Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Χρόνια πολλά σε όλους(ες) σας αγαπητοί μου αναγνώστες! O τίτλος του σημερινού μου postαρίσματος είναι η απόσταση του μαραθώνιου σε χιλιόμετρα. 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα, για την ακρίβεια.        Αφορμή για το αφήγημα αυτό στάθηκε ο μαραθώνιος της Μεσσήνης στον οποίο κατέβηκα την Κυριακή που μας πέρασε. Θα μου πείτε, εδώ πέρασε η 25 η Μαρτίου, ημέρα θρησκευτικής σημασίας και κυρίως της εθνεγερσίας μας και εσύ κάθεσαι και γράφεις για το μαραθώνιο που πήγες και έτρεξες, πως είναι δυνατό? Ε, να που είναι! Ας είμαστε καλά και θα πιάσω κάτι πιο επετειακό του χρόνου, που θα έχουμε γνωριστεί λίγο καλύτερα ενώ θα είναι πιο στρογγυλή και η επέτειος!     Πίσω στους μαραθώνιους τώρα, και στην Ελλάδα διοργανώνονται κάμποσοι μαραθώνιοι. Εμβληματικότερος και φυσικά πολυπληθέστερος όλων δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από εκείνον της Αθήνας, ο οποίος διοργανώνεται συνήθως την πρώτη Κυριακή κάθε Νοεμβρίου και διαφημίζει το γεγονός ότι πατάει στην αυθεντική δ...

   Στο προηγούμενο μου αφήγημα έκλεισα τις σκέψεις μου σχετικά με την Αθήνα με έναν πικρόχολο, μάλλον, επίλογο. Θα ήθελα λοιπόν να γλυκάνω λίγο την τελευταία σας γεύση για την εντύπωση που έχω σχηματίσει και σας μεταφέρω σχετικά με την πόλη αυτή, δίχως βέβαια να σημαίνει ότι δεν πιστεύω τα όσα έγραψα προηγουμένως. Κάθε άλλο, τα πιστεύω απόλυτα αφού η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα της καθημερινότητας και της ρουτίνας είναι μια πόλη αφόρητη. Δεν μου αρέσει που το γράφω, γιατί είμαι ένα παιδί του κέντρου, αλλά... αλλά...     Ίσως να φταίει η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι Αθηναίοι, έτσι εγωϊστές και αδιάφοροι όπως είμαστε απέναντι στον πλησίον μας και προς τα προβλήματα της πόλης καθώς τρέχουμε να προλάβουμε τις δουλειές μας και τις υποχρεώσεις μας. Μιας πόλης που, όπως όλες οι πόλεις, μετατρέπει και αυτή τους κατοίκους της σε τέρατα αδιαφορίας, ή ίσως απλώς να μην υπάρχει στο ιστορικό πλην καταταλαίπωρο λεκανοπέδιο αρκετός χώρος για να χωρέσει τις ζωές, τα όν...

  Όπως είπαμε - όπως θα σας είναι γνωστό προφανώς, δεν περιμένατε εμένα άλλωστε - η Αθήνα έχει δύο ξεχωριστές και σαφώς διακριτές σεκάνς αστικοποίησης: την αρχαία, την αφήγηση μου περί της οποίας έκλεισα στο προ δύο εβδομάδων post μου, και τη νεότερη, την αφήγηση της οποίας θα αποπειραθώ να ξεκινήσω στις αμέσως επόμενες παραγράφους…     Είναι προφανές ότι η αναβίωση της πόλης των Αθηνών ξεκίνησε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, δύο χιλιετηρίδες μετά τον οριστικό ξεπεσμό του αρχαίου της κλέους, όταν οι νέοι Έλληνες αποφάσισαν να την κάνουν πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε κράτους τους, το οποίο να θυμίσω ότι εκείνη την εποχή περιελάμβανε στην επικράτειά του μόνο την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες. Μοναδικός γείτονας ήταν τότε η Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία, αν και πλέον είχε σαφώς εισέλθει σε φάση παρακμής, δεν έπαυε ωστόσο να είναι ένα φόβητρο και σαφώς υπέρτερη της Ελλάδος στρατιωτικά, οικονομικά και σε κάθε σύγκριση, ενδεχομένως.   Έγινε, τέλος πάντω...

    Μπορεί να το βρείτε παράξενο, ακόμα και να θεωρήσετε ότι είμαι ζουρλός ή βιτσιόζος, αλλά η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου είναι αυτή που διάγουμε τώρα, δηλαδή από μέσα με τέλη Φεβρουαρίου έως αρχές με μέσα Μαρτίου. Μπορεί αν ζούσα σε ένα άλλο μέρος η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου να ήταν κάποια άλλη, επειδή όμως ζω στην Αθήνα βρίσκω ότι αυτό το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα εκάστοτε έτους ξεκινούν τα πρώτα σκιρτήματα της άνοιξης και για αυτό αξιολογώ τη συγκεκριμένη περίοδο τόσο ψηλά στις προτιμήσεις μου.   Θα μου πείτε, γιατί όχι τον Απρίλιο και το Μάϊο, που η άνοιξη έχει μπει πια για τα καλά˙ ο καιρός είναι τόσο ευχάριστα ζεστός και η φύση είναι στο ζενίθ της άνθησης της, ή τον Αύγουστο, με τις διακοπές, τα όμορφα δειλινά και τα μπάνια στη ζεστή θάλασσα, αλλά τώρα, πρακτικά μέσα στο καταχείμωνο? Από εκείνες οι εποχές προτιμάς αυτή? … Ε, λοιπόν, ναι! Φαινομενικά ακόμα είναι χειμώνας, κάνει κρύο και πολλές φορές βρέχει. Ναι, είναι προφανές πως τίποτα ακόμα δε...