Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

  Πριν από λίγες μέρες σας περιέγραψα τις συνθήκες ζωής εντός του habit μου.  Ας δούμε τώρα τι υπάρχει έξω από το habitat μου, το εξωτερικό του περιβάλλον, να πούμε.   Λοιπόν: από τη μια του πλευρά είναι ένας ομοιόμορφος τεράστιος όγκος γκριζωπού χρώματος, λείος και κάθετος, ο οποίος μπορεί να περιορίζει τον ορίζοντά μου από τη συγκεκριμένη μπάντα, προσδίδει όμως ασφάλεια αφού από εκείνο το σημείο τίποτα – κανένας εισβολέας – δεν θα μπορούσε ποτέ να έρθει, οπότε αποτελεί μια απόλυτη σταθερά, ένα τυφλό σημείο αναφοράς ως θέση βάσης.   Προφανώς υπάρχει περισσότερο ενδιαφέρον και μεγαλύτερη δραστηριότητα κοιτάζοντας προς τα έξω από τις άλλες πλευρές. Θεωρητικά, από όλες τις άλλες πλευρές θα μπορούσε να είναι δυνατό το ενδεχόμενο κάποιο μεγάλο ον να εισβάλει για να μου κάνει κακό ( για να με φάει ). Τουλάχιστον αυτό μου λέει το αρχέγονο μου ένστικτο, για αυτό όταν κοιμάμαι τείνω να κουρνιάζω προς την πλευρά του κάθετου τυφλού σημείου, αν και στην πράξη – καθ’ όλη τη δ...

   Γειά σας!  Βρίσκομαι σε αυτό το χώρο από όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, εδώ και λίγο πάνω από δέκα χρόνια.   Μπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος!      Θα αναρωτιέστε βέβαια ποιος είμαι - η μάλλον τι είμαι - αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα σας το αποκαλύψω, είναι κάτι που θα πρέπει να το βρείτε μόνοι σας!   Υπάρχει πάντοτε φαγητό και νερό διαθέσιμο ενώ συχνά - πυκνά έχω και τα τυχερά μου αφού το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει με κερνάει ανελλειπώς λαχταριστές λιχουδιές˙ αγγούρι, αυγό, κεράσι, μήλο, μαρούλι! Όχι όλα μαζί αλλά ένα - ένα, κάτι φρέσκο σχεδόν κάθε μέρα! Επίσης, και τα πατήματα μου είναι καλά τοποθετημένα ενώ ο χώρος μου είναι όσο μεγάλος πρέπει ώστε να μην αισθάνομαι στριμωγμένος αλλά όχι τόσο μεγάλος που να χάνομαι μέσα και να πελαγώνω ή να μην αισθάνομαι ασφαλής σα στο σπίτι μου.     Είναι φορές που το ασύλληπτα γιγαντόσωμο ον που με φροντίζει βάζει το χέρι του μέσα στο χώρο μου˙ κάτι δάχτυλα το κάθε ένα τ...

  « Κάθε τι που κάνω το κάνω βιαστικά ώστε να μπορέσω να κάνω και κάτι άλλο ».      Φαντάζομαι ότι πολλοί από εμάς θα πρέπει να ταυτιζόμαστε με αυτό. Τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και είμαστε διατεθειμένοι να παρατήσουμε στη μέση κάτι που ξεκινήσαμε κρίνοντας ότι μάλλον δεν το έχουμε κάνει καλά ή ότι τελικά δεν αξίζει, ή ίσως εκτιμούμε πως αυτό που βλέπουμε να έρχεται στον ορίζοντά δείχνει να είναι σαφώς ανώτερο, συμφερότερο ή δελεαστικότερο. Έτσι, τελικά ποτέ δεν ολοκληρώνουμε τίποτα. Αρχίζουμε τόσα πολλά πράγματα αλλά δυσκολευόμαστε να τα ολοκληρώσουμε και αφήνουμε πίσω μας ιδέες, σκέψεις – κόσμους ολόκληρους – ημιτελείς˙ πλοία που ναυπηγήθηκαν, καθελκύσθηκαν, αλλά δεν βγήκαν ποτέ από το λιμάνι.   Βλέπουμε λοιπόν τη ζωή μας να τρέχει και λίγο-λίγο να σκορπά σε αυτή την άσκοπη ακολουθία ετερόκλητων μισοτελειωμένων πραγμάτων. Για πότε πήγαμε σαράντα, πενήντα, εξήντα ούτε που το καταλάβαμε. Ζωές που ξοδεύτηκαν στα κρυφά, χρόνια που πέρασαν σχεδόν ύπουλα, αφ...

    Τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου. Κατ' επέκταση, λέγοντας «Χριστούγεννα» εννοούμε το σύνολο των εορτασμών από τις 24 Δεκεμβρίου μέχρι και τα Θεοφάνια ή ακόμα και του Αη Γιαννιού. Τα Χριστούγεννα δεν ήταν πάντοτε όπως σήμερα. Αντιθέτως, κάποτε ήταν πολύ διαφορετικά. Ξεκίνησαν να εορτάζονται με την επικράτηση και διάδοση του Χριστιανισμού, τον 4 ο μ.Χ. αιώνα. Η 25 η Δεκεμβρίου δεν θεσπίστηκε τυχαία ως επέτειος της γέννησης του Χριστού αφού ακολουθεί την παρέλευση του χειμερινού ηλιοστάσιου από όπου οι μέρες πιάνουν να μεγαλώνουν. Στον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας του εορτασμού τους είναι απολύτως βέβαιο πως συντέλεσαν οι αρχαίες «παγανιστικές» γιορτές, όπως η μεγάλη τότε γιορτή του "ανίκητου" θεού Ήλιου ( Dies Natalis Solis Invicti ) αλλά και ο εορτασμός των γενεθλίων του Μίθρα που ήταν διαδεδομένα σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ειδικά στη Ρώμη. Για αυτό και ο Χριστιανισμός, θεσπίζοντας τη συγκεκριμένη ημερομη...

