Η πολυσχιδής μας ύπαρξη μέσα στις άπειρες εκφάνσεις της Πραγματικότητας

   Tην προηγούμενη εβδομάδα σας παρέθεσα τις σκέψεις μου για την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε εντός ενός μοναδικού συμπαντικού χωροχρονικού πλαισίου. Ας πάμε τώρα σε μια άλλη παράμετρο της χωροχρονικής πραγματικότητας, αυτή των πολλαπλών διαστάσεων: Προφανώς τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές κάπου έχω απιθώσει τον απαυτό μου. Πως, όμως, μπορώ να είμαι βέβαιος ότι υπάρχει μια μοναδική χωρική διάσταση? Μου έχει μείνει στο μυαλό μια θεωρία του Πλάτωνα περί αρχετύπων. Έλεγε λοιπόν ότι καθετί που υπάρχει γύρω μας είναι ένα αντίγραφο – μια απομίμηση – ενός τέλειου αρχέτυπου. Άρα, είναι πιθανό ο κάθε ένας από εμάς που βρισκόμαστε σε αυτό τον κόσμο να μην αποτελεί παρά μια φθαρτή και ατελή απομίμηση - ένα κακέκτυπο ενός αρχέτυπου ιδεατού πλάσματος. Σε αυτό τον κόσμο, σε αυτή την πραγματικότητα, μπορεί να μην εμφανίζεται παρά μία έκφανση εκείνου του τέλειου και πλήρους πλάσματος το οποίο βρίσκεται σε κάποια άλλη διάσταση, ή πραγματικότητα, ή σύμπαν.

  Μια άλλη σκέψη μου, πάλι βασισμένη στον Πλάτωνα, είναι ότι αυτή η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζω δεν είναι παρά η δική μου ατομική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που οπωσδήποτε συγκοινωνεί και επικοινωνεί με τις ατομικές πραγματικότητες των υπόλοιπων μας – και της δικής σου καλέ μου αναγνώστη, εφόσον διαβάζεις τώρα στον δικό σου κόσμο αυτό που εγώ έγραψα το δικό μου – ωστόσο όμως ίσως η κάθε μια να μην εφάπτεται εντελώς με όλες τις υπόλοιπες έτσι ώστε το παμψηφιδωτό των ατομικών υποκειμενικών πραγματικοτήτων, δηλαδή αυστηρά και μόνο τα τμήματα αυτών που εφάπτονται μεταξύ τους, να δημιουργούν μια απόλυτα αντικειμενική πραγματικότητα στεγανή μεν και με αντικειμενικά χαρακτηριστικά, αλλά που ακόμα και αυτή να τείνει να μην εκλαμβάνεται ως απόλυτα ίδια για όλους.

   Θα ήθελα εδώ, αγαπητέ μου αναγνώστη, να σου παραθέσω και μια άλλη πεποίθηση που έχω. Αυτή είναι ότι ο καθένας μας δημιουργεί την πραγματικότητα του κόσμου του ως ένα μεγάλο βαθμό, κάτι που μπορεί να επιφέρει αντίκτυπο και στην αντίληψη περί της πραγματικότητας και όσων άλλων είναι γύρω του και έχουν επαφή μαζί του, ή ακόμα και όσων δεν έχουν μαζί του καμία επαφή επί προσωπικού, συνδέονται όμως μαζί του με έμμεσες σχέσεις οποιουδήποτε είδους.

Θα έλεγε κανείς ότι άτομα με μεγαλύτερη βούληση ή δυναμισμό και με δυνατότερο εγωισμό όντως θα πρέπει να έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στη διαμόρφωση της αντικειμενικά αντιληπτής ως κοινής πραγματικότητας και θα επαύξανε ισχυριζόμενος ότι αυτό είναι απόλυτα φυσικό και κατανοητό, αφού οι πράξεις και οι δράσεις ανθρώπων με αυτά τα χαρακτηριστικά προφανώς επιφέρουν τις σημαντικότερες μεταβολές. Εγώ όμως το πάω και ένα βήμα παραπέρα θεωρώντας ότι, εκτός από τις πράξεις και τις δράσεις τους, διαμορφώνουν καθαυτή τη δομή της πραγματικότητας. Της δικής τους, αρχικά, ενώ ακολούθως επιφέρουν αντίκτυπο και πάνω σε αυτό που ορίζουμε ως αντικειμενική πραγματικότητα και θεωρώ ότι αυτό το κάνουν με τη βούλησή τους και τη θέλησή τους μονάχα, μεταβάλλοντας έτσι καθαυτή τη δομή της πραγματικότητας και δημιουργώντας μια εντελώς διαφορετική «πλέξη».

