Μια διαδρομή για jogging στο κέντρο της Αθήνας

 
  Όντας ένας ακόμη δρομέας που του αρέσει το jogging, θα ήθελα σήμερα να σας παρουσιάσω μια διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας. Θεωρώ ότι, το κέντρο της Αθήνας κρύβει χώρους πράσινου, τους  οποίους οι περισσότεροι είτε τους αγνοούν, είτε δεν προτιμούν να τους επισκέπτονται.
Η προτεινόμενη διαδρομή, είναι μια διαδρομή περίπου 15χλμ, την οποία σκοπεύω να περιγράψω στις επόμενες γραμμές. Ο χρόνος που απαιτείται είναι ευθέως ανάλογος με τη φυσική σας κατάσταση! Το μόνο σίγουρο είναι ότι, δεν προσφέρεται για σιγανό περίπατο αλλιώς θα σας πάρει η νύχτα. Δεν προσφέρεται για έντονο τρέξιμο, δεν παύει όμως να είναι μια πολύ καλή προπόνηση και ταυτόχρονα ένας τρόπος να φορτίζει κανείς τις μπαταρίες του και να διώχνει λίγο από το στρες της καθημερινότητας, αφού επιτρέπει στον δρομέα να διατηρεί επαφή με ποικίλα οπτικά ερεθίσματα, τα οποία είναι μπόλικα και τόσο όμορφα σε αυτή τη διαδρομή!
 
  Αν σκοπεύετε να ακολουθήσετε τη διαδρομή που σας προτείνω, καλό θα είναι να έχετε ένα GPS ή έστω ένα λεπτομερή χάρτη της πόλης. Διαφορετικά δεν θα βγάλετε άκρη.
 
  Ξεκινάμε λοιπόν! Η διαδρομή αρχίζει από τον Εθνικό Κήπο και δη από την πύλη της Λ.Β.Σοφίας. Μπαίνοντας μέσα στον κήπο από αυτή την πύλη μπροστά μας βλέπουμε ένα σιντριβάνι γεμάτο με κάτι μεγάλα χρυσόψαρα, τα οποία τα φαντάζομαι πως θα ήταν σε μορφή αχνιστής ψαρόσουπας, ο αχρείος!  Όπως βλέπουμε το σιντριβάνι, το κόβουμε προς τα δεξιά –  προς την γενική κατεύθυνση της Βουλής & της πλατείας Συντάγματος, δηλαδή. Σκοπός μας  είναι να κάνουμε την περίμετρο του κήπου. Αρχικά, ήπια κατηφορίτσα, για «γλυκό» ξεκίνημα. Λίγο πριν φτάσουμε στο σιντριβανάκι με τα χελωνάκια, στρίβουμε προς τα δεξιά – στροφή φουρκέτα – έχοντας στο δεξί μας  χέρι τον περίβολο της Βουλής. Εκεί βλέπουμε ένα μεγάλο, επιβλητικό δέντρο, το περίγραμα του οποίου θυμίζει κάτι από παραμύθια, με νεράϊδες, ξωτικά και κακές μάγισσες! Σε εκείνο το σημείο είναι και η πίσω πόρτα της Βουλής – πάντα κλειστή – με κάτι επιβλητικά μαρμάρινα σκαλοπάτια. Φαντάζομαι ότι, από εκεί κατέβαιναν οι βασιλείς για να κάνουν τον περίπατο τους στον κήπο τους τότε που ο Κήπος δεν ήταν ακόμα Εθνικός αλλά «Βασιλικός»…
  Μετά, προς την πύλη που είναι κοντά στην πλατεία Συντάγματος, βλέπουμε τις σειρές με τους ψηλούς αιωνόβιους φοίνικες. Πλέον, αφού περάσουμε το πλακόστρωτο δρομάκι, προχωράμε με κατεύθυνση προς Ζάππειο, έχοντας τη μάντρα του κήπου στο δεξί μας χέρι. Στρίβουμε προς την κατεύθυνση της  οδού Ηρώδου Αττικού. Περνάμε κατά μήκος του Ζάππειου και μετά παίρνουμε την ανηφόρα. Τώρα, στο δεξί μας χέρι είναι η οδός Ηρώδου Αττικού. Αρχίζει πλέον η ανηφόρα. Περνάμε την κάτω πύλη και εδώ θέλει λίγη προσοχή. Στη διχάλα μετά την πύλη, στα δεξιά μας βλέπουμε κάτι μάρμαρα πεταμένα λίγο πριν το καφενεδάκι του πάρκου. Εμείς πάμε προς τα αριστερά. Με τα πολλά, μετά από αρκετή ανηφόρα, φτάνουμε πάλι εκεί από όπου ξεκινήσαμε.
  Πλέον, παίρνουμε μια διαδρομή όσο μπορούμε σαν κεφαλαίο «Ζ» ώστε να διανύσουμε όσο μπορούμε περισσότερη απόσταση μέσα στον κήπο, ο οποίος είναι μια όαση πράσινου μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Κάνοντας αυτό το «Ζ», μπορούμε να δούμε διάφορα ενδιαφέροντα ή και μη˙ το σπιτάκι και τον κομμένο τεράστιο κορμό που είναι απλωμένος στη μέση του κήπου, λίγο από το ζωολογικό κήπο, ένα μεγάλο δέντρο στην πλευρά προς το Ζάππειο και την Ηρώδου Αττικού όπου το σκοτεινότερο κομμάτι του κήπου που έχει και τους λιγότερους επισκέπτες, μια προτομή του Διονύσιου Σολωμού.
 