      Tην προηγούμενη φορά σας παράθεσα την άποψη μου σχετικά με το πως οι άνθρωποι ανακατεύονται μεταξύ τους και έτσι δημιουργείται κάτι νέο και μεγαλύτερο μέσα από τη συνύπαρξη και τη διάδραση, ακόμα και όταν γίνεται κατά τρόπο τραυματικό. Σε αυτό μου το post, για να συνεχίσω για λίγο αυτό με τα εδέσματα, θα μπω στο ψητό!     Σας πάω λοιπόν κατευθείαν σε μια άλλη εκδοχή της συζήτησης περί Μικράς Ασίας. Έχει να κάνει με αυτή την αβασάνιστη ανακρίβεια που κρύβει η ατάκα που έχω ακούσει πολλές φορές ότι «τουρκέψαμε» ή ότι «400 χρόνια σκλαβιάς μας επηρέασαν αρνητικά», οι οποίες είναι δύο φράσεις που μπορώ να πω ότι ενοχλούμαι όταν τις ακούω, κυρίως επειδή δεν αποτελούν παρά μια εντελώς επιδερμική θεώρηση της ιστορίας.   Ας τα πάρω όμως με τη σειρά: Ναι, η επιρροή των Οθωμανών στη Μικρά Ασία αλλά και στη χερσόνησο του Αίμου πράγματι οδήγησε σε πολιτισμική υποβάθμιση αφού από νωρίς οι νεοφερμένοι κατακτητές, όντες υποδεέστεροι πολιτισμικά καταρχάς, μιμούνταν, ...

     Όπως θα έχετε αντιληφθεί έως τώρα όσοι από εσάς αγαπητοί μου αναγνώστες έχετε φτάσει μαζί μου μέχρι εδώ, προσπαθώ να είμαι ένας αντικειμενικός και σκεπτόμενος άνθρωπος. Όπως δεν θέλω να καταπίνω αμάσητες τις αποφάσεις άλλων οι οποίες καθορίζουν τις συνθήκες της δικής μου ζωής έτσι δεν θέλω να παίρνω ως granted στερεοτυπικά που αφορούν σε παρελθοντικές – σε ιστορικές – περιστάσεις. Μπορεί να βρίσκετε τις σκέψεις μου στρεβλές ή εσφαλμένες. Εγώ πάντως δεν κάνω άλλο σε αυτό το blog που έχω ανοίξει παρά να σας δείχνω το πιο καλό μου σημάδι, όπως έχω δεσμευτεί από την αρχή αυτής μου της αφήγησης.   Καθώς μου αρέσει να τρώω – το απολαμβάνω το φαγητό μου! – έχω κάνει σκέψεις και πάνω σε αυτό που έρχεται κάθε μέρα στο πιάτο μου, το οποίο, βέβαια, τη στιγμή που έρχεται ζεστό - ζεστό στο πιάτο μου το εκλαμβάνω αβασάνιστα ως δεδομένο και το μόνο που με ενδιαφέρει εκείνη τη στιγμή είναι να το καταναλώσω. Οι σκέψεις μου για αυτό – και το φιλοσοφείν, αν θέλετε – δεν προκύπτει ...

      Είμαι, λέει, στην Αθήνα˙ στα Πατήσια και συγκεκριμένα στην Ευγενίου Καραβία, έναν δρόμο εις μνήμη του μητροπολίτη που δεν αφόρισε την Επανάσταση του ’21 και για αυτό κατέληξε εθνομάρτυρας. Η Ευγενίου Καραβία είναι ένας δρόμος τον οποίο γνωρίζω αρκετά καλά αφού τον είχα διαβεί πάμπολες φορές κατά τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, μόνο που ο δρόμος αυτός όπως τον βλέπω τώρα που σας το περιγράφω δεν είναι όπως τον θυμάμαι και όπως ίσως εξακολουθεί να παραμένει στην πραγματικότητα, αλλά παντού γύρω μου διαπιστώνω να υπάρχει μια έντονη και διευρυμένη παρακμή.   Από τα κτίρια, που σκιάζουν το δρόμο σα βλοσυροί γίγαντες και επιφυλάσσουν στο διαβάτη που θα σηκώσει το κεφάλι του το θέαμα ενός παράδοξου παλίμψηστου από παράταιρα και απειλητικά σχήματα εκεί που οι πολυκατοικίες παύουν να είναι ενωμένες και ξεκινούν να ξεχωρίζουν η μια από την άλλη – πολλά μπαλκόνια, πόρτες και παράθυρα είτε έχουν σπασμένα τζάμια είτε είναι σκεπασμένα με σανίδες πλακάτ, είτε οι γρίλλι...