Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

  Την προηγούμενη φορά σας παρέθεσα το 1ο μέρος του μικρού μου αυτού αφηγήματος. Είδαμε την ζωή της Ελένης, ή οποιασδήποτε αλληγορίας μπορεί να συμβολίζει για κάθε ένα από εμάς, να αργοκυλάει σε μια ήπια αλλά συνεχή επιδείνωση των συνθηκών της προς ένα θλιβερό και βαρετό τέλμα. Η Ελένη τότε αποφάσισε να ταξιδεύσει, αλλά, αν και έκανε ενδιαφέροντα ταξίδια, δυστυχώς δεν βρήκε τη λύση - τη γιατρειά - στα προβλήματα της. Απλά, επέστρεψε στην προηγούμενη της ρουτίνα, με τη μιζέρια, με τους χαμηλωμένους ορίζοντες.   'Ετσι, αναπόφευκτα και όπως γίνεται πάντα, κάποια στιγμή το ταξίδι τελείωσε και η Ελένη επέστρεψε πάλι στην ίδια καθημερινότητα που είχε η ζωή της και πριν από αυτό, αφού ένα ταξίδι, όσο και αν ξελαμπικάρει το νου δεν είναι δυνατό να μεταβάλλει τις συνθήκες της ζωής ενός ανθρώπου. Ίσως μόνο τον πρώτο καιρό που επέστρεψε μπορεί όσοι τη γνώριζαν να διέκριναν στο βλέμμα της μια φευγαλέα μελαγχολία, μια αναπόληση για τόπους που γνώρισε και ίσως να μην ξαναδεί ποτέ ξανά. ...

     «Το ταξίδι της Ελένης» είναι ένα αλληγορικό ταξίδι προς έναν τόπο έξω από τον κόσμο μας και το σύμπαν μας. Εκεί, υπάρχει μια χώρα της οποίας η άρχουσα τάξη καταδυναστεύει τους υπηκόους της εδώ και αιώνες. Η «Ελένη» μπορεί να είναι ένα καταπιεσμένο και όμορφο κομμάτι του χαρακτήρα οποιουδήποτε ανθρώπου, ένα κομμάτι του που ίσως δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα. Μπορεί όμως να είναι και μια προσωποποίηση όλων των επιρροών της αρχαίας Ελλάδας στο σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι γοητεύονται από μια δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Οι ηγέτες τους όμως, είναι πρόθυμοι να τους την προσφέρουν?     Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, την ιστορία της Ελένης...   Η ιστορία της Ελένης, μέχρι ενός σημείου δεν είναι παρά η ιστορία μιας ξεπεσμένης ιδιοκτήτριας οικοπέδου στο λεκανοπέδιο Αθηνών. Μια ιστορία σαν όλες τις άλλες ιστορίες ξεπεσμένων ιδιοκτητών οικοπέδου που έρχονται στην ανάγκη να ξεπουλήσουν το χωράφι τους. Οι αγοραστές, αφού γκρεμίσουν το πατ...

    Το καλοκαίρι καλά κρατεί και έτσι ακόμα δεν βρίσκω τη βούληση να ανεβάσω κάτι από τα πιο ενδιαφέροντα μου αφηγήματα. Προτιμώ να το κρατήσω ακόμα ανάλαφρο επί του παρόντος!    Πάμε, λοιπόν, να δούμε εικόνες από αυτά που γίνονταν και γίνονται στα αγγλικά clubs !   Με τη σημείωση ότι δεν βλέπω την ώρα να μπούμε σε φθινοπωρινό σκηνικό, να σχολιάσω ότι η τελευταία φορά που βρέθηκα σε ένα φοιτητικό club – στρούγκα ήταν κάπου το 2007 ή το 2008 σε κάτι στενά κοντά στην πλατεία Αγίου Θωμά, μια μεγάλη πλατεία στην περιοχή του Γουδή. Ήμουν τότε 32 χρονών, αρκετά πιο μεγάλος από τα χρόνια που ήμουν και εγώ φοιτητής αλλά πάντοτε μικροέδειχνα ενώ τότε ακόμα δεν ήμουν πια τόσο πιο μεγάλος ώστε να ξεχωρίζω χαρακτηριστικά μέσα στο νεανικό και χαρούμενο πλήθος, όπως μάλλον θα ξεχώριζα τώρα... Γελαστά πρόσωπα να καταπίνουν σφηνάκια δίχως αύριο και στην πίστα ένα άλλο πλήθος να χορεύει ξέφρενα! Μια παρέα όλο το μαγαζί, μου είχε κάνει εντύπωση εκείνη η νεανική αύρα που θεωρούσ...