Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Για πότε έφτασε το 2025, για πότε πέρασε το Πάσχα, ούτε που το κατάλαβα…   Χριστός Ανέστη, λοιπόν! Χρόνια πολλά σε όλους σας, αγαπητοί μου αναγνώστες!   Πλέον, αναμένουμε το θέρος με τις άδειες. Ενόσω το περιμένουμε, θα ήθελα να σας παραθέσω μια ανάμνηση μου από ένα λαμπριάτικο γλέντι που μου είχε κάνει ζωηρή εντύπωση κάποια φορά που ήμουν καλεσμένος σε ένα παραθαλάσσιο εξοχικό.    Αν και θα έχουν περάσει ίσως και δώδεκα χρόνια από τότε, διατηρώ αρκετά φρέσκια και έντονη την ανάμνηση, θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ηλιόλουστη λαμπριάτικη μέρα˙ την γλυκιά ανοιξιάτικη ζέστη με τον ήλιο να καίει λαμπρός και το αεράκι να μας δροσίζει ευχάριστα. Ο ουρανός ανέφελος, ντυμένος ένα ελκυστικό γαλάζιο χρώμα και η θάλασσα γαλήνια, σχεδόν ακύμαντη, αφού το απαλό αεράκι, αν και αρκούσε για να μας φέρνει λίγη από την ψύχρα που είχε απομείνει από το χειμώνα δροσίζοντας μας, δεν ήταν αρκετό για να ταράξει τη γαλήνη της θάλασσας.     Είχαμε περάσει όμορφα εκείν...

       Καλησπέρα σας, αγαπητοί μου αναγνώστες! Σήμερα θα προσπαθήσω να σας αφηγηθώ μια ιστορία για το αυγό ιδωμένο ως κοσμογονικό σύμβολο.  Πράγματι, είναι αλήθεια ότι στις Κσμογονίες διαφορετικών μυθολογιών ανά την υφήλιο, η έννοια της «Πλάσης»   γίνεται αντιληπτή ως ένα αυγό, το «Κοσμικόν Ωόν», όπως πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει να γίνεται λόγος.   Συγκεκριμένα, θεωρείται – ή εικάζεται – ότι η Πλάση εντός της οποίας ζούμε εμπεριέχεται μέσα στο Κοσμικόν Ωόν. Σε κάποιες μυθολογίες το αυγό αυτό ενυπάρχει ανεξάρτητα και ακολούθως σπάει βίαια, συχνά από κάποιο ήρωα ή Θεό, ενώ σε άλλες εκκολάπτεται και ακολούθως σπάει όπως ορίζει η φυσιολογική ροή   της εκκόλαψης.     Αυτό που είναι κοινό, είναι η πεποίθηση πως η Πλάση μας, είτε περιβάλλεται, είτε απλά θρέφεται και προστατεύεται από μια δύναμη, μια πρόνοια εάν θέλετε, μεγαλύτερη από αυτή. Στα καθ’ ημάς - τα των Ελλήνων, εννοώ - υπάρχει μια ολόκληρη Κοσμογονία η οποία έχει ως κέντρο ...

     Σώμα λευκό σα χιόνι, λιανό και λιγερό, με μια βουλίτσα ανοικτού καφέ στη ράχη, επάνω στο σβέρκο σχεδόν.     Από καφέ και γκρίζες κυλινδρικές λωρίδες η ουρά, σαν μετέωροι κύκλοι αενάως αεικίνητοι  καταλήγουν σε μια μαύρη απόληξη που, πότε ανασηκωμένη πλήρως δείχνει τα ουράνια σε ονειρική μεταρσίωση, ή άλλοτε γυρνοβολώντας με χαριτωμένη νευρικότητα και κατερχόμενη προς την αντίθετη φορά από την υπόλοιπη ουρά δείχνει ευθαρσώς όλη της την απορία. Μια απόληξη ουράς, τέλος πάντων, πιο εκφραστική από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση!     Λευκά και τα ποδαράκια με ροζ πατουσίτσες απαλές στην αφή σαν βελούδο και από πάνω τους νύχια αιχμηρά και λεπτά σαν μικροσκοπικές λεπίδες που προβάλλουν και κρύβονται κατά το δοκούν, πότε ακουμπώντας απαλά τη γιγαντιαία παλάμη πότε λίγο γρατζουνώντας την.     Λευκό και το κεφάλι στα μάγουλα και στο πίσω μέρος του λαιμού μέχρι τα αυτιά που σχηματίζουν δύο γοτθικά τρίγωνα καφετιά από πίσω και ροζ από μπροστά, ...