Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

     Είναι στη γειτονιά μου ένας μικρός υπαίθριος χώρος, μια αλάνα που ουσιαστικά αποτελεί επέκταση του πεζοδρόμιου από το δρόμο έως την παλιά τσιμεντένια μάντρα ενός σχολείου με σκουριασμένα κάγκελα, μια λωρίδα από χώμα κάπου τεσσάρων μέτρων η οποία εκτείνεται κατά μήκος του δρόμου για μια απόσταση εκατό ίσως μέτρων. Πριν από πολλά χρόνια κάποιος, ο Δήμος ενδεχομένως ή ίσως κάποια από τις τάξεις του σχολείου, φύτευσε εκεί πεύκα, τα οποία τώρα έχουν μεγαλώσει και έχει δημιουργηθεί έτσι ένας μικρός πευκώνας όπου συμβιώνουν σε μια παραδόξως γαλήνια συνύπαρξη περιστέρια και γατούλες.     Ε, οι γάτες του πευκώνα είναι φίλες μου!   Δύο, ειδικά, είναι πολύ καλές μου φίλες και χαίρονται πολύ όταν με βλέπουν! Με υποδέχονται με την ουρά ανασηκωμένη στη γνωστή ένδειξη χαράς και έντονου ενδιαφέροντος καθώς με πλησιάζουν και τρίβονται μετά στα μπατζάκια μου όλο χάρη και όλο νάζι ενώ εγώ τις χαϊδεύω και τους βάζω φαγητό!     Η μία είναι ένα μαυρόγατο και η άλ...

   Αύριο 15/6/25 είναι η ημέρα του Πατέρα. Τρίχες κατσαρές τα θεωρώ αυτά και έτσι ποτέ δεν σου έχω πάρει ένα δώρο εκείνη την ημέρα, ακόμα ίσως και ποτέ να μη σου έχω ευχηθεί χρόνια πολλά.      Με την ευκαιρία λοιπόν της ημέρας του Πατέρα θυμάμαι διάφορα περιστατικά από όλα εκείνα που ζήσαμε μαζί : Εκείνη τη μακρινή, μυθική σχεδόν, εποχή – ήμουν και δεν ήμουν πέντε χρονών – που έτρεχα να κρυφτώ στη ντουλάπα όταν σε άκουγα να βάζεις το κλειδί στην πόρτα γυρνώντας από τη δουλειά και εσύ με το που έμπαινες στο σπίτι έλεγες ‘ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει’! Ακόμα κάνει κλικ το μυαλό μου όταν ακούω κλειδί να μπαίνει σε πόρτα…  Τις όμορφες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων, που με έπαιρνες και πηγαίναμε μαζί βόλτες σε όλη την Αττική! Πότε στην Πάρνηθα, πότε στην Πλάκα, άλλοτε στο Νέο Φάληρο ή στον Πειραιά, ακόμα και στη Σαλαμίνα με το καραβάκι, έτσι για ημερήσια!  Καλοκαιρινά βράδια στο θέατρο σκιών στην Πλάκα για να δούμε Καραγκιόζη ή σε θερινούς κινηματογράφους...

   Haiku is a traditional form of Japanese poetry, very structured and specifically disciplined.  Typically, a haiku focuses on a word trying to capture a moment, a colour or an emotional insight. It consists of three lines, the first and last comprising 5 syllables and the middle 7 syllables.  In my opinion, it is very indicative of the Japanese culture, attitude and mentality.  I tried to write some in Greek but it turned out to be awfully hard. We have way too large words with a lot of syllables. I found it easier in English, that’s why this article is in English. Before I proceed, here is a haiku in Greek : --------- Χάικου ελληνικό, αδύνατο να γίνει! τόσες συλλαβές… --------   Even though I did try to abide as much as I possibly could, probably I did not completely stick to the 5-7-5 rule. In any case, I could manage a few ones, which I present for you to peruse. I hope you will like them! Writing them was not very easy for me because though much I lik...