  Εδώ, θα ήθελα να παραθέσω ορισμένα ιστορικά στοιχεία για τον Εθνικό μας  Κήπο:  Ξεκίνησε ως πάρκο των βασιλικών ανακτόρων. Οριοθετήθηκε  το 1836 και οι εργασίες για τη δημιουργία του ξεκίνησαν το 1839. Έχοντας τότε βασιλείς, ο κήπος ονομάστηκε αρχικά «Βασιλικός Κήπος» και, εύλογα, την επιμέλεια των εργασιών για τη δημιουργία του την είχε ένας Βαυαρός γεωπόνος ονόματι Friedrich von Gaertner.
 
  Πίσω στη διαδρομή μας, έχουμε βγει πια από τον κήπο και τώρα είμαστε στο χώρο του Ζάππειου, κατευθυνόμενοι προς τους στύλους του Ολυμπίου Διός. Ουσιαστικά, διασχίζουμε το Ζάππειο παραμένοντας προς την πλευρά της Λ.Β.Αμαλίας, έχοντας το κτίριο του Ζάππειου στο αριστερό μας  χέρι. Μετά το καφενεδάκι, υπάρχει μια κατηφορική κλίση, από όπου εισερχόμαστε σε ένα είδος πλατείας που στη μέση της είναι ένα καγκελόφρακτο κηπάκι. Βλέπουμε ένα μικρό πεύκο που έχει πάρει έντονη κλίση στον αγώνα του για μια θέση στον ήλιο και πίσω του τρία σκαλάκια. Ανεβαίνοντας τα, είμαστε επί της Λ.Β.Όλγας.    
  Έχοντας φτάσει στη Λ.Β.Όλγας, απέναντι μας βλέπουμε τους στύλους του Ολυμπίου Διός.  
  Διασχίζουμε τη λεωφόρο προσεκτικά, γιατί περνούν αμάξια και τραμ. Ο χώρος πράσινου του Ζάππειου, είναι ένα πάρκο το οποίο σχεδιάστηκε το 1869 ώστε να περιβάλλει το Ζάππειο Μέγαρο. Το Ζάππειο Μέγαρο, του οποίου η ανέγερση ολοκληρώθηκε το 1888, ήταν το πρώτο κτήριο που ανεγέρθηκε αποκλειστικά για τις ανάγκες Ολυμπιακών Αγώνων.   
 
  Οι αρχαιότητες που σήμερα αποκαλούμε «στύλους (πολλές φορές και στήλες, σε ένα από τα συνηθέστερα και πιο «αξιαγάπητα» λάθη) Ολυμπίου Διός», είναι στην ουσία ότι περισώζεται από έναν κολοσσιαίο ναό προς τιμή του Διός, οι εργασίες ανέγερσης του οποίου ξεκίνησαν το 515π.Χ. από τον Πεισίστρατο, τύραννο των Αθηνών. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι εργασίες, μετά από πάμπολλες διακοπές, ολοκληρώθηκαν το 130π.Χ. περίπου, από τον Αδριανό, αυτοκράτορα της Ρώμης.
  Όσον αφορά στη βόλτα μας, αυτό το σημείο είναι ένα μάλλον άχαρο σημείο λόγω του φαναριού, το οποίο, μοιραία, δίνει προτεραιότητα στην κίνηση των αυτοκινήτων, εμποδίζοντας έτσι την απρόσκοπτη διάβαση της λεωφόρου, ώστε να πιάσουμε τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης έζησε το 2^ο μ.Χ. αιώνα, δικαστής το επάγγελμα, ο οποίος, κατά την παράδοση, υπήρξε ο πρώτος Αθηναίος που ασπάστηκε το Χριστιανισμό  και εν συνεχεία έγινε ο πρώτος επίσκοπος της πόλης των Αθηνών.
 
  Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου έχει πολλή ανηφόρα…
  Διασχίζοντας τη, βλέπουμε κόσμο που ανεβοκατεβαίνει βολτάροντας, το μουσείο της Ακροπόλεως και διάφορα όμορφα νεοκλασικά που λύσσαξαν να τα γκρεμίσουν, το τραινάκι για τους τουρίστες και διάφορους υπαίθριους οργανοπαίκτες και μικροπωλητές. Αφού περάσουμε και το κτίριο του Μερόπειου γηροκομείου, αρχίζει λίγο κατηφορίτσα. Δεν προλαβαίνουμε όμως να την χαρούμε για πολύ, αφού τώρα πιάνουμε το λόφο του Φιλοπάππου. Ανεβαίνουμε το πλακόστρωτο δρομάκι για αλλά μόνο για λίγο και στρίβουμε αριστερά εκεί που βλέπουμε την πινακίδα για τις φυλακές του Σωκράτη, λίγο πριν το εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη από όπου συνήθως ακούγονται ψαλμοί, μια και όλο και κάποιο ζευγάρι επιλέγει το εκκλησάκι για να βαπτίσει το παιδάκι του.
  Εμείς, ακολουθούμε το δενδροσκεπές μονοπάτι – ανηφορικό, φευ – και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε στο λόφο. Περνάμε τη σπηλιά που είχε φυλακιστεί ο Σωκράτης, ένα παμπάλαιο σκουριασμένο μονόζυγο, όπου ένα σκυλί πίσω από μάντρα γαυγίζει τους ελάχιστους περαστικούς, και κατευθυνόμαστε προς το τοπικό ύψωμα, όπου, πίσω από την κρήνη που βρίσκεται εκεί,  κάποια εποχή είχε στηθεί μικρός καταυλισμός αστέγων. Εκεί κάπου τελειώνει και η ανηφόρα. Κατηφορίζουμε για λίγο, και μετά κατεβαίνουμε κάτι σκαλάκια. Είμαστε πλέον στο επάνω μονοπάτι της νότιας πλευράς του λόφου. Στο αριστερό μας χέρι βλέπουμε από ψηλά τα τελευταία σπίτια της συνοικίας του Κουκακίου, μέσα σε αυτά αρκετές νεοκλασικές μονοκατοικίες. Κάποια στιγμή βγαίνουμε σε ένα ξέφωτο. Περνάμε από ένα κιόσκι [ξύλινο κτήριο], μάλλον δημοτικό, και στα δεξιά μας υπάρχει μια κατασκευή από ξύλο και σίδερο παρατημένη και πιο πίσω γυμνός ο βράχος του λόφου. Εμείς, αφού περάσουμε αυτό το ξέφωτο, κινούμαστε πλέον προς δυσμάς. Στο αριστερό μας χέρι πλέον βλέπουμε τα Πετράλωνα να απλώνονται στα χαμηλά μέχρι να βρούν την Καλλιθέα. Η θέα είναι απρόσκοπτη και φτάνει μέχρι το Σαρωνικό μέχρι να πνιγεί στο μπλε της θάλασσας. Στο δεξί μας χέρι, συμπαγής βράχος. Σε κάποιο σημείο δημιουργούνται φυσικές αίθουσες και μικρές σπηλιές. Εκεί, πότε την πίνουν πρεζόνια, πότε έρχονται αναρριχητές.
  Αφού περάσουμε αυτούς τους φυσικούς σχηματισμούς, με το που βλέπουμε στο δεξί μας χέρι τη διχάλα, στρίβουμε δεξιά, στην ανηφόρα. Ένας μεγάλος θάμνος έχει απλωθεί και μας μισοκρύβει το ανηφορικό μονοπάτι, αλλά εμείς – υποψιασμένοι – δεν το χάνουμε. Αυτό το μονοπάτι είναι αρκετά στενό κατ’αρχήν και ρίζες δέντρων το χαρακώνουν σα φλέβες.  Κάποια στιγμή βλέπουμε το θέατρο της Δώρας Στράτου στο αριστερό μας χέρι. Στο τέλος του μονοπατιού, που έχει πλέον πλατύνει αλλά διατηρεί κανονικά την ανηφορική του κλίση, και σκαλοπάτια ως κερασάκι στην τούρτα της ανηφόρας. Μετά τα σκαλοπάτια, βγαίνουμε στο κεντρικό πλακόστρωτο μονοπάτι του λόφου, λίγο μετά το εκκλησάκι του Λουμπαρδιάρη, δηλαδή σχεδόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε! Εμείς, στρίβουμε από την ανάποδη κατεύθυνση του Λουμπαρδιάρη, δηλαδή προς τα αριστερά. Κάποια στιγμή, στο αριστερό μας χέρι βλέπουμε ένα κατηφορικό δρομάκι, σε ένα γυμνό από βλάστηση μέρος του λόφου. Φαίνεται ότι, κάποτε εδώ πρέπει να υπήρχε ένα ρέμα ή κάτι τέτοιο.
 
