Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

   Μια μέρα έτυχε να περνάω από την παλιά μου γειτονιά και είπα να το καθυστερήσω λίγο, να κοντοβολτάρω στα στενά εκείνα που τριγύριζα κάποτε αμέριμνος ως παιδί.   Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα η παλιά μου γειτονιά, οπωσδήποτε όμως με δένουν μαζί της αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της πρώιμης νιότης, αυτής που τότε πίστευα ότι δεν θα περνούσε ποτέ και ότι θα απολάμβανα τις χάρες και τις χαρές της στο διηνεκές.     Ε, λοιπόν έχω αυτή την εντύπωση ότι στον κάθε ένα από εμάς ακόμα και οι πιο μουντές αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της βαθειάς νιότης τείνουν να παραμένουν φρέσκες καθ’όλη τη διάρκεια της  ωρίμανσης  (τρομάρα μας!) και της μετάβασης μας προς τις μεσαίες δεκαετίες του προσδόκιμου της ζωής. Ίσως να έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι αισθήσεις μας στα δεκαοκτώ μας είναι αψύτερες και εντονότερες κατά πολύ από ότι στα σαρανταοκτώ μας ή μπορεί επειδή όλα είναι πρωτόγνωρα και φαντάζουν τόσο φρ...

      Γεια σας και πάλι!   Δεν ξέρω αν κάποιος δοκίμασε τη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας που πρότεινα τις προάλλες. ..     Σε κάθε περίπτωση, επανέρχομαι δριμύτερος προτείνοντας μια ακόμα βόλτα, αυτή τη φορά στον Υμηττό. Ο Υμηττός έχει πολύ «ψωμί» για κάποιον που θέλει να τρέξει, να περπατήσει ή να κάνει ποδηλασία στο βουνό. Προσωπικά, αν και έχω πάρει ένα ποδήλατο – μάλιστα το ταλαιπώρησα και το «πηλάλησα» αρκετά για λίγο καιρό – διαπίστωσα ότι δεν είμαι ιδιαίτερα της ποδηλασίας, αλλά   του τρεξίματος.     Βεβαίως, θα μου πει κανείς, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!     Λοιπόν, ξεκινάμε από την αρχή. Ο Υμηττός είναι το μακρόστενο εκείνο βουνό στα νοτιοανατολικά του λεκανοπεδίου των Αθηνών. Η ρίζα της λέξης Υμηττός είναι, από όσο έχω ψάξει, είτε πελασγικής προελεύσεως, και το νόημα της μάλλον είναι «τραχύς τόπος – σκληρός βράχος», είτε, κατά άλλους, προέρχεται από τη λέξη θύμος – θυμάρι – που, μέσα από μια ‘εξελικτική’ πορεία, μεταβλήθηκ...

    Όντας ένας ακόμη δρομέας που του αρέσει το jogging , θα ήθελα σήμερα να σας παρουσιάσω μια διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας. Θεωρώ ότι, το κέντρο της Αθήνας κρύβει χώρους πράσινου, τους   οποίους οι περισσότεροι είτε τους αγνοούν, είτε δεν προτιμούν να τους επισκέπτονται. Η προτεινόμενη διαδρομή, είναι μια διαδρομή περίπου 15χλμ, την οποία σκοπεύω να περιγράψω στις επόμενες γραμμές. Ο χρόνος που απαιτείται είναι ευθέως ανάλογος με τη φυσική σας κατάσταση! Το μόνο σίγουρο είναι ότι, δεν προσφέρεται για σιγανό περίπατο αλλιώς θα σας πάρει η νύχτα. Δεν προσφέρεται για έντονο τρέξιμο, δεν παύει όμως να είναι μια πολύ καλή προπόνηση και ταυτόχρονα ένας τρόπος να φορτίζει κανείς τις μπαταρίες του και να διώχνει λίγο από το στρες της καθημερινότητας, αφού επιτρέπει στον δρομέα να διατηρεί επαφή με ποικίλα οπτικά ερεθίσματα, τα οποία είναι μπόλικα και τόσο όμορφα σε αυτή τη διαδρομή!     Αν σκοπεύετε να ακολουθήσετε τη διαδρομή που σας προτείνω, καλό θα είναι να έχετ...

