Οι γάτες του πευκώνα

   Είναι στη γειτονιά μου ένας μικρός υπαίθριος χώρος, μια αλάνα που ουσιαστικά αποτελεί επέκταση του πεζοδρόμιου από το δρόμο έως την παλιά τσιμεντένια μάντρα ενός σχολείου με σκουριασμένα κάγκελα, μια λωρίδα από χώμα κάπου τεσσάρων μέτρων η οποία εκτείνεται κατά μήκος του δρόμου για μια απόσταση εκατό ίσως μέτρων. Πριν από πολλά χρόνια κάποιος, ο Δήμος ενδεχομένως ή ίσως κάποια από τις τάξεις του σχολείου, φύτευσε εκεί πεύκα, τα οποία τώρα έχουν μεγαλώσει και έχει δημιουργηθεί έτσι ένας μικρός πευκώνας όπου συμβιώνουν σε μια παραδόξως γαλήνια συνύπαρξη περιστέρια και γατούλες.
 
  Ε, οι γάτες του πευκώνα είναι φίλες μου!
  Δύο, ειδικά, είναι πολύ καλές μου φίλες και χαίρονται πολύ όταν με βλέπουν! Με υποδέχονται με την ουρά ανασηκωμένη στη γνωστή ένδειξη χαράς και έντονου ενδιαφέροντος καθώς με πλησιάζουν και τρίβονται μετά στα μπατζάκια μου όλο χάρη και όλο νάζι ενώ εγώ τις χαϊδεύω και τους βάζω φαγητό!
 
  Η μία είναι ένα μαυρόγατο και η άλλη μια κάλικο.
 
  Η μαύρη, που στην πραγματικότητα είναι ένας μικρόσωμος αρσενικός γάτος με σκούρο τρίχωμα που ξεκινάει από καστανό του μπρούτζου στο κάτω μέρος των ποδιών και σταδιακά ολοένα σκουραίνει όσο ανεβαίνει προς τα πλευρά καταλήγοντας να παίρνει ένα κατάμαυρο χρώμα στη ράχη, είναι παιχνιδιάρα και χαδιάρα! Με υποδέχεται πάντοτε ρίχνοντας χαριτωμένες κεφαλιές στην παλάμη μου, με το κεφάλι της να παίρνει στο τέλος την υποτείνουσα του εσωτερικού της παλάμης μου όσο της κάνω χάδια, ενώ άμα νιαουρίζει μοιάζει λίγο σαν να τιτιβίζει πουλί!
 
  Η κάλικο, από την άλλη, δεν θέλει και πολλά από χάδια. Πάντα όμως με ακολουθεί για όσο διάστημα είμαι στην περιοχή που ορίζει ως χώρο της. Με το που με βλέπει νιαουρίζει έντονα: γκρινιάρικα στην αρχή αλλά όταν τη χαϊδέψω λίγο στο μάγουλο, κοντά στο αυτί ή στην κορυφή του κεφαλιού της η ένταση των νιαουρητών κοπάζει̇ παίρνουν να γλυκαίνουν και να γίνονται σιγανότερα και χαδιάρικα.
 
  Αυτές είναι λοιπόν οι γάτες του πευκώνα. Θα ήθελα να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο για αυτές, δυστυχώς όμως δεν έχω αυτή την ευχέρεια. Για αυτό, τις αγαπώ όσο μπορώ περισσότερο και γράφω για αυτές αγαπητοί μου αναγνώστες με την ελπίδα ότι θα καταφέρω να σας ευαισθητοποιήσω – όσους δηλαδή δεν είστε ήδη ευαισθητοποιημένοι – στη δυστυχία που περνούν και στους κινδύνους που διατρέχουν οι αθώες αυτές ψυχούλες που ζουν αδέσποτες στους δρόμους.

  Όσοι θέλετε μπορείτε να γράψετε στα σχόλια τις δικές σας εμπειρίες και καταστάσεις με αδεσποτάκια που περιποιείστε ώστε να δημιουργήσουμε μαζί μια γλυκιά ωδή για την αγάπη μας απέναντι σε αυτά!