  Ακολουθώντας το μονοπάτι, βγαίνουμε έξω από τα όρια του λόφου, στην οδό Αρακύνθου.   
  Επί της οδού, υπάρχει ένα ταβερνάκι, ένα εκκλησάκι, και κάτι καλύβια.  Τα περνάμε όλα αυτά και βλέπουμε μια πόρτα που μας μπάζει στο λόφο εκ νέου και συγκεκριμένα σε ένα μονοπάτι με μεγάλη ανηφορική κλίση.
  Καλά το φανταστήκατε… το ακολουθούμε. Πολλή ανηφόρα για λίγο. Στο τέλος ξέφωτο.   
  Από εδώ, φαίνεται η Ακρόπολη από τον απέναντι λόφο αλλά και μια καλή θέα του Φιλοπάππου προς τα βόρεια. Στο βάθος, διαγράφεται ο Υμηττός. Είναι ιδιαίτερα όμορφη η θέα, ιδιαίτερα τις φθινοπωρινές μέρες, τότε που σύννεφα κυνηγιούνται στον ουράνιο θόλο, γελώντας στα μούτρα ενός μικρού ήλιου, που από μακριά προσπαθεί να τα βάλει σε τάξη.
 
  Εμείς, προχωράμε προς τα αριστερά, στο μεγάλο μονοπάτι, εκείνο που εξακολουθεί να έχει μια – ηπιότερη, ευτυχώς – ανηφορική κλίση. Φτάνουμε σε ένα μικρό πλάτωμα και ακολουθούμε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο με κατεύθυνση προς Αστεροσκοπείο. Εκεί κάπου, αν είμαστε τυχεροί, μπορεί να δούμε ένα άσπρο άλογο να καλπάζει. Αμ, δεν το είδαμε… τι να κάνουμε… προχωράμε λοιπόν… Κατεβαίνουμε κάτι σκαλιά. Στο αριστερό μας  χέρι είναι το Αστεροσκοπείο, εμείς προχωράμε σε ένα δρόμο πλακόστρωτο με έντονα κατηφορική κλίση. Στο  δεξί μας χέρι η Αγία Μαρίνα. Παίρνουμε την κατηφόρα και κατεβαίνουμε τα σκαλάκια. Τώρα, είμαστε επί της οδού Ακάμαντος. Στρίβουμε προς τα δεξιά για να βγούμε στον πεζόδρομο του Θησείου. Τελειώσαμε με το λόφο.
 
