Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Θα θυμάστε το προηγούμενο που post, όπου παρέθετα δύο γενικόλογες σκέψεις μου σχετικά με τους λόγους που υπάρχει και διαιωνίζεται στη χώρα μας η γνωστή σε όλους μας κατάσταση. Κλείνοντας, το έριξα και στο κλίμα του Μεσογειακού χώρου σχολιάζοντας ότι ήταν πάντα ευκολότερο για τον καθένα εάν δει τα σκούρα να κάτσει στο περιβόλι του και να μη βλέπει τα μούτρα κανενός, που λέει ο λόγος.   Εδώ θα ήθελα να κάνω μια σύντομη ιστορική αναδρομή στο γεωγραφικό χώρο που καταλαμβάνει σήμερα η χώρα μας. Προφανώς, το παρόν έχει τις ρίζες του στο παρελθόν. Για αυτό, ας λάβουμε υπόψη μας και την ιστορική αλληλουχία μετά την παρακμή των αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών υπό το πρίσμα της μεταγενέστερης ετερονομίας που μας επιβλήθηκε. "Το πας πολύ πίσω, μάστορα", θα μου πείτε, μείνετε όμως μαζί μου αν έχετε την καλοσύνη, μπορεί και να σας ενδιαφέρει!    Όπως έχω γράψει και στο περί Αθήνας αν θυμάστε αγαπητοί μου αναγνώστες, από τον 5ο μ.Χ. αιώνα όταν και εδραιώθηκε ο Χριστιανισμ...

    Πριν από κάποιο καιρό είχα δει ένα αφιέρωμα που είχε η τηλεόραση σχετικά με τον Κορνήλιο Καστοριάδη, έναν φιλόσοφο και διανοητή της εποχής μας για όσους χρειάζεται η σύσταση, ο οποίος ισχυρίστηκε πως η απώτερη ρίζα μιας διαπιστωμένης τάσης παραβατικότητας μεγάλης μερίδας πολιτών απέναντι στους νόμους της Πολιτείας μπορεί να οφείλεται σε μια νοοτροπία η οποία εξελίχθηκε και διαμορφώθηκε κατά αυτό τον τρόπο επειδή έχουμε ετερονομία. Με άλλα λόγια, οι νόμοι, το δίκαιο, το θεσμικό πλαίσιο κοινωνικής συνύπαρξης, δεν έχουν διαμορφωθεί από εμάς για εμάς αλλά είναι φερτά από διάφορα κέντρα εξουσίας ξένα σε εμάς και στον τόπο μας εδώ και πολλούς αιώνες, διαφορετικά αναλόγως της εκάστοτε χρονικής περιόδου.   Αυτός ο συλλογισμός του Καστοριάδη μπορώ να πω ότι με προβλημάτισε, αφού πάντα διέκρινα μια τάση μέρος του πληθυσμού της χώρας μας να μην είναι ιδιαιτέρως πρόθυμο, ας το θέσω απαλά, να διεκπεραιώσει τις τυπικές του υποχρεώσεις προς την Πολιτεία. Αν και αληθές, θα ήταν θεω...

    Είναι φορές που το ημερολόγιο, όπως του τραβάμε τα φύλλα κάθε μέρα, φτάνει σε κάποιες ημερομηνίες που είναι φορτωμένες με αναμνήσεις από διαφορετικές περιστάσεις, οι οποίες, αν και συνέβησαν την ίδια ημερομηνία – ημερομηνία, όχι χρονολογία – είναι τόσο ετερόκλητες και εμφατικά αντιθετικές μεταξύ τους που δεν μπορούν παρά να δημιουργήσουν ένα είδος συναισθηματικού βραχυκυκλώματος.   Όσοι το έχουν βιώσει σίγουρα θα ταυτίζονται.     Σε αυτό το σημείο, αν το καλοσκεφτεί κανείς θα μπορούσε ίσως να αναρωτηθεί, τελικά, πόσο καλά γνωρίζονται οι άνθρωποι με τους γύρω τους? Ακόμα και με εκείνους που είναι πολύ κοντινοί μεταξύ τους και θα έλεγαν ότι γνωρίζονται εις βάθος, πόσο άγνωστοι τελικά είναι μεταξύ τους?   Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι γνώριζε επακριβώς ποιες ήταν οι τελευταίες σκέψεις της μητέρας του εκείνες τις στιγμές λίγο πριν πεθάνει? Ποιος θεωρεί ότι θα μπορούσε να καταγράψει επακριβώς όλες τις σκέψεις που έχει κάνει ο σύντροφός του μέσα σε μια μέρ...

    Με την ευκαιρία μιας πρόσφατης περίστασης όπου είχα την ευκαιρία να κάνω μια περιοδεία στις γεύσεις και τα αρώματα κρασιών Αττικών αμπελώνων, συνοδεία μάλιστα food pairing , σκέφτηκα να ανεβάσω κάτι σχετικό με το αγαπημένο και διαδεδομένο αυτό ποτό!         K ρασί, λοιπόν! Είναι ένα ιδιαίτερα αγαπημένο οινοπνευματώδες ποτό, προϊόν της ζύμωσης των σταφυλιών. Σ υνήθως, δε, είναι συνοδευτικό γευμάτων. Αν και είναι ευρέως διαδεδομένο στη λεκάνη της Μεσογείου, παράγεται και αρκετά βορειότερα από τα μεσογειακά κλίματα. Η ποικιλία του κρασιού που παράγεται σε κάθε τόπο αντικατοπτρίζει την σύσταση του εδάφους αλλά και το κλίμα του. Είναι ένα ποτό τόσο παλιό και τόσο έντονα συνυφασμένο με την καθημερινότητα που χρησιμοποιείται ακόμα και σε θρησκευτικές τελετές! Έχει εξυμνηθεί σε τραγούδια ενώ υπάρχουν αρκετές παροιμίες και παρομοιώσεις που έχουν βγει έχοντας ως βάση τους το κρασί! Ας μην παραβλέπουμε ακόμα ότι αποτελεί διαχρονικό σύμβολο της αποφόρτισης κ...