Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

  Πριν από λίγες μέρες σας περιέγραψα τις συνθήκες ζωής εντός του habit μου.  Ας δούμε τώρα τι υπάρχει έξω από το habitat μου, το εξωτερικό του περιβάλλον, να πούμε.   Λοιπόν: από τη μια του πλευρά είναι ένας ομοιόμορφος τεράστιος όγκος γκριζωπού χρώματος, λείος και κάθετος, ο οποίος μπορεί να περιορίζει τον ορίζοντά μου από τη συγκεκριμένη μπάντα, προσδίδει όμως ασφάλεια αφού από εκείνο το σημείο τίποτα – κανένας εισβολέας – δεν θα μπορούσε ποτέ να έρθει, οπότε αποτελεί μια απόλυτη σταθερά, ένα τυφλό σημείο αναφοράς ως θέση βάσης.   Προφανώς υπάρχει περισσότερο ενδιαφέρον και μεγαλύτερη δραστηριότητα κοιτάζοντας προς τα έξω από τις άλλες πλευρές. Θεωρητικά, από όλες τις άλλες πλευρές θα μπορούσε να είναι δυνατό το ενδεχόμενο κάποιο μεγάλο ον να εισβάλει για να μου κάνει κακό ( για να με φάει ). Τουλάχιστον αυτό μου λέει το αρχέγονο μου ένστικτο, για αυτό όταν κοιμάμαι τείνω να κουρνιάζω προς την πλευρά του κάθετου τυφλού σημείου, αν και στην πράξη – καθ’ όλη τη δ...

   Γειά σας!  Βρίσκομαι σε αυτό το χώρο από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, εδώ και λίγο πάνω από δέκα χρόνια.   Μπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος!      Θα αναρωτιέστε βέβαια ποιος είμαι - η μάλλον τι είμαι - αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα σας το αποκαλύψω, είναι κάτι που θα πρέπει να το βρείτε μόνοι σας!   Υπάρχει πάντοτε φαγητό και νερό διαθέσιμο ενώ συχνά - πυκνά έχω και τα τυχερά μου αφού το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει με κερνάει ανελλειπώς λαχταριστές λιχουδιές˙ αγγούρι, αυγό, κεράσι, μήλο, μαρούλι! Όχι όλα μαζί αλλά ένα - ένα, κάτι φρέσκο σχεδόν κάθε μέρα! Επίσης, και τα πατήματα μου είναι καλά τοποθετημένα ενώ ο χώρος μου είναι όσο μεγάλος πρέπει ώστε να μην αισθάνομαι στριμωγμένος αλλά όχι τόσο μεγάλος που να χάνομαι μέσα και να πελαγώνω ή να μην αισθάνομαι ασφαλής σα στο σπίτι μου.     Είναι φορές που το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει βάζει το χέρι του μέσα στο χώρο μου˙ κάτι δάχτυλα το κάθε ένα τ...

  « Κάθε τι που κάνω το κάνω βιαστικά ώστε να μπορέσω να κάνω και κάτι άλλο ».      Φαντάζομαι ότι πολλοί από εμάς θα πρέπει να ταυτιζόμαστε με αυτό. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και είμαστε διατεθειμένοι να παρατήσουμε στη μέση κάτι που ξεκινήσαμε κρίνοντας ότι μάλλον δεν το έχουμε κάνει καλά ή ότι τελικά δεν αξίζει, ή ίσως εκτιμούμε πως αυτό που βλέπουμε να έρχεται στον ορίζοντά δείχνει να είναι σαφώς ανώτερο, συμφερότερο ή δελεαστικότερο. Έτσι, τελικά ποτέ δεν ολοκληρώνουμε τίποτα. Αρχίζουμε τόσα πολλά πράγματα αλλά δυσκολευόμαστε να τα ολοκληρώσουμε και αφήνουμε πίσω μας ιδέες, σκέψεις – κόσμους ολόκληρους – ημιτελείς˙ πλοία που ναυπηγήθηκαν, καθελκύσθηκαν, αλλά δεν βγήκαν ποτέ από το λιμάνι.   Βλέπουμε λοιπόν τη ζωή μας να τρέχει και λίγο-λίγο να σκορπά σε αυτή την άσκοπη ακολουθία ετερόκλητων μισοτελειωμένων πραγμάτων. Για πότε πήγαμε σαράντα, πενήντα, εξήντα ούτε που το καταλάβαμε. Ζωές που ξοδεύτηκαν στα κρυφά, χρόνια που πέρασαν σχεδόν ύπουλα, αφ...