  Αυτή τη φορά θ α σας αφηγηθώ μια ιστοριούλα για ένα κοριτσάκι επάνω στο μεγάλο κουτί με τη φυτίνη. Πριν το κάνω όμως, θα ήθελα να παραβάλω τους στίχους του τραγουδιού από τα ‘80s «I’ll fly for you» που είχε βγάλει κάπου στη δεκαετία του ’80 το συγκρότημα Spandau Ballet: « Because I’ve nothing else for you, and just because it’s easier than the truth, if there is nothing else that I can do, I’ll fly for you ».     Πολλοί από εμάς ίσως να έχουμε αισθανθεί, ενδεχομένως και να υπήρξαμε όντως,  ανεπαρκείς ως προς το να ανταπεξέλθουμε ικανοποιητικά σε μια περίσταση της ζωής μας παρόλο που για εμάς ήταν σημαντική. Ίσως οι στίχοι αυτοί να μιλούν και σε κάποιους από εσάς που με διαβάζετε, έστω μόνο όσο αφορά σε μεμονωμένες περιστάσεις της ζωής σας. Άλλωστε, εμείς οι θνητοί είμαστε κάτω στη γη και ο Θεός ο Παντοδύναμος είναι ψηλά στον ουρανό, για να παραμείνω λίγο ακόμα στο πνεύμα του τραγουδιού.    Πάμε τώρα για την ιστοριούλα:     Ένα κοριτσάκι κάθεται...

   Tην προηγούμενη εβδομάδα σας παρέθεσα τις σκέψεις μου για την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε εντός ενός μοναδικού συμπαντικού χωροχρονικού πλαισίου.  Ας πάμε τώρα σε μια άλλη παράμετρο της χωροχρονικής πραγματικότητας, αυτή των πολλαπλών διαστάσεων: Προφανώς τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές κάπου έχω απιθώσει τον απαυτό μου. Πως, όμως, μπορώ να είμαι βέβαιος ότι υπάρχει μια μοναδική χωρική διάσταση? Μου έχει μείνει στο μυαλό μια θεωρία του Πλάτωνα περί αρχετύπων. Έλεγε λοιπόν ότι καθετί που υπάρχει γύρω μας είναι ένα αντίγραφο – μια απομίμηση – ενός τέλειου αρχέτυπου. Άρα, είναι πιθανό ο κάθε ένας από εμάς που βρισκόμαστε σε αυτό τον κόσμο να μην αποτελεί παρά μια φθαρτή και ατελή απομίμηση - ένα κακέκτυπο ενός αρχέτυπου ιδεατού πλάσματος. Σε αυτό τον κόσμο, σε αυτή την πραγματικότητα, μπορεί να μην εμφανίζεται παρά μία έκφανση εκείνου του τέλειου και πλήρους πλάσματος το οποίο βρίσκεται σε κάποια άλλη διάσταση, ή πραγματικότητα, ή σύμπαν.   Μια ά...

  «Ε verything we call real is made of things that cannot be regarded as real », Niels Bohr (1885-1962, ατομικός φυσικός, πρωτοπόρος της κβαντικής μηχανικής)    Η αναζήτηση της αλήθειας, μιας απόλυτης αντικειμενικότητας που να καλύπτει τα πάντα και να τα εξηγεί ήταν πάντοτε για μένα μια νοητική περιπλάνηση. Μια Οδύσσεια, θα έλεγα. Από μικρό παιδί έπαιρνα το μικρό μου πλοιάριο ̇ τη νόησή μου, δηλαδή, και ξανοιγόμουν στα ανοιχτά μιας άξενης και παράξενης θάλασσας γεμάτης με μυστήρια και δυσεπίλυτα προβλήματα που σαν ξέρες ή ρουφήχτρες απειλούσαν να το βυθίσουν.    Θα με ρωτήσει κανείς, τι άκρη έβγαλα? Που με πήγε ταξίδι μου? Σε τι συμπεράσματα κατέληξα? Σε αυτά τα ερωτήματα δεν έχω να δώσω καμία απάντηση, προφανώς. Εδώ μεγάλα και καλόπλοα σκάφη, οι λαμπρές διάνοιες των χαρισματικών και σοφών φιλοσόφων και επιστημόνων από τις απαρχές της ανθρώπινης διανόησης έως και τις μέρες μας, δεν μπόρεσαν να βγάλουν ένα ικανοποιητικό πόρισμα έως τώρα. Τα μεγάλα τους πλοία, αν ...