     Είναι στη γειτονιά μου ένας μικρός υπαίθριος χώρος, μια αλάνα που ουσιαστικά αποτελεί επέκταση του πεζοδρόμιου από το δρόμο έως την παλιά τσιμεντένια μάντρα ενός σχολείου με σκουριασμένα κάγκελα, μια λωρίδα από χώμα κάπου τεσσάρων μέτρων η οποία εκτείνεται κατά μήκος του δρόμου για μια απόσταση εκατό ίσως μέτρων. Πριν από πολλά χρόνια κάποιος, ο Δήμος ενδεχομένως ή ίσως κάποια από τις τάξεις του σχολείου, φύτευσε εκεί πεύκα, τα οποία τώρα έχουν μεγαλώσει και έχει δημιουργηθεί έτσι ένας μικρός πευκώνας όπου συμβιώνουν σε μια παραδόξως γαλήνια συνύπαρξη περιστέρια και γατούλες.     Ε, οι γάτες του πευκώνα είναι φίλες μου!   Δύο, ειδικά, είναι πολύ καλές μου φίλες και χαίρονται πολύ όταν με βλέπουν! Με υποδέχονται με την ουρά ανασηκωμένη στη γνωστή ένδειξη χαράς και έντονου ενδιαφέροντος καθώς με πλησιάζουν και τρίβονται μετά στα μπατζάκια μου όλο χάρη και όλο νάζι ενώ εγώ τις χαϊδεύω και τους βάζω φαγητό!     Η μία είναι ένα μαυρόγατο και η άλ...

   Αύριο 15/6/25 είναι η ημέρα του Πατέρα. Τρίχες κατσαρές τα θεωρώ αυτά και έτσι ποτέ δεν σου έχω πάρει ένα δώρο εκείνη την ημέρα, ακόμα ίσως και ποτέ να μη σου έχω ευχηθεί χρόνια πολλά.      Με την ευκαιρία λοιπόν της ημέρας του Πατέρα θυμάμαι διάφορα περιστατικά από όλα εκείνα που ζήσαμε μαζί : Εκείνη τη μακρινή, μυθική σχεδόν, εποχή – ήμουν και δεν ήμουν πέντε χρονών – που έτρεχα να κρυφτώ στη ντουλάπα όταν σε άκουγα να βάζεις το κλειδί στην πόρτα γυρνώντας από τη δουλειά και εσύ με το που έμπαινες στο σπίτι έλεγες ‘ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει’! Ακόμα κάνει κλικ το μυαλό μου όταν ακούω κλειδί να μπαίνει σε πόρτα…  Τις όμορφες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων, που με έπαιρνες και πηγαίναμε μαζί βόλτες σε όλη την Αττική! Πότε στην Πάρνηθα, πότε στην Πλάκα, άλλοτε στο Νέο Φάληρο ή στον Πειραιά, ακόμα και στη Σαλαμίνα με το καραβάκι, έτσι για ημερήσια!  Καλοκαιρινά βράδια στο θέατρο σκιών στην Πλάκα για να δούμε Καραγκιόζη ή σε θερινούς κινηματογράφους...

   Haiku is a traditional form of Japanese poetry, very structured and specifically disciplined.  Typically, a haiku focuses on a word trying to capture a moment, a colour or an emotional insight. It consists of three lines, the first and last comprising 5 syllables and the middle 7 syllables.  In my opinion, it is very indicative of the Japanese culture, attitude and mentality.  I tried to write some in Greek but it turned out to be awfully hard. We have way too large words with a lot of syllables. I found it easier in English, that’s why this article is in English. Before I proceed, here is a haiku in Greek : --------- Χάικου ελληνικό, αδύνατο να γίνει! τόσες συλλαβές… --------   Even though I did try to abide as much as I possibly could, probably I did not completely stick to the 5-7-5 rule. In any case, I could manage a few ones, which I present for you to peruse. I hope you will like them! Writing them was not very easy for me because though much I lik...

  Αυτή τη φορά θ α σας αφηγηθώ μια ιστοριούλα για ένα κοριτσάκι επάνω στο μεγάλο κουτί με τη φυτίνη. Πριν το κάνω όμως, θα ήθελα να παραβάλω τους στίχους του τραγουδιού από τα ‘80s «I’ll fly for you» που είχε βγάλει κάπου στη δεκαετία του ’80 το συγκρότημα Spandau Ballet: « Because I’ve nothing else for you, and just because it’s easier than the truth, if there is nothing else that I can do, I’ll fly for you ».     Πολλοί από εμάς ίσως να έχουμε αισθανθεί, ενδεχομένως και να υπήρξαμε όντως,  ανεπαρκείς ως προς το να ανταπεξέλθουμε ικανοποιητικά σε μια περίσταση της ζωής μας παρόλο που για εμάς ήταν σημαντική. Ίσως οι στίχοι αυτοί να μιλούν και σε κάποιους από εσάς που με διαβάζετε, έστω μόνο όσο αφορά σε μεμονωμένες περιστάσεις της ζωής σας. Άλλωστε, εμείς οι θνητοί είμαστε κάτω στη γη και ο Θεός ο Παντοδύναμος είναι ψηλά στον ουρανό, για να παραμείνω λίγο ακόμα στο πνεύμα του τραγουδιού.    Πάμε τώρα για την ιστοριούλα:     Ένα κοριτσάκι κάθεται...

