Στην παλιά γειτονιά (...και πίσω στο χρόνο)
Μια μέρα έτυχε να περνάω από την παλιά μου γειτονιά και είπα να το καθυστερήσω λίγο, να κοντοβολτάρω στα στενά εκείνα που τριγύριζα κάποτε αμέριμνος ως παιδί. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα η παλιά μου γειτονιά, οπωσδήποτε όμως με δένουν μαζί της αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της πρώιμης νιότης, αυτής που τότε πίστευα ότι δεν θα περνούσε ποτέ και ότι θα απολάμβανα τις χάρες και τις χαρές της στο διηνεκές. Ε, λοιπόν έχω αυτή την εντύπωση ότι στον κάθε ένα από εμάς ακόμα και οι πιο μουντές αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της βαθειάς νιότης τείνουν να παραμένουν φρέσκες καθ’όλη τη διάρκεια της ωρίμανσης (τρομάρα μας!) και της μετάβασης μας προς τις μεσαίες δεκαετίες του προσδόκιμου της ζωής. Ίσως να έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι αισθήσεις μας στα δεκαοκτώ μας είναι αψύτερες και εντονότερες κατά πολύ από ότι στα σαρανταοκτώ μας ή μπορεί επειδή όλα είναι πρωτόγνωρα και φαντάζουν τόσο φρ...