Όλα τα χρώματα αλλάζουν το ηλιοβασίλεμα!

 

  Γιάλοβα Πυλίας Μεσσηνίας, κατά τα μέσα κάποιου Σεπτεμβρίου. Καθισμένος σε ένα καφέ δίπλα στη θάλασσα παρέα με μια παγωμένη μπύρα, χάζευα τον ήλιο του δειλινού εκεί που έδυε νωχελικά. Με μια μακρόσυρτη μεγαλοπρέπεια, όλο και πλησίαζε το τέλος του ορίζοντα προς τα υψώματα της Σφακτηρίας βάζοντας τους φωτιά καθώς τα τύλιγε μέσα σε ένα φανταχτερό πορτοκαλί χιτώνιο, ενώ ολάκερος ο δυτικός ουρανός λαμποκοπούσε γιορτινά από τη χαρά του που θα υποδέχονταν το άρμα του Φοίβου. Μια πύρινη σφαίρα που έκαιγε λαμπυρίζοντας βίαια, όμως λίγο-λίγο έφθινε˙ η σφαίρα μίκραινε ολοένα ενώ έπαυε να λάμπει τόσο έντονα. Μπορούσε πια κανείς να τον κοιτάζει άφοβα στο ταξίδι του προς τα λημέρια του Έσπερου μέχρι να πέσει πίσω από τα υψώματα της Σφακτηρίας και να χαθεί εντελώς.
 
  Αν και ο ήλιος φαινόταν ξεκάθαρα καθώς έδυε, ο ουρανός δεν ήταν παντού ανέφελος.   
  Αντιθέτως, σε σημεία υπήρχαν πολλά και πυκνά σύννεφα που ίσως να έκρυβαν και μια υγρή υπόσχεση βροχής.   
  Όπως είχε πέσει ο ήλιος, τυχαίες αποχρώσεις από πράσινο και γκρίζο χαλκό, σαν ένα αρχαίο άγαλμα, διέγραφαν στον συννεφιασμένο ουρανό ένα έργο αφηρημένης τέχνης. Στο βάθος του ορίζοντα, όπου δεν υπήρχαν σύννεφα παρέμενε μια λευκή φλόγα που φαίνονταν σαν να έχει τυλίξει το όριο της νέφωσης ενώ ο ουρανός χρύσιζε απολαυστικά σε εκείνα τα σημεία παιχνιδίζοντας ανάμεσα στο πορτοκαλί και το κίτρινο. Καθώς περνούσε η ώρα, ο ήλιος μόνο ως υπαινιγμός διακρίνονταν πλέον πίσω από τα υψώματα της Σφακτηρίας που πια μόνο διαγράφονταν σαν σκούρα αρνητικά παλιάς φωτογραφίας. Από πάνω τους ο ουρανός σε αποχρώσεις ενός σκοτωμένου βιολετί ή ίσως και ματζέντα. Η θάλασσα είχε μετατραπεί σε καμβά καθώς έστεκε γαλήνια και ακύμαντη, πεδίο έμπνευσης όπου επάνω του το εναπομείναν φως παιχνίδιζε δημιουργώντας χρωματικές αποτυπώσεις από φωτεινές και λαμπερές γραμμές μιας γλυκιάς λάμψης που χύνονταν σαν παλιό κονιάκ επάνω στα σκούρα νερά της.
 
  Και όλα τα χρώματα να αλλάζουν προοδευτικά μπροστά στα μάτια μου καθώς έμπαινε το φθινόπωρο φέρνοντας μαζί του μια πανδαισία από χρώματα και αρώματα!
 
  Έχοντας δύσει ο ήλιος για τα καλά, το φως είχε υποχωρήσει πια από τα περισσότερα σημεία του ουράνιου θόλου και μόνο πίσω από τη Σφακτηρία κάπως λαμπύριζε ακόμα ο ουρανός. Μα, ακόμα και τώρα, τόσο αργά πια, παρέμενε ιδιαίτερα εντυπωσιακός σε εκείνο το σημείο! Το φούξια στα χαμηλά του ορίζοντα να γίνεται σταδιακά ροζ και μετά σκούρο μωβ. Γραμμές από σκούρα γκρίζα σύννεφα διαχώριζαν τις ροζ από τις μωβ περιοχές καθώς το μωβ εμφιλοχωρούσε στα ζεστά χρώματα που επικρατούσαν μόλις προ ολίγου αλλά πλέον χάνονταν. Η θέα του δυτικού ουρανού έμοιαζε με παλέτα από χρώματα του Bonnard… Ή με λιβάδι καλυμμένο από κυκλάμινα…
  Η θάλασσα πλέον είχε πάρει ένα βαθύ μωβ χρώμα˙ ένα επιτάφιο σεντόνι που θρηνεί για τη μέρα που πέρασε και την επερχόμενη νύχτα η οποία ήδη είχε απλώσει το πέπλο της αν κοίταζε κανείς λίγο ανατολικότερα. Το πένθος αυτό απάλυναν κατά τι τα φώτα από τις βάρκες˙ μικροσκοπικές λαμπερές κουκίδες που χόρευαν σε μια ρυθμική κυκλικότητα όπως κούναγε πέρα δώθε τις βάρκες ο ανεπαίσθητος κυματισμός της θάλασσας.
 
  Το μάτι μου καλωσόρισε τα χρώματα του φθινοπώρου. Μια φρέσκια μπύρα αντικατέστησε εκείνη που είχε τελειώσει πια.