   Tην προηγούμενη εβδομάδα σας παρέθεσα τις σκέψεις μου για την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε εντός ενός μοναδικού συμπαντικού χωροχρονικού πλαισίου.  Ας πάμε τώρα σε μια άλλη παράμετρο της χωροχρονικής πραγματικότητας, αυτή των πολλαπλών διαστάσεων: Προφανώς τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές κάπου έχω απιθώσει τον απαυτό μου. Πως, όμως, μπορώ να είμαι βέβαιος ότι υπάρχει μια μοναδική χωρική διάσταση? Μου έχει μείνει στο μυαλό μια θεωρία του Πλάτωνα περί αρχετύπων. Έλεγε λοιπόν ότι καθετί που υπάρχει γύρω μας είναι ένα αντίγραφο – μια απομίμηση – ενός τέλειου αρχέτυπου. Άρα, είναι πιθανό ο κάθε ένας από εμάς που βρισκόμαστε σε αυτό τον κόσμο να μην αποτελεί παρά μια φθαρτή και ατελή απομίμηση - ένα κακέκτυπο ενός αρχέτυπου ιδεατού πλάσματος. Σε αυτό τον κόσμο, σε αυτή την πραγματικότητα, μπορεί να μην εμφανίζεται παρά μία έκφανση εκείνου του τέλειου και πλήρους πλάσματος το οποίο βρίσκεται σε κάποια άλλη διάσταση, ή πραγματικότητα, ή σύμπαν.   Μια ά...

  «Ε verything we call real is made of things that cannot be regarded as real », Niels Bohr (1885-1962, ατομικός φυσικός, πρωτοπόρος της κβαντικής μηχανικής)    Η αναζήτηση της αλήθειας, μιας απόλυτης αντικειμενικότητας που να καλύπτει τα πάντα και να τα εξηγεί ήταν πάντοτε για μένα μια νοητική περιπλάνηση. Μια Οδύσσεια, θα έλεγα. Από μικρό παιδί έπαιρνα το μικρό μου πλοιάριο ̇ τη νόησή μου, δηλαδή, και ξανοιγόμουν στα ανοιχτά μιας άξενης και παράξενης θάλασσας γεμάτης με μυστήρια και δυσεπίλυτα προβλήματα που σαν ξέρες ή ρουφήχτρες απειλούσαν να το βυθίσουν.    Θα με ρωτήσει κανείς, τι άκρη έβγαλα? Που με πήγε ταξίδι μου? Σε τι συμπεράσματα κατέληξα? Σε αυτά τα ερωτήματα δεν έχω να δώσω καμία απάντηση, προφανώς. Εδώ μεγάλα και καλόπλοα σκάφη, οι λαμπρές διάνοιες των χαρισματικών και σοφών φιλοσόφων και επιστημόνων από τις απαρχές της ανθρώπινης διανόησης έως και τις μέρες μας, δεν μπόρεσαν να βγάλουν ένα ικανοποιητικό πόρισμα έως τώρα. Τα μεγάλα τους πλοία, αν ...

    Για πότε έφτασε το 2025, για πότε πέρασε το Πάσχα, ούτε που το κατάλαβα…   Χριστός Ανέστη, λοιπόν! Χρόνια πολλά σε όλους σας, αγαπητοί μου αναγνώστες!   Πλέον, αναμένουμε το θέρος με τις άδειες. Ενόσω το περιμένουμε, θα ήθελα να σας παραθέσω μια ανάμνηση μου από ένα λαμπριάτικο γλέντι που μου είχε κάνει ζωηρή εντύπωση κάποια φορά που ήμουν καλεσμένος σε ένα παραθαλάσσιο εξοχικό.    Αν και θα έχουν περάσει ίσως και δώδεκα χρόνια από τότε, διατηρώ αρκετά φρέσκια και έντονη την ανάμνηση, θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ηλιόλουστη λαμπριάτικη μέρα˙ την γλυκιά ανοιξιάτικη ζέστη με τον ήλιο να καίει λαμπρός και το αεράκι να μας δροσίζει ευχάριστα. Ο ουρανός ανέφελος, ντυμένος ένα ελκυστικό γαλάζιο χρώμα και η θάλασσα γαλήνια, σχεδόν ακύμαντη, αφού το απαλό αεράκι, αν και αρκούσε για να μας φέρνει λίγη από την ψύχρα που είχε απομείνει από το χειμώνα δροσίζοντας μας, δεν ήταν αρκετό για να ταράξει τη γαλήνη της θάλασσας.     Είχαμε περάσει όμορφα εκείν...