Στην παλιά γειτονιά (...και πίσω στο χρόνο)

  Μια μέρα έτυχε να περνάω από την παλιά μου γειτονιά και είπα να το καθυστερήσω λίγο, να κοντοβολτάρω στα στενά εκείνα που τριγύριζα κάποτε αμέριμνος ως παιδί.
  Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα η παλιά μου γειτονιά, οπωσδήποτε όμως με δένουν μαζί της αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της πρώιμης νιότης, αυτής που τότε πίστευα ότι δεν θα περνούσε ποτέ και ότι θα απολάμβανα τις χάρες και τις χαρές της στο διηνεκές.
 
  Ε, λοιπόν έχω αυτή την εντύπωση ότι στον κάθε ένα από εμάς ακόμα και οι πιο μουντές αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της βαθειάς νιότης τείνουν να παραμένουν φρέσκες καθ’όλη τη διάρκεια της ωρίμανσης (τρομάρα μας!) και της μετάβασης μας προς τις μεσαίες δεκαετίες του προσδόκιμου της ζωής. Ίσως να έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι αισθήσεις μας στα δεκαοκτώ μας είναι αψύτερες και εντονότερες κατά πολύ από ότι στα σαρανταοκτώ μας ή μπορεί επειδή όλα είναι πρωτόγνωρα και φαντάζουν τόσο φρέσκα στα νεανικά μας μάτια. Σε κάθε περίπτωση, οι αναμνήσεις των νεανικών μου χρόνων με δένουν με την παλιά μου γειτονιά και - έστω και αν δεν μου άρεσε η ακόμα και αν επ ουδενί δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί - δεν παύω να λαχταρώ εκείνη την εποχή της αφθονίας των σωματικών δυνάμεων, της ακόρεστης περιέργειας και της ανεξάντλητης ενεργητικότητας για αυτό δεν μπορώ να μη βλέπω με νοσταλγία και με κάποια συμπάθεια και τα μέρη στα οποία την βίωσα.
 
   Βέβαια, η γειτονιά έχει αλλάξει, και μάλιστα πολύ. Πως θα μπορούσε να μην έχει αλλάξει, άλλωστε? Εδώ έχουν αλλάξει τα πάντα, η παλιά η γειτονιά θα έμενε απαράλλακτη? Λοιπόν, δεν φαντάζεστε τις αλλαγές˙ ούτε εγώ θα τις φανταζόμουν αν δεν τις έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια. Το πόσο έχει αλλάξει δε λέγεται! 

  

  Πάει το ψητοπωλείο ‘η Άσπα’, έγινε cross fit room κατά τας επιταγάς της εποχής μας. Τα μαγαζιά στο ισόγειο της πολυκατοικίας, που τα είχαν κάποτε μεσήλικες, πλέον όλα έχουν αλλάξει χρήσεις και έχουν γίνει κάτι άλλο από εκείνο που ήταν τότε. Οι παλιοί τους ιδιοκτήτες τώρα θα είναι πια υπέργηροι ή μπορεί και να έχουν πεθάνει. Το ζαχαροπλαστείο από απέναντι με εκείνα τα ψυγεία η φοβερή βοή των οποίων μας έπαιρνε τα αυτιά ολονυχτίς έχει γίνει παιδικός σταθμός. Το οπωροπωλείο στον παραπέρα δρόμο έχει κλείσει και το κατάστημα είναι παρατημένο και αδειανό. Στην απέναντι πλευρά της πλατείας, η πιτσαρία ‘Hollywood’ έχει κλείσει και στη θέση της έχει ανοίξει ένα pet shop. Εκείνο το απαίσιο κτίριο που στέγαζε ένα άθλιο ουζερί με τους θαμώνες του που δεν μας άφηναν να κοιμηθούμε τα βράδια γκρεμίστηκε και στη θέση του ξεφύτρωσε – αναπόφευκτα – μια μικρή πολυκατοικία.
  Η πλατεία καθαυτή είναι πλέον αγνώριστη, δίχως εκείνο το συντριβάνι που δέσποζε κάποτε στη μέση.
 
  Όπου κάποτε ήταν αλάνες ή μονοκατοικίες, είτε εγκαταλελειμμένες ή ακόμα και κατοικημένες τότε, τώρα έχουν σηκωθεί πολυώροφες πολυκατοικίες, εκείνα τα σύγχρονα μεγαθήρια γεμάτα από ‘διαμερίσματα πολυτελείας’ κατά τη ρεκλάμα. Οι πολυκατοικίες που υπήρχαν από τότε που ήμουν νέος υπάρχουν ακόμα αλλά στέκουν πια ακόμα παλαιότερες από όσο ήταν τότε, παρουσιάζοντας ένα θέαμα ακόμα πιο άχαρο και θλιβερό από εκείνο που παρουσίαζαν τα πιο παλιά χρόνια. Άλλωστε, τα τριάντα χρόνια φαίνεται πως είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. 

  Όλοι οι δρόμοι έχουν αλλάξει και, αν και κάποια τους σημεία είναι απαράλλακτα, δεν μπορώ να πω πως τους αναγνωρίζω πλήρως αφού τόσα πολλά άλλα έχουν διαφοροποιηθεί ενώ κάποια που ίσως να παραμένουν σχεδόν απαράλαχτα μπορεί να τα έχω ξεχάσει πια μετά από τόσα χρόνια.
   Σε κάθε περίπτωση, πήγα και περπάτησα. Αλλά πια οι πιο πολλοί δρόμοι μου είναι σχεδόν άγνωστοι, και ακόμα και τα ονόματά τους, αφού είτε δεν τα θυμάμαι ή ακόμα και μπορεί να έχουν αλλάξει.
 
  Και εσύ ακόμα μου λείπεις… Ω, πόσο μου λείπεις τώρα που σε σκέφτηκα για πρώτη φορά μετά από τόσα πολλά χρόνια, τώρα που σε θυμήθηκα και εσένα παλιέ μου έρωτα μαζί με τα χρόνια της πρώιμης νιότης μου στην παλιά μου γειτονιά!