  Από εδώ και πέρα έχουμε μια αρκετά μεγάλη κατηφορική διαδρομή. Μετά από αρκετή ώρα στο λόφο, έχουμε ξεσυνηθίσει λίγο να είμαστε ανάμεσα σε ανθρώπους και λίγο ξενερώνουμε. Τουλάχιστον, ο δρόμος είναι κατηφορικός και βλέπουμε γύρω μας καφέ γεμάτα με κόσμο. Κατηφορίζουμε τον πεζόδρομο – αυτή τη φορά τυχαίνει να είναι η Αποστόλου Παύλου – και, λίγο πριν φτάσουμε στο σταθμό «Θησείο», στρίβουμε προς τα αριστερά, έχοντας στο δεξί μας χέρι μια μεγάλη εκκλησία, τον Άγιο Αθανάσιο. Παρατηρούμε το λούκι της προτελευταίας από μια σειρά παλιών αλλά όμορφων  πολυκατοικιών, που έχει απόληξη σχεδιασμένη σαν κεφάλι ψαριού! Πλέον, είμαστε επί της οδού Επταχάλκου. Περνάμε την πρώτη από τις δύο ταβέρνες από όπου βλέπουμε ένα εκκλησάκι να έχει «ξεφυτρώσει» απάνω στο βράχο. Αμέσως μετά τη δεύτερη ταβέρνα και ένα γραφικό καφενεδάκι. Στο τέλος της Επταχάλκου, στρίβουμε προς τα δεξιά με σκοπό να ανέβουμε τον πεζόδρομο της Ερμού. Ωχ, Κυριακή σήμερα… Φτου, γαμώ το, έχουν στήσει υπαίθριο παζάρι. Αφού είναι έτσι, στρίβουμε προς τα αριστερά, και ανηφορίζουμε την Ηρακλειδών. Κατεβαίνουμε τη γέφυρα που διασχίζει τις γραμμές του ΗΣΑΠ και είμαστε εν τέλει επί της Ερμού. Κατεβαίνουμε μέχρι την αρχή του μπάχαλου που δημιουργείται από το υπαίθριο παζάρι για να συμπληρώσουμε την απόσταση που χάσαμε, και μετά ανεβαίνουμε τον πεζόδρομο με κατεύθυνση προς Θησείο. Εκεί, αφήνοντας πίσω μας το εκκλησάκι των Αγ.Ασωμάτων, βλέπουμε το άγαλμα του Θησέα να παρατηρεί, ίσως με μια δόση υπεροψίας, ένα παρδαλό πλήθος να πηγαινοέρχεται κάτω από τα πόδια του. Μπαίνουμε για λίγο στο παρκάκι που πηγαίνει παράλληλα με τον πεζόδρομο. Συνεχίζουμε στον πεζόδρομο, ο οποίος έχει μια έντονα ανηφορική κλίση, με κατεύθυνση προς Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Η θέα της Ακρόπολης στα αριστερά μας με το άλσος από κάτω της μας αποζημιώνει για την ανηφόρα που τραβάμε. Φτάνοντας στο τέλος του ανηφορικού πεζόδρομου δυστυχώς δεν τελειώνουν τα βάσανα μας αφού στρίβουμε προς τα αριστερά και ανηφορίζουμε περαιτέρω, προς την είσοδο της Ακρόπολης. Τόσο ψηλά!
   Εκεί, κάνουμε στροφή αριστερά. Στο αριστερό μας χέρι, ο Άρειος Πάγος, με τις γλιστερές του πέτρες όπου επάνω του στέκονται πολλά ζευγάρια ή τουρίστες. Εμείς όμως δε στεκόμαστε καθόλου αλλά προχωράμε επί της οδού Θεωρίας, η οποία έχει ήπια κατηφορική κλίση, προς τέρψη των ποδιών και των πνευμόνων μας. Αφού περάσουμε πάνω από το γραφικό καφενεδάκι επί των οδών Κλεψύδρας & Αρετούσας, προσπερνάμε το εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
 
