Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Προηγουμένως σας έδωσα μια προσωπική νότα για το πως αντιλαμβάνομαι την Αθήνα, ας ξεκινήσω όμως το αφήγημά μου περί της Αθήνας. Αυτή τη φορά θα καταπιαστώ με τα αρχαία χρόνια…    Κάποτε, ο μύθος τουλάχιστον έτσι το έχει, η Αθηνά και ο Ποσειδώνας είδαν την πόλη που είχαν χτίσει οι θνητοί στην αττική γη και τη λιμπίστηκαν. Είπαν, λοιπόν, ο καθένας τους να πείσει ή να δελεάσει τους θνητούς να ονοματίσουν την πόλη κατά το δικό του όνομα.   Πρώτος αρχίζει ο Ποσειδώνας αμολώντας κάτι αγέρωχα άτια, γρήγορα, υπερήφανα και γεροδεμένα, να ροβολάνε την πεδιάδα των Πετραλώνων με καλπασμό γοργό. Έπειτα, χτυπώντας την τρίαινα του κάτω από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως έκανε να ξεπηδήσει ένας πίδακας με νερό και υποσχέθηκε στους Αθηναίους ότι, αν τον επέλεγαν, η πόλη τους θα γινόταν μια θαλασσοκράτειρα δύναμη. Μετά ήρθε η Αθηνά. Πολύ απλά φύτεψε μια ελιά στο βράχο. Οι Αθηναίοι, που τότε βέβαια ακόμα δεν λέγονταν επισήμως ‘Αθηναίοι’, έπιασαν εύκολα το υπονοούμενο και πρ...

    Η Αθήνα είναι η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα, ζω και εργάζομαι. Έχω ζήσει σε αυτή το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και εύλογα είναι το μέρος που έχω βιώσει τα περισσότερα ορόσημα της. E ντός του ιστού της πόλεως των Αθηνών έχω δραστηριοποιηθεί, κοινωνικοποιηθεί, γλεντήσει, πενθήσει και υπάρξει κατά οποιοδήποτε τρόπο μπορεί να υπάρξει ένας άνθρωπος.    Η « βόλτα στην πόλη » είναι μια συνήθεια που είχα από τότε που ήμουν νεαρός έφηβος και μέσα στα τριανταπέντε σχεδόν χρόνια που κάνω βόλτα στην πόλη έχω περιηγηθεί σε πάρα πολλές γειτονιές της Αθήνας, σχεδόν πάντα μόνος, εγώ και οι σκέψεις μου. Πολλές εικόνες από τις βόλτες αυτές μου έρχονται στο μυαλό… γλυκά χειμωνιάτικα βράδια με αυτή την αγαπημένη ψύχρα που δεν είναι ακριβώς κρύο να με τυλίγει ενώ διαβαίνω γειτονιές βυθισμένος στις σκέψεις μου˙ πότε μαύρες, πότε χαρωπές και πότε ένδοξες προβολές του υπερεγώ μου σε ένα ανέφελο μέλλον. « Στην άδεια πόλης που γυρνώ, εικόνες με ξοδεύουν » για να παραφράσω λίγο τον ...

    Πόσοι και πόσες από εμάς δεν έχουμε πάει σε κάποιο προορισμό ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο! Αφού ολοκληρωθούν οι άχαρες, βαρετές και κάπως αγχωτικές διαδικασίες του check in, της παράδοσης αποσκευών και της ουράς για να περάσουμε από το αναπόφευκτο σκάνερ – ξεζωσμένοι πάντα και κρατώντας τα παντελόνια μας να μην μας πέσουν και μείνουμε με τα σώβρακα – και αφού πια έχει περάσει και η βαρετή αναμονή μέχρι την παραλαβή των επιβατών από την πύλη προς το αεροπλάνο, έρχεται επιτέλους εκείνη η ευλογημένη ώρα που μπαίνουμε σε αυτό για να πάμε ο καθένας μας στη δουλειά του. Ή στις διακοπές του. Στον προορισμό του, τέλος πάντων…   Για μένα, όταν έχω την ευκαιρία να κάτσω στο παράθυρο είναι η καλύτερη μου. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δει την Αττική – κυρίως – αλλά φυσικά και πολλούς άλλους τόπους από ψηλά όσες φορές έχω ταξιδεύσει μέσα στα χρόνια για διάφορους λόγους.   Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι έχω δει από ψηλά τη μισή ευρωπαϊκή ήπειρο κατά...

   Ο μεγάλος κήπος με τη λευκή ασβεστωμένη στέρνα, άδεια όμως από νερό μη τυχόν πέσει το παιδί μέσα και πνιγεί. Άλλωστε, το καινούργιο σπίτι έχει ύδρευση κανονικά εντός του. Πλαισιωμένος ολόγυρα με μεγάλες πεζούλες γεμάτες από τα πολυποίκιλα και όμορφα άνθη της εύφορης, ευλογημένης Μεσσηνιακής γης, σκεπάζεται από ένα τεράστιο κλήμα που χαρίζει απλόχερα τον πυκνό του ίσκιο σε όσους κάθονται από κάτω του, ανακουφίζοντας τους από την καρκαμπίλα του ήλιου που το καλοκαίρι στη Μεσσηνία καίει ανελέητα.      Πίσω και πλάγια πάλι κήπος αλλά λιγότερο καλλιεργημένος εκεί, μάλλον αδιαμόρφωτος. Σε κάποιο σημείο μια μεγάλη στοίβα από κάτι μπάζα που ίσως να είχαν ξεμείνει από το παλιό σπίτι ή που μπορεί και να περίσσεψαν από το καινούργιο. Εδώ και εκεί, στις γωνιές του οικοπέδου, δύο - τρείς μεγάλες ελιές με κορμούς γέρικους, χοντρούς και ροζιασμένους.      Όπως είναι χτισμένο το σπίτι στα χαμηλά ενός ήμερου γήλοφου διαγράφεται στο βάθος η θέα της πεδιάδας ...