Για την Ημέρα του Πατέρα

   Αύριο 15/6/25 είναι η ημέρα του Πατέρα. Τρίχες κατσαρές τα θεωρώ αυτά και έτσι ποτέ δεν σου έχω πάρει ένα δώρο εκείνη την ημέρα, ακόμα ίσως και ποτέ να μη σου έχω ευχηθεί χρόνια πολλά.
 

   Με την ευκαιρία λοιπόν της ημέρας του Πατέρα θυμάμαι διάφορα περιστατικά από όλα εκείνα που ζήσαμε μαζί : Εκείνη τη μακρινή, μυθική σχεδόν, εποχή – ήμουν και δεν ήμουν πέντε χρονών – που έτρεχα να κρυφτώ στη ντουλάπα όταν σε άκουγα να βάζεις το κλειδί στην πόρτα γυρνώντας από τη δουλειά και εσύ με το που έμπαινες στο σπίτι έλεγες ‘ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει’! Ακόμα κάνει κλικ το μυαλό μου όταν ακούω κλειδί να μπαίνει σε πόρτα…  Τις όμορφες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων, που με έπαιρνες και πηγαίναμε μαζί βόλτες σε όλη την Αττική! Πότε στην Πάρνηθα, πότε στην Πλάκα, άλλοτε στο Νέο Φάληρο ή στον Πειραιά, ακόμα και στη Σαλαμίνα με το καραβάκι, έτσι για ημερήσια!  Καλοκαιρινά βράδια στο θέατρο σκιών στην Πλάκα για να δούμε Καραγκιόζη ή σε θερινούς κινηματογράφους, οι δύο μας. Εσύ μου έμαθες να αγαπώ το θερινό κινηματογράφο, αν θες να ξέρεις. 
  Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και εκείνο το ταξίδι στο Lincoln, τότε που επέμενες να με συνοδεύσεις που πρωτοπήγα ως φοιτητής και εγώ είχα αγωνία πως θα γύριζες μόνος σου αφού δεν ξέρεις αγγλικά και σου έλεγα χαριτολογώντας «καλά που είναι νησί οπότε κάπου θα τελειώσει και θα σταματήσεις» και εσύ μόνο ξέρεις τι αγωνία πρέπει να είχες που με άφηνες μόνο μου για πρώτη φορά και μάλιστα τόσο μακριά…
  
  Έχοντας θυμηθεί όλα αυτά, αλλά και τόσα άλλα αναρίθμητα που δεν φτάνουν τόμοι για να τα απαριθμήσω αναλυτικά, θέλω να γνωρίζεις πως ακόμα και αν έχεις νιώσει πως μπορεί κάποιες φορές να ήσουν λίγο στο περιθώριο, ίσως επειδή η μαμά ήταν πιο έντονος χαρακτήρας ή αργότερα όταν πια μεγάλωσα και προσπάθησα να προχωρήσω τη ζωή μου, ποτέ δεν έπαυσα να αντιλαμβάνομαι την παρουσία σου δίπλα μου. Πάντα γνώριζα και το είχα ως δεδομένο πως θα ήσουν πλάι μου σε ότι και αν έκανα και σε ευγνωμονώ για αυτό ακόμα και τις στιγμές που βλέπω ότι θεωρείς πως η ηλικία μας έχει παγιωθεί στα δεκαπέντε για εμένα και στα πενήντα για εσένα στο διηνεκές. Αντιλαμβάνομαι λοιπόν ότι έχεις δώσει τόσα πολλά σε μένα – τον καλύτερο σου εαυτό ανελλιπώς και αδιαλείπτως – και μου έχεις αφιερώσει τόσο πολύ από το χρόνο σου και την ενεργητικότητά σου, τη ζωή σου ολόκληρη, ακόμα και όταν εγώ σε λαμβάνω ως δεδομένο. Επίσης, γνωρίζω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να σου ανταποδώσω όλα αυτά που μου έχεις δώσει. Το γνωρίζεις και εσύ μάλλον, φαντάζομαι. Βέβαια, όλα αυτά που μου έδωσες δεν μου τα έδωσες επειδή περίμενες ανταπόδοση... 
  Ίσως σε κάποιες περιστάσεις μέσα στα χρόνια να σε έχω πληγώσει με τη συμπεριφορά μου ή να σε έχω πικράνει με τις πράξεις μου. Δεν ξέρω, μπορεί στην ψυχή σου να υπάρχουν κάποια παράπονα. Λυπάμαι βαθειά και ειλικρινά για αυτό και μακάρι να ήταν αλλιώς, δυστυχώς όμως δεν μπορώ να το αλλάξω, κάποια συγκεκριμένα μάλιστα ούτε και θα ήθελα, όσο και αν λυπάμαι.

  Εγώ το μόνο παράπονο που έχω από σένα είναι πως δεν έχεις δέκα εκατομμύρια στην τράπεζα για να μου δώσεις.
 

 Χρόνια σου πολλά, λοιπόν Πατέρα, και να γνωρίζεις ότι σε αγαπώ και πως είμαι περήφανος για σένα και πως η παρουσία σου στη ζωή μου ήταν πάντα πολύ σημαντική, ακόμα και αν δε στο δείχνω.