  Πλέον, είμαστε στα Αναφιώτικα. Κατηφορίζουμε προς την οδό Πρυτανείου και βλέπουμε όλο εκκλησίες και μεζεδοπωλεία καθώς τρέχουμε. Σημειωτέο, σε ένα από αυτά τα εκκλησάκια πάει κάθε Μεγάλη Εβδομάδα το Άγιο Φως, το οποίο ακολούθως διανέμεται σε όλη την Ελληνική επικράτεια.
  Πλέον έχουμε φτάσει στην οδό Τριπόδων, αλλά δεν την ακολουθούμε για πολύ. Με το που φτάνουμε στην Κυδαθηναίων, στρίβουμε στην ανηφόρα και ανεβαίνουμε όλα τα σκαλάκια μέχρι να βρούμε την οδό Θρασύλλου, απέναντι από το θέατρο του Διονύσου. Εκεί, αφηνόμαστε να μας πάρει η κατηφόρα μέχρι να βγούμε στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου και έχοντας στρίψει προς τα δεξιά ξαναπέρνουμε την ανηφόρα, μέχρι το τέλος της. Αυτή τη φορά όμως δεν πάμε Φιλοπάππου αλλά αφηνόμαστε στον κατήφορο της Αποστόλου Παύλου. Στο δρόμο μας βλέπουμε το πασίγνωστο θερινό σινεμά που παίζει παλιές ασπρόμαυρες ταινίες, έχει τέλεια θέα Ακρόπολη και πεντανόστιμες τυρόπιτες και ακολούθως στρίβουμε στα δεξιά, προς το δρομάκο που βγάζει προς Ρωμαϊκή Αγορά και τους Αέρηδες. Το κτίσμα που αποκαλούμε «Αέρηδες» ονομάζεται αλλιώς και «Ωρολόγιο του Κυρρήστου». Ο Ανδρόνικος ο Κυρρήστος, αστρονόμος από την Κύρρο της σημερινής Συρίας και αρχιτέκτονας του εν λόγω κτηρίου, έζησε το 2^ο π.Χ. αιώνα. Το κτίσμα αυτό ήταν ένα είδος μετεωρολογικού σταθμού, αφού σε κάθε μια από τις οκτώ γωνίες του αναφέρονται ανάγλυφοι οι οκτώ άνεμοι. Στην κορυφή  του έφερε ανεμοδείκτη, ενώ είχε και σύστημα μέτρησης της ώρας, βασιζόμενο στο φως του ηλίου.
 
  Περνάμε τη ρωμαϊκή αγορά ανηφορίζοντας επί της οδού Ανδοκίδου, προς τιμή του Ανδοκίδη, ενός από τους δέκα αττικούς ρήτορες. Ακολουθούμε την οδό Λυσίου, προς τιμή ενός άλλου αττικού ρήτορα, και εν τέλει προσεγγίζουμε πάλι την Τριπόδων, η οποία εν συνεχεία παίρνει το όνομα «Σέλλευ. Για να σας δώσω να καταλάβετε, έχουμε περάσει από το καφέ της Μελίνας, έχουμε περάσει και το καφέ με τις κρέπες και την ταράτσα, έχουμε περάσει το parking, και πλέον έχουμε φτάσει σε εκείνο το καφέ που είναι απέναντι από το σκάμμα των Τριπόδων, απέναντι από εκεί που ήταν το θέατρο σκιών, για τους παλιούς!   
  Αφού περάσουμε το σκάμμα, είναι ένα οπωροπωλείο και μετά ένα ερειπωμένο κτίσμα. Εκεί, στρίβουμε αριστερά το δρομάκι. Βλέπουμε μπροστά μας τους Στύλους Ολυμπίου Διός απέναντι από τη λεωφόρο. Ξαναπερνάμε πάλι τη λεωφόρο και παίρνουμε κατεύθυνση προς Ζάππειο. Βρίσκουμε εκείνο το σημείο από την αρχή της βόλτας μας, από όπου βγήκαμε στη λεωφόρο. Κατεβαίνουμε τα τρία σκαλάκια, και πριν περάσουμε το καγκελόφρακτο κηπάκι, στρίβουμε προς τα δεξιά. Στο δεξί μας χέρι είναι το καλύβι του κηπουρού. Τρέχουμε κατά μήκος του μονοπατιού, περνάμε το σιντριβάνι στο κεντρικό σημείο του Ζάππειου και κάποια στιγμή βλέπουμε μια παιδική χαρά. Τη διασχίζουμε και ακολουθούμε το δρομάκι που ανηφορίζει στα αριστερά μας με γενική κατεύθυνση προς τον Εθνικό Κήπο. Περνάμε την πλατεία με το άγαλμα του Καραϊσκάκη και ξαναμπαίνουμε στον κήπο. Παίρνουμε το  πλακόστρωτο μονοπάτι στο δεξί μας χέρι όπως μπαίνουμε και περνάμε άλλη μια παιδική χαρά. Εκεί κάπου, μετά από μια ανηφορίτσα, φτάνουμε στην κάτω είσοδο επί της Ηρώδου Αττικού.
Τέλος διαδρομής!
 
Αν μείνατε μαζί μου μέχρι τώρα, ελπίζω να διασκεδάσατε!