Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

      Είμαι, λέει, στην Αθήνα˙ στα Πατήσια και συγκεκριμένα στην Ευγενίου Καραβία, έναν δρόμο εις μνήμη του μητροπολίτη που δεν αφόρισε την Επανάσταση του ’21 και για αυτό κατέληξε εθνομάρτυρας. Η Ευγενίου Καραβία είναι ένας δρόμος τον οποίο γνωρίζω αρκετά καλά αφού τον είχα διαβεί πάμπολες φορές κατά τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, μόνο που ο δρόμος αυτός όπως τον βλέπω τώρα που σας το περιγράφω δεν είναι όπως τον θυμάμαι και όπως ίσως εξακολουθεί να παραμένει στην πραγματικότητα, αλλά παντού γύρω μου διαπιστώνω να υπάρχει μια έντονη και διευρυμένη παρακμή.   Από τα κτίρια, που σκιάζουν το δρόμο σα βλοσυροί γίγαντες και επιφυλάσσουν στο διαβάτη που θα σηκώσει το κεφάλι του το θέαμα ενός παράδοξου παλίμψηστου από παράταιρα και απειλητικά σχήματα εκεί που οι πολυκατοικίες παύουν να είναι ενωμένες και ξεκινούν να ξεχωρίζουν η μια από την άλλη – πολλά μπαλκόνια, πόρτες και παράθυρα είτε έχουν σπασμένα τζάμια είτε είναι σκεπασμένα με σανίδες πλακάτ, είτε οι γρίλλι...

 Στα προηγούμενα είδαμε την πόλη των βασιλιάδων, τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο οι βασιλιάδες κουλάντριζαν τους εξαθλιωμένους τους υπηκόους και τους κύριους εορτασμούς που λάμβαναν χώρα. Εκεί λοιπόν  αποφάσισε ότι θα ήθελε να πάει η Ελένη! Εκείνο τον κόσμο σκέφτηκε ότι θα ήθελε να επισκεφτεί, αν όντως υπάρχει σε κάποιο χώρο της πραγματικότητας και όχι μόνο στις γοητευτικές περιγραφές του γέροντα.   Έτσι, ένα βράδυ τρύπωσε στην εκκλησία και βρήκε την καταπακτή εκεί που της είπε ο γέρος.         Έκπληκτη όσο δεν παίρνει, είδε τα πόδια της να περπατάνε σε ένα μονοπάτι κοντά στην κορυφή ενός βουνού το οποίο ήταν… Που? Στο πουθενά. Ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Το ακολούθησε και βρέθηκε κάπου αλλού… Βρέθηκε εκεί που της είπε ο γέρος, στην πόλη των βασιλιάδων!     Για μήνες πηγαινοερχότανε η Ελένη από τον κόσμο της στον κόσμο που υπάρχει στην άλλη άκρη του μονοπατιού, κάνοντας ένα ιδιότυπο τουρισμό ανάμεσα σε δύο διαστάσεις.   Τ...

    Παραμένουμε και σήμερα στον κόσμο της Ελένης, ακολουθώντας την στο ταξίδι της! Στα προηγούμενα είχαμε πει ότι οι βασιλιάδες της πόλης εκείνης που βρίσκεται σε κάποια παράλληλη διάσταση συχνά πυκνά διοργάνωναν εκτεταμμένους εορτασμούς στα πλαίσια της χαλιναγώγησης των μαζών. Έτσι, πέντε - έξι φορές κάθε χρόνο ο βασιλιάς, μέσω του δημάρχου, έδινε την ευκαιρία στους κατοίκους της πόλης να βγουν για λίγο από το μαγγανοπήγαδο της άχαρης καθημερινότητας που τους επέβαλλε όλο τον υπόλοιπο καιρό και να ξεφαντώσουν. Ή να παρεκτραπούν…   Κάποια χρόνια μπορεί να ήταν τέσσερις οι περιστάσεις ή κάποια άλλα μέχρι και επτά. Όμως, τρεις ήταν οι κυριότερες γιορτές που ποτέ, καμιά χρονιά, δεν ήταν δυνατό να παραληφθεί ο εορτασμός τους κατά το λαμπρότερο τρόπο, έτσι όπως περιγράφεται στις παραπάνω γραμμές. Και οι τρεις περιστάσεις δεν είναι παρά οι πανάρχαιοι εορτασμοί των ανθρώπων προς τιμή της φύσης που γιορτάζονται σε κάθε μέρος κάθε κόσμου, διανθισμένες και μορφοποιημένες κατά τις τ...