    Για πότε έφτασε το 2025, για πότε πέρασε το Πάσχα, ούτε που το κατάλαβα…   Χριστός Ανέστη, λοιπόν! Χρόνια πολλά σε όλους σας, αγαπητοί μου αναγνώστες!   Πλέον, αναμένουμε το θέρος με τις άδειες. Ενόσω το περιμένουμε, θα ήθελα να σας παραθέσω μια ανάμνηση μου από ένα λαμπριάτικο γλέντι που μου είχε κάνει ζωηρή εντύπωση κάποια φορά που ήμουν καλεσμένος σε ένα παραθαλάσσιο εξοχικό.    Αν και θα έχουν περάσει ίσως και δώδεκα χρόνια από τότε, διατηρώ αρκετά φρέσκια και έντονη την ανάμνηση, θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ηλιόλουστη λαμπριάτικη μέρα˙ την γλυκιά ανοιξιάτικη ζέστη με τον ήλιο να καίει λαμπρός και το αεράκι να μας δροσίζει ευχάριστα. Ο ουρανός ανέφελος, ντυμένος ένα ελκυστικό γαλάζιο χρώμα και η θάλασσα γαλήνια, σχεδόν ακύμαντη, αφού το απαλό αεράκι, αν και αρκούσε για να μας φέρνει λίγη από την ψύχρα που είχε απομείνει από το χειμώνα δροσίζοντας μας, δεν ήταν αρκετό για να ταράξει τη γαλήνη της θάλασσας.     Είχαμε περάσει όμορφα εκείν...

       Καλησπέρα σας, αγαπητοί μου αναγνώστες! Σήμερα θα προσπαθήσω να σας αφηγηθώ μια ιστορία για το αυγό ιδωμένο ως κοσμογονικό σύμβολο.  Πράγματι, είναι αλήθεια ότι στις Κσμογονίες διαφορετικών μυθολογιών ανά την υφήλιο, η έννοια της «Πλάσης»   γίνεται αντιληπτή ως ένα αυγό, το «Κοσμικόν Ωόν», όπως πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει να γίνεται λόγος.   Συγκεκριμένα, θεωρείται – ή εικάζεται – ότι η Πλάση εντός της οποίας ζούμε εμπεριέχεται μέσα στο Κοσμικόν Ωόν. Σε κάποιες μυθολογίες το αυγό αυτό ενυπάρχει ανεξάρτητα και ακολούθως σπάει βίαια, συχνά από κάποιο ήρωα ή Θεό, ενώ σε άλλες εκκολάπτεται και ακολούθως σπάει όπως ορίζει η φυσιολογική ροή   της εκκόλαψης.     Αυτό που είναι κοινό, είναι η πεποίθηση πως η Πλάση μας, είτε περιβάλλεται, είτε απλά θρέφεται και προστατεύεται από μια δύναμη, μια πρόνοια εάν θέλετε, μεγαλύτερη από αυτή. Στα καθ’ ημάς - τα των Ελλήνων, εννοώ - υπάρχει μια ολόκληρη Κοσμογονία η οποία έχει ως κέντρο ...

     Σώμα λευκό σα χιόνι, λιανό και λιγερό, με μια βουλίτσα ανοικτού καφέ στη ράχη, επάνω στο σβέρκο σχεδόν.     Από καφέ και γκρίζες κυλινδρικές λωρίδες η ουρά, σαν μετέωροι κύκλοι αενάως αεικίνητοι  καταλήγουν σε μια μαύρη απόληξη που, πότε ανασηκωμένη πλήρως δείχνει τα ουράνια σε ονειρική μεταρσίωση, ή άλλοτε γυρνοβολώντας με χαριτωμένη νευρικότητα και κατερχόμενη προς την αντίθετη φορά από την υπόλοιπη ουρά δείχνει ευθαρσώς όλη της την απορία. Μια απόληξη ουράς, τέλος πάντων, πιο εκφραστική από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση!     Λευκά και τα ποδαράκια με ροζ πατουσίτσες απαλές στην αφή σαν βελούδο και από πάνω τους νύχια αιχμηρά και λεπτά σαν μικροσκοπικές λεπίδες που προβάλλουν και κρύβονται κατά το δοκούν, πότε ακουμπώντας απαλά τη γιγαντιαία παλάμη πότε λίγο γρατζουνώντας την.     Λευκό και το κεφάλι στα μάγουλα και στο πίσω μέρος του λαιμού μέχρι τα αυτιά που σχηματίζουν δύο γοτθικά τρίγωνα καφετιά από πίσω και ροζ από μπροστά, ...

