Τα έθνη των γατών, ένας απόλυτα κατακερματισμένος και πολύχρωμος χάρτης

  Έχοντας αναλύσει προηγουμένως τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο οι γάτες θα γίνονταν οι επικυρίαρχοι του σύμπαντος, ήρθε τώρα η ώρα να εξετάσουμε το πως θα ήταν διαμορφωμένες οι κοινωνίες τους!

  Θα παρεισφρήσουμε λοιπόν τις κοινωνίες τους εξετάζοντες τες από διάφορα και πολυποίκιλα πρίσματα! Κατ’αρχήν, η γεωπολιτική τους θα διέφερε ριζικά από τη δική μας λόγω της διαφορετικής τους βιολογίας αλλά και ιδιοσυγκρασίας.

  Η δομή των κοινωνιών τους και των κρατικών μορφωμάτων που θα είχαν δημιουργήσει και αναπτύξει δεν θα έμοιαζε διόλου με τη χουμανίστικη. Ένα είδος αριστοκρατίας ή ολιγαρχίας – όπως θα φαίνονταν σε εμάς εκ πρώτης όψεως – θα ήταν ευρέως διαδεδομένο, με τις επιβλητικότερες και ισχυρότερες γάτες να δεσπόζουν στην διακυβέρνηση, αλλά – και εδώ έγκειται η θεμελιώδης διαφορά – όχι κατά τον χουμανίστικο τρόπο που επιφέρει δικαίωμα «ζωής και θανάτου» επάνω στους υποτελείς τους. Εκείνες απλά θα ήταν τα σημαίνοντα πρόσωπα σε μια κοινωνία που όλοι θα είχαν λόγο και θα ήταν ίσοι μεταξύ ίσων. Ως εκ τούτου, ο λόγος των αρχόντων απλά θα είχε πιο μεγάλη βαρύτητα, δίχως όμως να είναι αυτονόητο ότι θα εισακουσθεί κιόλας. Φανταστείτε κάτι σαν τον βασιλιά Αρθούρο ανάμεσα στους ιππότες του να κάθονται πέριξ της στρογγυλής τραπέζης και να συναποφασίζουν˙ ουρές να έχουν πάρει την κάθετο από την ένταση της συζήτησης, κάποιες μάλιστα να έχουν κυρτώσει. Μια εκνευρισμένη γάτα χτυπάει διακριτικά, ή και απροκάλυπτα, την άκρη της ουράς της στο πάτωμα. Πάντοτε να έχετε κατά νου ότι οι περισσότερες γάτες θα ήταν απρόθυμες να αναλάβουν θέσεις εξουσίας. Όσες τελικά θα έπρεπε να αναλάβουν θα το έκαναν από ανάγκη και υποχρέωση, όχι επειδή θα το επιθυμούσαν. Αφού λοιπόν θα αναλάμβαναν την εξουσία αυτοί που δεν την επιθυμούν και όχι εκείνοι που την επιδιώκουν, η κοινωνία τους θα ήταν πολύ καλύτερη. Υπόψη, δεν τα λέω εγώ, αλλά ο Πλάτωνας!

   Επίσης, η υφήλιος τους θα ήταν υπερβολικά κατακερματισμένη σε πάμπολλα μικρά κρατικά μορφώματα η δομή των οποίων θα παρέπεμπε μάλλον στις αρχαίες ελληνικές ή μεσσαιωνικές ιταλικές πόλεις – κράτη. Σκεφτείτε ηπείρους ολόκληρες κατακερματισμένες πολιτικά, με μικρά και σχετικά απομονωμένα κράτη, κρατώντας πάντοτε ως δεδομένο πως το κάθε ένα από αυτά θα διατηρούσε την αυτονομία του και τον ιδιαίτερο του τρόπο ζωής, λειτουργίας και διακυβέρνησης ως κόρη οφθαλμού. Το παραπάνω δεν αντιβαίνει του ότι θα είχαν ήδη μετατρέψει το σύμπαν σε αυτοκρατορία τους, επειδή πολύ απλά δεν θα τις ενδιέφερε να το κυβερνήσουν! Ναι, έτσι ακριβώς! Καθώς δεν είναι όσο προγραμματιστικές όσοι εμείς τα χούμανς, η πολιτική τους θα ήταν ευκαιριακή μάλλον και όχι βασισμένη σε μακροπρόθεσμα σχέδια κυριαρχίας ούτε και θα τις ενδιέφερε ιδιαιτέρως να πάνε να ζήσουν σε μέρη μακρινά και ακατάλληλα για αυτές απλά και μόνο για να κάνουν κουμάντα στα πέρατα της οικουμένης. Αυτό θα τις γλίτωνε από μεγάλους, μαζικούς και μακροχρόνιους πολέμους, μπορεί όμως να μην έλλειπαν περιστατικά μαχών μικρής κλίμακας στα μέρη που θα ήθελαν να ζήσουν, οι οποίες όμως θα βασίζονταν σε μεμονωμένο αιφνιδιαστικό χτύπημα ή σε δολιοφθορά. Φαντάζομαι, επίσης, θα είχαν αναπτύξει εκτεταμένα δίκτυα κατασκοπείας.

   Όπως είπαμε, ο πολιτικός χάρτης του γατοκόσμου θα απαρτίζονταν από ευέλικτους και ρευστούς σχηματισμούς συνομοσπονδιών από αυτόνομες πόλεις – κράτη. Σε περίπτωση αντιπαλότητας, η στρατηγική τους, εν αντιθέσει με των χούμανς, δεν θα βασιζόταν στη σύσταση μαζικών, φανατισμένων στρατών που θα ξεχύνονταν για να κατακτήσουν και να αιματοκυλήσουν τον κόσμο. Τίποτε από αυτά! Σιγά, άλλωστε, να μην πήγαινε μια γάτα να πεθάνει για μια εθνιστική ή θρησκευτική προπαγάνδα «μεγάλης ιδέας»… Ούτε καν, όνειρα θα εξηγείτε μάλλον! Αυτό που θα ήταν διαδεδομένο θα ήταν οι ευέλικτες διπλωματικές στρατηγικές και η κατασκοπεία, ενώ ενδεχομένως κάποιες διαμάχες να επιλύονταν με προσωπικές "αναμετρήσεις"˙ μονομαχίες μεταξύ των καλύτερων από κάθε παράταξη στο ομηρικό στυλ Αχιλλέα vs Έκτορα. Επιπλέον, καθώς οι γάτες, ως γάτες που είναι, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν, τα γατοέθνη αν είχαν σκοπό να επιτεθούν δεν θα το έκαναν κατά το χουμανίστικο τρόπο αλλά θα περίμεναν υπομονετικά τον αντίπαλό τους να κάνει το λάθος. Και τότε….

  Βέβαια, εδώ κάπου θα πρέπει να σχολιάσω ότι οι γάτες, όντα «εδαφικά» καθώς είναι, μάλλον θα σέβονταν την έννοια της εδαφικής επικράτειας του άλλου περισσότερο από όσο εμείς τα χούμανς και έτσι θα υπήρχαν ορισμένες σαφώς διακριτές επικράτειες – οι πρωταρχικοί πυρήνες των γατοεθνών – οι οποίες δύσκολα θα παραβιάζονταν στο πλαίσιο αυτού του ενστικτώδους σεβασμού ακόμα και σε περίπτωση συντριπτικής επικράτησης της μια από τις δύο αντιμαχόμενων πλευρών.