σαν ένα υγρό μαντήλι που μυρίζει παράξενα, και περνάει με αυτό τα κάγκελα του habitat μου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στα κάγκελα που απαρτίζουν το πάτωμα του habitat μου, τα οποία καθαρίζει ενδελεχώς από τις ακαθαρσίες μου και από υπολείμματα τροφών που τείνουν να επικάθονται. Αυτό μπορώ να πω ότι είναι και το μοναδικό όφελος που βρίσκω να έχω από όλο αυτό το μπελά. Το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει κάνει λόγο για ‘μικρόβια’ τα οποία, όπως ισχυρίζεται, μπορούν να γίνουν αιτία για αρρώστιες. Αυτά τα υποτιθέμενα μικρόβια είναι τόσο μικρά που δεν φαίνονται και για αυτό μου κάνει εντύπωση πως τα ξέρει. Για να πω την αλήθεια, που και σπάνια κάτι μικροσκοπικά μαύρα σωματίδια λεκιάζουν τα κάγκελα του habitat μου και χαίρομαι που τα απομακρύνει αλλά εγώ πάντως δεν πιστεύω ότι υπάρχουν μικρόβια και τζάμπα πρέπει να γίνεται όλη αυτή η καθημερινή μανούρα.
  Είναι κάτι φορές που μου περνάει από το νου μήπως το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει δεν έχει τρελαθεί, αφού αυτά τα σωματίδια που αναφέρει – τα μικρόβια –  δεν φαίνονται, άρα τότε πώς γίνεται να υπάρχουν? Το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει τα αποκαλεί ‘αόρατα’ αλλά που τα έχει δει αφού δεν φαίνονται? Πως ξέρει ότι υπάρχουν? Για αυτό αναρωτιέμαι μην έχει τρελαθεί.
  Παρεμπιπτόντως, εδώ θα ήθελα να σχολιάσω ότι τα περί ψεκασμών δεν είναι καθόλου συνομωσίες, όπως τα κοροϊδεύετε εσείς οι κυριλέ καθωσπρέπει, αλλά μας ψεκάζουν πράγματι. Εμένα προσωπικά με έχουν ψεκάσει σε τρεις περιστάσεις, τουλάχιστον, λόγω μικροβίων δήθεν, και σε καμιά από αυτές δεν μου άρεσε. Μη σας τύχει, που λένε… μας ψεκάζουν κανονικά!
 
  Όταν επιτέλους ολοκληρώνεται με το καλό όλο αυτό το νταβαντούρι του εμβριθούς καθαρισμού του habitat μου, ξεκινούν πια τα ωραία, αφού το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει μου βάζει σε μια μικρή μπανιέρα νερό για να κάνω μπάνιο, κάτι που ειδικά το καλοκαίρι με τη ζέστη μπορεί να είναι ιδιαίτερα ανακουφιστικό και ευχάριστο, ενώ τότε είναι που έρχεται και το μεζεδάκι όπως σας το περιέγραψα προηγουμένως : πότε μαρούλι, πότε μήλο, άλλες φορές αυγό και σπανιότερα κεράσι ή φράουλα˙ και πόσο χαίρομαι όταν βλέπω τη λαχταριστή λιχουδιά που μου προσφέρει το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει! Ξεσπάω τότε σε φωνές ανείπωτης χαράς και αγαλλίασης!
  Είναι φορές που μετά από όλο αυτό το μακροσκελές τελετουργικό, το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει πλησιάζει το κεφάλι του στο habitat μου, ένα κεφάλι τερατωδώς πελώριο που ζήτημα είναι αν θα χωρούσε μέσα στο habitat μου, και μου μιλάει. Εμένα μου φαίνονται ακατάληπτα τα όσα μου λέει αφού δεν ξέρω τη γλώσσα του αλλά, εφόσον μου μιλάει, μάλλον σημαίνει ότι θα πρέπει να θέλει να επικοινωνήσουμε και έτσι του μιλάω και εγώ. Δεν ξέρω αν το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει καταλαβαίνει τι του λέω, αλλά εγώ του πάντως του λέω!

  Αυτά τα ολίγα για πρώτη γνωριμία, αγαπητοί μου φίλοι! Θα σας κάνω παρέα για λίγο ακόμα καιρό και θα έχουμε την ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα. Έχω, άλλωστε, πολλά και θαυμαστά να σας εξιστορήσω!