   Δεν ξέρω τι ιδέα μπορεί να έχεις σχηματίσει για εμένα αγαπητέ μου αναγνώστη, θέλω όμως να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι αρνητής της ύπαρξης μιας κοινώς αντιληπτής ως κοινής και αντικειμενικής πραγματικότητας, ενός κόσμου εντός του οποίου συνυπάρχουμε, συνεργαζόμαστε, ανταγωνιζόμαστε και γενικώς πράττουμε ή παθαίνουμε ̇ του κόσμου των δελτίων ειδήσεων, των επιστημονικών ερευνών που βρίθουν αντικειμενικά αποδεκτών δεδομένων και αποδείξεων, του κόσμου των επιχειρήσεων, των τραπεζών και του χρηματιστηρίου… Αρνούμαι όμως να παραδεχθώ μέσα μου ότι αυτά απαρτίζουν την μοναδική και απόλυτη υπόσταση, ή την απόλυτη πλατφόρμα ύπαρξης αν θέλετε, αλλά θεωρώ ότι η ύπαρξη μας είναι πολυσχιδής και ότι η «αντικειμενική πραγματικότητα» μπορεί να υφίσταται εξίσου μέσα σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. Ενδεχομένως να υπάρχει ακόμα και ένα επίπεδο για τον καθένα από εμάς, είναι μια σκέψη που δεν θα με ξένιζε. Αν το δούμε υπό ένα ευρύτερο πρίσμα, εφόσον θέσουμε ως προϋπόθεση ότι μπορεί να ενυπάρχουν άπειρες εκφάνσεις ενός πλαισίου απόλυτα αντικειμενικής πραγματικότητας και ότι η σύνθεση τους θα πρέπει να αποτελεί το άθροισμα των πάντων, μπορεί τότε ο καθένας από εμάς να είναι το αρχετυπικό ον που προσδιορίζει την πραγματικότητα μιας μεμονωμένης διάστασης εντός της οποίας είναι το αληθέστερα και ουσιαστικότερα υπαρκτό ον με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, όντα και αντικείμενα να μην είναι παρά κακέκτυπα του αληθέστερα και ουσιαστικότερα υπαρκτού όντος μιας άλλης διάστασης, φερμένα στη διάσταση αυτή ώστε να λειτουργούν ως ένα είδος σκηνικού, ως ένα υλικό αλληλεπίδρασης, αν προτιμάτε.

  Άρα, ποιος μας λέει ότι κατά πάσα βεβαιότητα σε αυτή την πραγματικότητα δεν είμαστε παρά κακέκτυπα ενός αρχέτυπου και τέλειου «Εγώ» μας, το οποίο όμως βρίσκεται σε μια άλλη πραγματικότητα – σε μια άλλη διάσταση – με το οποίο δεν μπορούμε εμείς τα κακέκτυπα να έρθουμε σε επαφή, ενδεχομένως όμως να μπορεί να έρθει το αρχέτυπο σε επαφή μαζί μας είτε εκούσια είτε ακούσια, ή έστω να μπορεί να έχει επιρροή ή επίδραση στις συνθήκες των κακέκτυπων του στις διαστάσεις που αυτά βρίσκονται. ‘Έτσι λοιπόν, δεν αποκλείεται να υπάρχουμε ταυτόχρονα και παράλληλα σε πολλές διαφορετικές πραγματικότητες και ίσως με τον τρόπο αυτό να εξασφαλίζουμε ένα είδος αθανασίας. Εφόσον έχουμε κάνει την παραδοχή ότι οι εναλλακτικές πραγματικότητες είναι άπειρες, τότε αυτό συνεπάγεται ότι μπορεί να υφίστανται και άπειρα κακέκτυπα του τέλειου αρχετυπικού «Εγώ» του καθενός μας, άρα, στην περίπτωση που κάτι τέτοιο είναι αληθές, ο θάνατος κάθε ενός κακέκτυπου καθίσταται ασήμαντος μέσα στο άπειρο πλήθος αυτών. Ενδεχομένως ακόμη και ο θάνατος του αρχετυπικού εαυτού ίσως επίσης να μην έχει σημασία για τον ίδιο ακριβώς λόγο, εφόσον υπάρχουν άπειρα κακέκτυπα. Έτσι, κάθε ένας από εμάς αγαπητέ μου αναγνώστη δυνητικά έχει κερδίσει την Αθανασία ζώντας άπειρες ζωές σε αυτές τις πραγματικότητες, έστω και αν δεν υπάρχει η συνειδητή συναίσθηση αυτής της ατέλειωτης αλληλουχίας των παράλληλων υπάρξεων του ίδιου όντος, με την εξαίρεση ίσως του αρχετυπικού, το οποίο μπορεί να έχει κάποια τέτοια ενσυναίσθηση και να έχει αντιληφθεί πως στο τέλος, όσο και αν πιστεύουμε πως ορίζουμε τις συνθήκες μας γύρω μας, έστω και αν ο κάθε ένας μας είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος, στο τέλος δεν είμαστε παρά φύλλα πεσμένα στο χώμα που ο φθινοπωρινός αγέρας τα σκορπάει κατά πως λάχει.