Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

      Αυτό που θα διαβάσετε είναι το τελευταίο μου post περί ετερονομίας. Αφού έκανα μια ιστορική αναδρομή, έφτασα πλέον στον 20 αιώνα.  Σας θυμίζω ότι, κ ατά τις αρχές του 20ου αιώνα είχαν πλέον ωριμάσει οι συνθήκες για τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι νέες χώρες που είχαν συσταθεί στα Βαλκάνια, δηλαδή η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Σερβία, να μοιραστούν τα ευρωπαϊκά της εδάφη. Αυτό έγινε με τους Βαλκανικούς πολέμους όπου στο πλαίσιο του 2ου Βαλκανικού πολέμου η κάθε μία από αυτές τις χώρες διεκδίκησε σημαντικές εδαφικές προσαρτήσεις και αύξησε την επικράτειά της κατά πολύ. Όπως τα έφερε η συγκυρία, ή η πρόνοια κατά άλλους, η Ελλάδα φάνηκε – στάθηκε αν θέλετε – η πιο ευνοημένη από τις τρείς συμπλεκόμενες χώρες αφού κατόρθωσε να προσαρτήσει στην επικράτειά της τη Θεσσαλονίκη, που ήταν άλλωστε το μήλο της Έριδος, και να δημιουργήσει ένα τόξο εκτεινόμενο στο νότιο τμήμα της Βαλκανικής χερσονήσου από τη Χαλκιδική στα δυτικά έως τον ποταμό Έβρο προς ανατολάς. ...

   Μετά από το τρυφερό ιντερλούδιο του προηγούμενου μου post, επανέρχομαι στην ετερονομία που μαστίζει διαχρονικά την Ελλάδα. Αν θυμάστε, στα προηγούμενα είχα κάνει μια ιστορική αναδρομή και σας υπενθύμισα τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα διαμορφώθηκε ως σύγχρονη χώρα, μετά από αιώνες που ο Ελληνισμός στερούνταν κρατικής υποστάσεως. Θ α ήθελα λοιπόν να ολοκληρώσω τη σκέψη μου σχετικά με το κομμάτι της νοτίου Ελλάδας και να σας εξηγήσω πως κατά τη γνώμη μου η ετερονομία εξακολούθησε να υφίσταται λόγω της έλευσης του Όθωνα. Όπως εξήγησα, κατά την αντίληψή μου τουλάχιστον, η νότιος Ελλάδα – η Ελλάδα κάτω από τον Όλυμπο και οπωσδήποτε κάτω από την Όθρυ – παρέμεινε υπανάπτυκτη και στο παρασκήνιο κατά τη διάρκεια δύο αυτοκρατοριών˙ της Βυζαντινής και της Οθωμανικής. Η ετερονομία θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι διατηρήθηκε ακόμα και μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, με την έλευση των Βαυαρών ως ηγεμόνων με στιβαρό πολιτικό αποτύπωμα. Όσοι συμφωνούν μαζί μου θα έλεγαν ότι η δ...

    Ήταν κάποτε ένα ξέγνοιαστο, χαρωπό κοριτσάκι, μεγαλωμένο στον επαρχιώτικο πουριτανισμό της δεκαετίας του ’50 αλλά όμως με τόσο πολλή αγάπη! Μεγάλοι σε ηλικία οι γονείς, ακόμα και για την εποχή μας, πόσο μάλλον για εκείνα τα χρόνια. Είχε και μια αδερφή, και αυτή πολύ μεγαλύτερη, που ήταν κάπως σαν ένας ακόμα κηδεμόνας. Τις έδενε μια αγάπη ίσως κάπως απρόθυμη και σίγουρα δύσκολη. Δεν έμενε μαζί τους μόνιμα, άλλωστε. Έρχονταν καλοκαίρια και Χρονιάρες μόνο, αφού σπούδαζε σε κάποια πόλη αλαργινή.   Κάποτε υπήρχε και ένας αδερφός, αυτόν όμως μήτε που τον γνώρισε. Πέθανε δυστυχώς εκείνα τα απαίσια χρόνια της κατοχής, μόλις δεκαέξι χρονών. Βέβαια, για το κοριτσάκι αυτό, εκείνος ο αδικοχαμένος αδερφός που δεν γνώρισε δεν ήταν παρά μια αφήγηση από το στόμα της μαμάς – ο μπαμπάς δεν μιλούσε ποτέ για εκείνον – άντε και μια κιτρινισμένη φωτογραφία που έδειχνε ένα νεαρό παλληκαράκι το οποίο μια χρονιά «αρίστευσε», όπως έγραφε στο απόκομμα. Τίποτα λοιπόν παραπάνω από μια αναφορά. ...