Το κοριτσάκι επάνω στο μεγάλο κουτί της φυτίνης

  Αυτή τη φορά θα σας αφηγηθώ μια ιστοριούλα για ένα κοριτσάκι επάνω στο μεγάλο κουτί με τη φυτίνη. Πριν το κάνω όμως, θα ήθελα να παραβάλω τους στίχους του τραγουδιού από τα ‘80s «I’ll fly for you» που είχε βγάλει κάπου στη δεκαετία του ’80 το συγκρότημα Spandau Ballet: «Because I’ve nothing else for you, and just because it’s easier than the truth, if there is nothing else that I can do, I’ll fly for you».
 
  Πολλοί από εμάς ίσως να έχουμε αισθανθεί, ενδεχομένως και να υπήρξαμε όντως, ανεπαρκείς ως προς το να ανταπεξέλθουμε ικανοποιητικά σε μια περίσταση της ζωής μας παρόλο που για εμάς ήταν σημαντική.
Ίσως οι στίχοι αυτοί να μιλούν και σε κάποιους από εσάς που με διαβάζετε, έστω μόνο όσο αφορά σε μεμονωμένες περιστάσεις της ζωής σας. Άλλωστε, εμείς οι θνητοί είμαστε κάτω στη γη και ο Θεός ο Παντοδύναμος είναι ψηλά στον ουρανό, για να παραμείνω λίγο ακόμα στο πνεύμα του τραγουδιού.
 

 Πάμε τώρα για την ιστοριούλα:
 
  Ένα κοριτσάκι κάθεται πάνω στο μεγάλο κουτί της φυτίνης!
 
  Είναι και δεν είναι πέντε χρονών, και τι χαριτωμένα που κουνάει πέρα δώθε τα ποδαράκια της, τι όμορφο που είναι έτσι όπως χαμογελάει με σκέρτσο εκείνο το γλυκό προσωπάκι με τα βαθιά εκφραστικά πρασινωπά μάτια όπως ποζάρει για τον μπαμπά!
  Όλα είναι όμορφα εκείνη τη μέρα, εκείνη τη στιγμή! Όμορφο το κοριτσάκι, όμορφες και οι κουρτίνες της κουζίνας καθώς παίζουν παιχνίδια με τον ήλιο και τον αέρα, χορεύοντας άτακτα και χαρωπά στο αεράκι που φυσάει ακαθόριστα τις πτυχές τους. Τρέχουν πάνω τους οι ακτίνες του ήλιου και φωτίζουν το όμορφο γελαστό κοριτσάκι˙ πότε στο προσωπάκι του, πότε στη μπλουζίτσα του και πότε στα ποδαράκια του όπως τα κουνάει χαριτωμένα πέρα δώθε, ενώ γίνεται ένα δροσερό ρεύμα εκεί που συναντιούνται ο αέρας που μπαίνει από την πόρτα του μπαλκονιού της κουζίνας με εκείνον που έρχεται από την πόρτα της βεράντας του σαλονιού!
 
  Ένα σπίτι στου Γκύζη με μεγάλες βεράντες που βλέπουν στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.  Αλεξάνδρας̇  φαρδύ βουλεβάρτο κατά τη δεκαετία του 1960, τότε που τα αυτοκίνητα ακόμα δεν είχαν πνίξει τελείως την πόλη. Από τη μία πλευρά το Πεδίον του Άρεως, τόσο όμορφο και ασφαλές τότε, με τον Πανελλήνιο και το Άλσος του Οικονομίδη. Από την άλλη το γήπεδο του Παναθηναϊκού, εκείνου του Παναθηναϊκού της πορείας ως το Wembley και, φυσικά, πάντοτε η Σόνια.
 
Πέρασαν όμως τα χρόνια και η λεωφόρος Αλεξάνδρας έγινε απλά μια ακόμα λεωφόρος της Αθήνας, πνιγμένη στο αυτοκίνητο και το καυσαέριο ενώ οι πολυκατοικίες πάλιωσαν. Η περιοχή του Γκύζη υποβαθμίστηκε και αυτή˙ γέμισε οικονομικούς μετανάστες χαμηλών εισοδημάτων. Το πάρκο έγινε λημέρι όπου βαποράκια πουλάνε πρέζα και δυστυχείς άστεγοι του χαλάνε τη μόστρα, ενώ το γήπεδο του Παναθηναϊκού σιγά - σιγά γέμισε με graffiti και από χυδαία συνθήματα.
 
  Μεγάλωσε και το κοριτσάκι. Έγινε πια μια όμορφη, αξιόλογη και ενδιαφέρουσα γυναίκα που έκανε πολλά πράγματα στη ζωή της και τα κατάφερε μόνη της, χωρίς να στηρίζεται στην πλάτη κανενός.
  Έκανε πράγματα που θα ζήλευαν και άνδρες σε μια εποχή σαφώς πιο ανδροκρατούμενη και τα κατάφερε να υψωθεί πάνω από προβλήματα και προσωπικές δυστυχίες τέτοιες που θα λύγιζαν πολλούς άλλους.
 
  Πάντα όμως κάτι της έλειπε… πάντα ένιωθε ότι ήταν μόνη της…
Ποιος ξέρει, μέχρι που μπορεί να έχει και δίκιο. Ποιος ξέρει, σε έναν άλλο κόσμο, στον Ιδεατό κόσμο, σε εκείνον τον Κόσμο που είναι το τέλειο πρωτότυπο όλων των κακέκτυπων της Πλάσης ίσως κάποιος να μπόρεσε να σταματήσει το χρόνο και να περιβάλλει το κοριτσάκι στην θέρμη της αγκαλιάς του κρατώντας το εκεί για πάντα – ένα μικρό χαρούμενο κοριτσάκι – και με ένα χαδάκι στη μυτούλα ή με ένα φιλάκι στο μάγουλο να έχει καταφέρει να δώσει στο αθώο χαριτωμένο προσωπάκι ένα χαμόγελο ικανοποίησης, εκείνο το χαμόγελο που τόσο έχει λείψει από το όμορφο πρόσωπο της μετέπειτα γυναίκας, ένα χαμόγελο αναλλοίωτο που να μη σβήνει ποτέ και να κρατάει για πάντα.
 
Έχοντας αφηγηθεί την ιστοριούλα μου για το κοριτσάκι επάνω στο κουτί με τη φυτίνη, θα ήθελα να κλείσω την αφήγηση μου αυτή με κάποιους στίχους του τραγουδιού «Being Boring» των Pet Shop Boys από το 1990: «Ι never dreamt that I would get to be the creature that I’ve always meant to be, but I thought, in spite of dreams, you’d be sitting somewhere here with me» θέλοντας να τονίσω πόσο τυχεροί και ευτυχείς θα πρέπει να αισθανόμαστε για όσους αγαπημένους μας ανθρώπους βλέπουμε να εξακολουθούν να βρίσκονται δίπλα μας μέσα στο διάβα του χρόνου, παρόλες τις απογοητεύσεις που μπορεί να τους έχουμε «χαρίσει».
 
  Στο τέλος της ημέρας, ποιός δεν αισθάνεται μια αγαλλίαση όταν μπορεί να διατυπώσει τη φράση ‘my life without you is like a lost dream’για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, έστω και από μέσα του. Δίνει, θεωρώ, έναν άλλο πλούτο και ένα άλλο νόημα στην ύπαρξη!