Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    E μείς οι άνθρωποι είμαστε λίγο σαν τα καράβια! Άλλα καράβια είναι μεγάλα, άλλα μικρά, ορισμένα όμορφα και καλόπλοα ενώ κάποια όχι και τόσο ίσως. Όπως και τα καράβια, έτσι και εμείς οι άνθρωποι ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο για να ταξιδέψουμε, έστω και αν τα δικά μας ταξίδια ενέχουν μια αλληγορική υπόσταση μάλλον αντί για την κυριολεξία των ταξιδιών που βάζουμε τα καράβια να κάνουν πλέοντας στους ωκεανούς του πλανήτη μας.   Σε κάθε περίπτωση, εάν με ρωτάτε ο κάθε ένας από εμάς φέρει την υποχρέωση να βγει από το λιμάνι του και να ταξιδεύσει̇  να ταξιδέψει μακριά, όσο μακριά όσο βάνει ο νους του και ενδεχομένως και ακόμα παραπέρα.   Προφανώς τα ταξίδια στην ανοιχτή θάλασσα – όπως και στη ζωή, άλλωστε – ενέχουν κινδύνους και πάντα θα υπάρχει το ενδεχόμενο το καράβι να ναυαγήσει. Είναι όμως ένας κίνδυνος τον οποίο δεν μπορεί κανείς να αποφεύγει για πάντα ή να τον αναβάλλει επ’αόριστον, οπότε μοιραία έρχεται η ώρα που θα πρέπει να πάρει το ρίσκο της καθέλ...

  Μέρα που είναι σήμερα, θα σας παραθέσω τις αναμνήσεις ενός κάποιου από μια βραδιά που του φάνηκε πως κράτησε για πάντα, αφού για εκείνον ήταν λες και σταμάτησε η γη να γυρίζει, σαν ο χρόνος να μπήκε σε αναστολή. Βυθισμένη πλέον στα βάθη του χρονικού ορίζοντα, τότε που ήταν ακόμα παιδί σχεδόν, νέος, και είχε όλη τη ζωή μπροστά του αλλά δεν το ήξερε τότε. Θυμάμαι εκείνη την ημέρα, την ημέρα που πρωτοφιλιθήκαμε. Ήταν αρχές κάποιου Δεκεμβρίου. Ήταν εκείνη η χρονιά που, επειδή ήμουν μαζί σου, μπορούσα να διακρίνω την ομορφιά παντού γύρω μου, ακόμα και μέσα από τις σπασμένες βιτρίνες και τους καμένους τοίχους μιας τυραννισμένης πόλης, ήταν εκείνη η χρονιά που δεν δίστασα να διασχίσω μια πλατεία που καίγονταν ...   Αν τον ρωτούσατε αγαπητοί μου αναγνώστες, θα σας ομολογούσε πως είναι φορές που αισθάνεται κανείς τη ζωή σαν ένα αλληλένδετο πλέγμα ευτυχίας και αγωνίας. Τόσο έντονη και θελκτική, σε αντιδιαστολή με τη συνήθη παρέλευση άχρωμων, μουντών ημερών που αθροιζόμενες μπορεί και...

  Γειά σας και πάλι. Είναι η τελευταία φορά που ακούτε από εμένα, μια και εγώ είμαι πλέον στον Παράδεισο και εσείς ακόμα στη γη, ενώ αφού πω και αυτά δεν θα έχω και άλλα να πω, εξάλλου. Λέγαμε, λοιπόν, πόσο καλή φωνή έχω και πως σ υχνά πυκνά, κάτι αόρατες φωνές ακούγονται να τραγουδούν συνοδεία οργάνων. Γενικά μου αρέσει η μουσική τους και την ακούω με ενδιαφέρον μήπως πάρω κάποια ιδέα για το δικό μου τραγούδι. Είναι, όμως, φορές που είτε «βιδώνομαι» είτε ενθουσιάζομαι και τότε τραγουδώ και εγώ μαζί τους, για να τους δείξω τι θα πει τραγούδι!     Μια και πιάσαμε τα περίεργα, φιλοσοφικά και μεταφυσικά σήμερα, εδώ θα ήθελα να σχολιάσω κάτι παράξενα που γίνονται με το φως του ήλιου. Ενώ είθισται να βγαίνει και να εμφανίζεται από μια συγκεκριμένη πλευρά του χώρου, είναι πολλές φορές που, εκεί που πέφτει και θα έλεγε κανείς ότι ξεκινάει να νυχτώνει, ξάφνου εμφανίζεται ένας άλλος ήλιος, ή μάλλον πολλοί άλλοι μικροί ήλιοι για να είμαι ακριβέστερος. Αυτοί οι ‘ήλιοι’ δεν φαίνετα...