Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    To αφήγημα που θα διαβάσετε στις αμέσως επόμενες αράδες αγαπητοί μου αναγνώστες το έχω εμπνευστεί από το τραγούδι των Pet Shop Boys από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 « It ’ s only the wind ».  Είναι ένα μελωδικότατο τραγούδι με λυρικά ποιητικό στίχο.    Δεν έγινε ποτέ κάποια από τις μεγαλύτερες εμπορικές τους επιτυχίες αν και θεωρώ πως θα του άξιζε. Όπως και αν έχει, κατά μια εκδοχή αναφέρεται στην οικογενειακή βία ενώ κατά μια άλλη στο HIV που τότε ήταν σχεδόν ανίατο και πρακτικά έκανε θραύση.   Εγώ πιάνω την 1 η εκδοχή, εκείνη της ενδοοικογενειακής βίας. Πάμε λοιπόν να δούμε το αφηγηματάκι. Θα σας πρότεινα να ακούσετε και το τραγούδι πριν, ή αφού, το διαβάσετε.     Εκεί στη γειτονιά είναι μια παλιά πολυκατοικία από εκείνες που έχουν μεγάλους κήπους και διαμερίσματα που ξεκινούν από το ισόγειο. Για να σας δώσω να καταλάβετε, τοίχοι άβαφοι εδώ και δεκαετίες που πλέον κανείς δεν ξέρει ούτε θυμάται πιο ήταν το αρχικό τους χρώμα, αφού ...

      Μέλλον . Μεγαλώνοντας έμαθα – συνήθισα, αν προτιμάτε – να το φοβάμαι… Ίσως όμως ήρθε η ώρα να παύσω!   Εδώ να πω ότι ο φόβος μου για το μέλλον, αν και σε κάποιες περιπτώσεις – σε αρκετές, μάλιστα – αποδείχθηκε βάσιμος, τελικά η πρωτογενής του αιτία υπήρξε η δική μου γενικότερη απαισιόδοξη θεώρηση των πραγμάτων.     Βέβαια, θα με ρωτήσει κανείς, τι εννοώ αναφέροντας τη λέξη «μέλλον», τι είναι αυτό που με κεντρίζει?   Ως μέλλον, λοιπόν, θα λέγαμε πως ο μέσος άνθρωπος, η μέση διάνοια – εγώ, δηλαδή – προσδιορίζει τη γραμμική αλληλουχία της προς τα εμπρός κίνησης του χρόνου στο διηνεκές, τουλάχιστον έτσι όπως γίνεται αντιληπτή μέσα από τις αισθήσεις μας και το νοητικό μας υπόβαθρο, καθώς επίσης και τις προσδοκίες ή τους φόβους που η κίνηση αυτή επιφέρει στον, ή συνεπάγεται για τον, καθένα από εμάς.   Άρα, το μέλλον είναι ένας συνδυασμός μιας κοινής συνιστώσας – ή παραδοχής – η οποία μπορεί να εκληφθεί ως φυσικό μέγεθος, δηλαδή της παρέλευσης του...