45η Μαρτίου

 

  Διακόσια πέντε χρόνια πέρασαν από εκείνα τα δοξασμένα χρόνια του 1821. Ονόματα τρανταχτά όπως Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Μπουμπουλίνα ή έννοιες όπως η πολιορκία του Μεσολογγίου, τα οποία, ακόμα και αν αρκετοί δεν γνωρίζουν επακριβώς και λεπτομερώς την ιστορική τους ακρίβεια, παρά ταύτα είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στο συλλογικό υποσυνείδητο του Ελληνικού έθνους! 

  Και, πόσο περίλαμπροι ήταν θυμάμαι οι εορτασμοί της επετείου των 200 χρόνων από την επανάσταση! Μέχρι και σημειολογικά φαντάσματα ξεθάφτηκαν τότε για να τονίσουν το άσβεστο κλέος του μικρού μας έθνους, ενδεχομένως σε μια απόπειρα συνειρμικής ταύτισης της επετείου με τους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώσαμε κάποτε…. Και μας αποδιοργάνωσαν… Θα μου πείτε, αγαπητοί μου αναγνώστες, τους Ολυμπιακούς περιμέναμε για να αποδιοργανωθούμε? Και πόσο δίκιο θα έχετε!

  Επίσης, μπορεί να έχετε δίκιο όλοι όσοι μου σχολιάσετε ότι ήταν συγκυριακό το γεγονός ότι το πρόσωπο της επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων ήταν και το πρόσωπο της επιτροπής για τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση. Πόσους έχουμε πια που να μπορούν να είναι πρόεδροι τέτοιων επιτροπών, άλλωστε?

   Οι παλιότεροι, δηλαδή οι σύγχρονοι της Επανάστασης, φρόντισαν να συνυφάσουν την Εθνεγερσία μας με έναν αμιγώς θρησκευτικό εορτασμό, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, αφού τότε η θρησκεία έπαιζε ρόλο ακόμα μεγαλύτερο από όσο σήμερα. Έτσι, τρόπον τινά, μαζί με τον μήνυμα της επικείμενης γέννησης του Ιησού Χριστού, έρχονταν συνάμα και ο προάγγελος, η καρτεριά, της Λευτεριάς. Η Επανάσταση ελάμβανε ένα είδος έμμεσης θρησκευτικής νομιμοποίησης, μια ευλογία από την εκκλησία θα λέγαμε.

  Διακόσια χρόνια μετά από τις ένδοξες εκείνες μέρες, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα γιορτάσουμε τη μνήμη των ανδραγαθημάτων των προγόνων μας καμαρώνοντας τα παιδιά μας στην καθιερωμένη σχολική παρέλαση, παρακολουθώντας τις μεγάλες στρατιωτικές παρελάσεις που λαμβάνουν χώρα σε πρωτεύουσα και σε συμπρωτεύουσα και ακολούθως θα καταναλώσουμε αμύθητες ποσότητες μπακαλιάρου σκορδαλιά συνοδεία άφθονου οίνου, με αποτέλεσμα να πέσουμε ξεροί σε λήθαργο για τρείς τουλάχιστον ώρες μετά! Ένας ύπνος ευγενική χορηγία του σκόρδου που μας έχει ρίξει την πίεση σε υποτασικό ναδίρ και του κρασιού που έχει αμβλύνει τις αισθήσεις μας.

  Όσοι θα διαβάζετε αυτό το κείμενο, μάλλον θα έχετε διακρίνει τη σκωπτική διάθεση που έχω και ίσως να αναρωτιέστε “μα πού θέλει να το πάει τώρα αυτός»?

Εγώ όμως δεν είμαι εδώ μόνο για να σας δημιουργώ απορίες, αλλά είμαι και για να σας τις λύνω! Έτσι, για να σας λύσω την απορία, δεν είμαι από εκείνους τους «παράξενους» - αν όντως υπάρχουν τέτοιοι – που θα προτιμούσαν να μην υπήρχε η Ελλάδα ως χώρα ή που έχουν μια κάποια θεώρηση περί των πραγμάτων εν γένει αποκλίνουσα από αυτή της πλειοψηφίας. Όχι! Εγώ και Έλληνας είμαι και αισθάνομαι, και αυτονόητο θεωρώ το ότι θα έπρεπε να έχουμε χώρα, και ορθώς βρίσκω πως πράξαμε όταν κλωτσήσαμε τον πισινό των Οθωμανών, ή όποιου άλλου θα ήταν στη θέση τους εάν δεν ήταν εκείνοι.

  Καλά κάνουμε λοιπόν που γιορτάζουμε αυτή την Επέτειο, και τη γιορτάζω και εγώ μαζί με όλους. Αλλά, μωρέ να… είναι που μέσα σε αυτούς τους δύο αιώνες έχουν μπει τόσα πολλά κάτω από το χαλί… και, βρε παιδιά, εκείνος ελέφαντας στο σαλόνι δεν έχει γίνει θεόρατος?