Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Γιάλοβα Πυλίας Μεσσηνίας, κατά τα μέσα κάποιου Σεπτεμβρίου. Καθισμένος σε ένα καφέ δίπλα στη θάλασσα παρέα με μια παγωμένη μπύρα, χάζευα τον ήλιο του δειλινού εκεί που έδυε νωχελικά. Με μια μακρόσυρτη μεγαλοπρέπεια, όλο και πλησίαζε το τέλος του ορίζοντα προς τα υψώματα της Σφακτηρίας βάζοντας τους φωτιά καθώς τα τύλιγε μέσα σε ένα φανταχτερό πορτοκαλί χιτώνιο, ενώ ολάκερος ο δυτικός ουρανός λαμποκοπούσε γιορτινά από τη χαρά του που θα υποδέχονταν το άρμα του Φοίβου. Μια πύρινη σφαίρα που έκαιγε λαμπυρίζοντας βίαια, όμως λίγο-λίγο έφθινε˙ η σφαίρα μίκραινε ολοένα ενώ έπαυε να λάμπει τόσο έντονα. Μπορούσε πια κανείς να τον κοιτάζει άφοβα στο ταξίδι του προς τα λημέρια του Έσπερου μέχρι να πέσει πίσω από τα υψώματα της Σφακτηρίας και να χαθεί εντελώς.     Αν και ο ήλιος φαινόταν ξεκάθαρα καθώς έδυε, ο ουρανός δεν ήταν παντού ανέφελος.      Αντιθέτως, σε σημεία υπήρχαν πολλά και πυκνά σύννεφα που ίσως να έκρυβαν και μια υγρή υπόσχεση βροχής.  ...

    Πώς γίνεται να έχουν περάσει τόσα χρόνια και όμως τίποτα να μην έχει αλλάξει?   Μην μου πείτε πως δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση γιατί δεν θα σας πιστέψω! Εγώ θα έλεγα πως είναι σαν ένα ρολόι του οποίου οι δείκτες είναι καταδικασμένοι να περιστρέφονται σε ένα μάταιο μαρτύριο ατέρμονης χρονικής παρέλευσης, τετμίζοντας σε μικρά – μικρά ανούσια τμήματα μια άχαρη και ατέλειωτη πέτρινη εποχή.     Ένα σπίτι όπου όλα παραμένουν ίδια˙ τα έπιπλα και οι συσκευές, τα χρώματα και τα κάδρα στους τοίχους, η ατμόσφαιρα. Ακόμα και αν δεν είναι ακριβώ ς ίδια, έχουν αλλάξει τόσο προοδευτικά που είναι σαν να μην έχει αλλάξει ποτέ τίποτα. Πώς είναι δυνατό όλος ο κόσμος να έχει αλλάξει τόσο πολύ αλλά το σπίτι εκείνο να έχει μείνει απαράλλαχτο?   Θα έλεγε κανείς ότι κάποιος μπορεί να αισθάνεται πως ο χρόνος φαίνεται να περνάει πιο αργά όταν τα πράγματα αλλάζουν συχνά και γρήγορα γύρω του, είναι όμως έτσι ή μήπως τελικά ισχύει το αντίστροφο?     Σκεφτείτε έν...