Οράματα που ξεβολεύουν!

 
  Την προηγούμενη φορά παραλήρησα τις ζωές των ανθρώπων με τα ταξίδια που κάνουν τα καράβια και στάθηκα περισσότερο σε εκείνα τα καράβια που δεν άνοιξαν πανιά. Αναφέρθηκα και σε εκείνη την τρομερή συνήθεια στην οποία όλοι μας έχουμε εντρυφήσει˙ στο βόλεμα. Γιατί όμως αρκετοί από εμάς, ή και όλοι μας σε κάποια περίσταση ή έκφανση του βίου μας τείνουμε να «βολευόμαστε»?
  Υπό μια πρώτη, επιφανειακή – ακόμα ίσως και επιπόλαια – θεώρηση, όντως φαίνεται ότι η προσπάθεια, ο κόπος, η φθορά που απαιτήθηκε προκειμένου για την επίτευξη ενός στόχου ο οποίος τελικά δεν ευοδώθηκε, πράγματι συνεπάγονται ένα παθητικό, ότι αποτελεί μια κινητοποίηση που δείχνει να έγινε μάταια αφού δεν απέφερε παρά μόνο κόστος και αρνητικά αποτελέσματα.
  Είναι όμως έτσι? Ναι... Μπορεί να πει κανείς πως είναι και έτσι, ειδικά μάλιστα όταν οι προσπάθειες και τα ρίσκα, όλα και πάντοτε, αποτυγχάνουν για τον ένα λόγο ή για τον άλλο. Όμως, εφόσον οι στόχοι είναι ρεαλιστικοί και η καταβολή της προσπάθειας αληθινή, τότε είναι λογικό και αναμενόμενο οι αποτυχίες να μην είναι απανωτές. Σε αυτή την περίπτωση μια ενδεχόμενη αποτυχία δεν συνεπάγεται μόνο παθητικό αλλά μπορεί κανείς να έχει μέχρι και οφέλη από αυτή, έστω και αν δεν είναι άμεσα αποκομίσιμα.  
  Είναι αλήθεια! Η οποιαδήποτε προσπάθεια συνεπάγεται οφέλη, σε κάθε περίπτωση. Μαθαίνει κανείς να θέτει και να επιτυγχάνει επιμέρους στόχους τετμίζοντας τον ελέφαντα, οπότε, με κάποιο τρόπο, ίσως ο καθένας από εμάς σε ένα μεγάλο βαθμό και πάντοτε με το δικό του ιδιαίτερο στυλ να αποκτά μέθοδο, να μαθαίνει να μετρά και να ζυγίζει τις δυνάμεις του χτίζοντας αυτοπεποίθηση ακόμα και όταν το τελικό αποτέλεσμα της προσπάθειας είναι αποτυχημένο.
  Μιλάμε για μια περίπτωση που, εφόσον κανείς κερδίζει τις περισσότερες μάχες, είναι τελικά νικητής έστω και αν έχει χάσει τον συγκεκριμένο πόλεμο, αφού είναι βέβαιο ότι η επόμενη του προσπάθεια θα τον βρει πιο έτοιμο, πιο αξιόμαχο και περισσότερο αποφασισμένο να κερδίσει τον επόμενο πόλεμο, ο οποίος μάλιστα πολύ πιθανό να είναι σημαντικότερος από εκείνον που έχασε! Εδώ θα ήθελα να σας παραθέσω για άλλη μια φορά και ένα θεώρημα που έχω στο μυαλό μου˙ την πεποίθηση μου πως αν κάποιος θέλει κάτι πολύ και το επιδιώξει, δεν ισχύει απλά αυτό που λένε ότι συνωμοτεί το σύμπαν για να του το χαρίσει αλλά πιστεύω πως το αρπάζει μόνος του από αυτό, αλλάζοντας ίσως καθαυτή την πλέξη της πραγματικότητας και τη ροή των γεγονότων!
 
  Άρα, ένας λόγος  που το καράβι δεν άνοιξε τα πανιά του και δεν ταξίδευσε μπορεί να είναι απλά ο φόβος της αποτυχίας. Κάποιος ενδεχομένως να βρίσκει την ιδέα της λήψης ενός ρίσκου που είναι πιθανό να τον βγάλει από εκείνη τη ζώνη εντός της οποίας αισθάνεται άνετα και που θα του μεταβάλλει τις συνθήκες του κατά τρόπο ενδεχομένως απρόβλεπτο και ριζικό, τερατωδώς αδιανόητη και απλά εκτός της δικής του ιδιοσυγκρασίας.
 
  Σε κάθε περίπτωση, αυτή η νοοτροπία – ο δισταγμός που μπορεί να έχουν ορισμένοι άνθρωποι στο να παίρνουν ρίσκα, λελογισμένα ή ακόμα και τρελά – σίγουρα τους στερεί μεγάλο μέρος της χαράς της ζωής, έστω και αν τους προφυλάσσει από ενδεχόμενα στραπάτσα.
  Επίσης, μεγαλώνοντας κανείς είναι πιθανό να κάνει τη διαπίστωση πως «χρωστάει» ορισμένα πράγματα στη ζωή του τα οποία οπωσδήποτε θα κληθεί να καταβάλει κάποια στιγμή, είτε θα είναι αργά είτε γρήγορα, και όσο πιο πολύ τα αναβάλλει τόσο περισσότερο αυξάνεται το αντίστοιχο «επιτόκιο». Για να μείνουμε στο δισταγμό που μπορεί να έχει κάποιος ως προς το να πάρει ρίσκα, έχοντας ήδη σχολιάσει πως ο δισταγμός αυτός μπορεί να του αφαιρεί μεγάλο μέρος από τη χαρά της ζωής και όχι μόνο, αφού ίσως λόγω αυτού του δισταγμού μπορεί ακόμα και να βρεθεί στο τέλος σε θέση δυσμενέστερη από εκείνη που θα βρίσκονταν εάν έμπαινε στη διαδικασία του να επιλέξει την ενεργητική λήψη ορισμένων υπολογισμένων ρίσκων καθώς και να αλλάξει ή να ελέγξει ενεργητικά κάποια πράγματα στη ζωή του, με τα όσα καρδιοχτύπια, με τις όσες δυσκολίες, παρόλες τις αποτυχίες. 
  Είναι σαν να λέμε ότι το Cutty Sark δεν θα έβγαινε ποτέ στις ανοιχτές θάλασσες αλλά θα παρέμενε περιορισμένο στον Τάμεση, άντε και στη Μάγχη και τη Βόρειο Θάλασσα. Προφανώς και θα παρέμενε ένα όμορφο και καλόπλοο πλοίο ακόμα και σε εκείνη την περίπτωση, όμως τότε δεν θα το ήξερε κανείς. Όλος εκείνος ο θρύλος που το συνοδεύει και που το έχει καταστήσει για τους Άγγλους ένα από τα σύμβολα του πρότερου κλέους και δόξας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως κοσμοκράτειρας δύναμης του 19ου αιώνα δεν θα το συνόδευε τότε και άρα κανείς δεν θα είχε συνδεθεί μαζί του, οπότε στην περίπτωση εκείνη δεν θα υπήρχε λόγος να γίνει μουσείο και έτσι είναι πιθανό να είχε παύσει να υπάρχει προ πολλού, μια ακόμα χρυσή μετριότητα βυθισμένη στη λήθη της αφάνειας.