    Χρόνια πολλά σε όλους(ες) σας αγαπητοί μου αναγνώστες! O τίτλος του σημερινού μου postαρίσματος είναι η απόσταση του μαραθώνιου σε χιλιόμετρα. 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα, για την ακρίβεια.        Αφορμή για το αφήγημα αυτό στάθηκε ο μαραθώνιος της Μεσσήνης στον οποίο κατέβηκα την Κυριακή που μας πέρασε. Θα μου πείτε, εδώ πέρασε η 25 η Μαρτίου, ημέρα θρησκευτικής σημασίας και κυρίως της εθνεγερσίας μας και εσύ κάθεσαι και γράφεις για το μαραθώνιο που πήγες και έτρεξες, πως είναι δυνατό? Ε, να που είναι! Ας είμαστε καλά και θα πιάσω κάτι πιο επετειακό του χρόνου, που θα έχουμε γνωριστεί λίγο καλύτερα ενώ θα είναι πιο στρογγυλή και η επέτειος!     Πίσω στους μαραθώνιους τώρα, και στην Ελλάδα διοργανώνονται κάμποσοι μαραθώνιοι. Εμβληματικότερος και φυσικά πολυπληθέστερος όλων δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από εκείνον της Αθήνας, ο οποίος διοργανώνεται συνήθως την πρώτη Κυριακή κάθε Νοεμβρίου και διαφημίζει το γεγονός ότι πατάει στην αυθεντική δ...

   Στο προηγούμενο μου αφήγημα έκλεισα τις σκέψεις μου σχετικά με την Αθήνα με έναν πικρόχολο, μάλλον, επίλογο. Θα ήθελα λοιπόν να γλυκάνω λίγο την τελευταία σας γεύση για την εντύπωση που έχω σχηματίσει και σας μεταφέρω σχετικά με την πόλη αυτή, δίχως βέβαια να σημαίνει ότι δεν πιστεύω τα όσα έγραψα προηγουμένως. Κάθε άλλο, τα πιστεύω απόλυτα αφού η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα της καθημερινότητας και της ρουτίνας είναι μια πόλη αφόρητη. Δεν μου αρέσει που το γράφω, γιατί είμαι ένα παιδί του κέντρου, αλλά... αλλά...     Ίσως να φταίει η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι Αθηναίοι, έτσι εγωϊστές και αδιάφοροι όπως είμαστε απέναντι στον πλησίον μας και προς τα προβλήματα της πόλης καθώς τρέχουμε να προλάβουμε τις δουλειές μας και τις υποχρεώσεις μας. Μιας πόλης που, όπως όλες οι πόλεις, μετατρέπει και αυτή τους κατοίκους της σε τέρατα αδιαφορίας, ή ίσως απλώς να μην υπάρχει στο ιστορικό πλην καταταλαίπωρο λεκανοπέδιο αρκετός χώρος για να χωρέσει τις ζωές, τα όν...

  Όπως είπαμε - όπως θα σας είναι γνωστό προφανώς, δεν περιμένατε εμένα άλλωστε - η Αθήνα έχει δύο ξεχωριστές και σαφώς διακριτές σεκάνς αστικοποίησης: την αρχαία, την αφήγηση μου περί της οποίας έκλεισα στο προ δύο εβδομάδων post μου, και τη νεότερη, την αφήγηση της οποίας θα αποπειραθώ να ξεκινήσω στις αμέσως επόμενες παραγράφους…     Είναι προφανές ότι η αναβίωση της πόλης των Αθηνών ξεκίνησε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, δύο χιλιετηρίδες μετά τον οριστικό ξεπεσμό του αρχαίου της κλέους, όταν οι νέοι Έλληνες αποφάσισαν να την κάνουν πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε κράτους τους, το οποίο να θυμίσω ότι εκείνη την εποχή περιελάμβανε στην επικράτειά του μόνο την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες. Μοναδικός γείτονας ήταν τότε η Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία, αν και πλέον είχε σαφώς εισέλθει σε φάση παρακμής, δεν έπαυε ωστόσο να είναι ένα φόβητρο και σαφώς υπέρτερη της Ελλάδος στρατιωτικά, οικονομικά και σε κάθε σύγκριση, ενδεχομένως.   Έγινε, τέλος πάντω...