Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

  Προ δύο εβδομάδων σας είχα αφηγηθεί για το Lincoln, μια όχι ιδιαίτερα μεγάλη πόλη στα "βάθη" της Αγγλίας την οποία ζωντανεύουν για εννιά μήνες το χρόνο οι φοιτητές του τοπικού πανεπιστημίου, το οποίο είναι αρκετά ανεπτυγμένο, καθώς και άλλων μικρότερης κλίμακας και εμβέλειας εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανωτάτης εκπαίδευσης που φιλοξενεί. Τότε σας είχα δώσει μια περιγραφή αυτής της πόλης, προτείνοντας σας να την έχετε στο μυαλό σας ως μια χωρική πλατφόρμα για να αποθέσετε επάνω της τις διάφορες ευτράπελες ιστορίες που έχω να σας αφηγηθώ σε αυτό μου το post. Ιστορίες είτε φανταστικές είτε και αληθινές που μπο ρεί να εκτυλίχθηκαν στην πόλη αυτή εκεί γύρω στο 2000˙ λίγο πριν, λίγο μετά. Για όσους /ες από εσάς θα θέλατε να φρεσκάρετε τη μνήμη σας, θα βρείτε το παλιότερο μου αφήγημα πατόντας επάνω στον παρακάτω σύνδεσμο : https://mywhimsandfictions.blogspot.com/2025/08/lincoln-uk.html     Κατ’ αρχήν, να πούμε για έναν αγγλοπακιστανό με το ηχητικά ατυχές για τα ελληνικά ώτα όνομα...

Σας είχα τάξει ότι θα έγραφα για διάφορα ευτράπελα περιστατικά από εκείνα που μπορεί να έχουν τύχει σε κάποιον μόνο αν είναι πολύ νέος και φοιτά σε μια πόλη ξένη από τη δική του. Και θα το κάνω, αλλά όχι αυτή τη φορά... Αυτή τη φορά θα γράψω περί επιθυμίας και απώλειας.  Επιφυλάσσομαι για τα ευτράπελα, αλλά σήμερα απλά δεν....  Πάμε λοιπόν για την επιθυμία και την απώλεια, ένα κείμενο αρκετά πιο βαρύ από εκείνο με τα ευτράπελα που είχα κατά νου να ανεβάσω σήμερα: Απώλεια… Ίσως να είναι η λέξη - κλειδί που χαρακτηρίζει περισσότερο από κάθε άλλη το διάβα ενός ανθρώπου στα μονοπάτια της ζωής μέσα από την πάροδο του χρόνου.   Στην αρχή δεν το αντιλαμβάνεσαι. Είναι άλλωστε τόσο ύπουλος ο τρόπος που ο χρόνος σου αποστερεί πράγματα, καταστάσεις και δυνατότητες ή ικανότητες που άλλοτε θεωρούσες ως δεδομένες, ενώ στην αρχή είναι τόσο ήπιο… σχεδόν αμελητέο…   Έρχεται όμως˙ και όντως χάνεις πράγματα. Τα χάνεις δίχως να το αντιληφθείς και μετά ψάχνεις να βρεις σε ποια στροφή...

    Όσοι από εμάς είχαμε την τύχη να είμαστε από οικογένειες που μπορούσαν να μας παράσχουν ανέμελη νεανική ζωή, οπωσδήποτε θα διατηρούμε όμορφες αναμνήσεις από τα φοιτητικά μας χρόνια!   Kάποιοι μπορεί να σπουδάσαμε στην πόλη μας ενώ κάποιοι άλλοι πήγαμε να σπουδάσουμε σε άλλες πόλεις της χώρας μας ή και του εξωτερικού. Αν και έχω πολλές αναμνήσεις από τα φοιτητικά μου χρόνια, θα προσπαθήσω το αφήγημά μου αυτό να μην είναι εντελώς αυτοαναφορικό αλλά να αποτελέσει κάποιου είδους καταγραφή της έννοιας ‘ανέμελα φοιτητικά χρόνια’, όπως πλέον οι όποιες αναμνήσεις και πεπραγμένα – είτε αυτών που όφειλαν είτε άλλων που δεν όφειλαν να γίνουν – αλλά και οι παραλείψεις, τόσο στη μελέτη που δεν έγινε όσο και σε τρέλες που δεν έγιναν, φιλτράρονται και αξιολογούνται υπό το πρίσμα ενός ανθρώπου που πλέον έχει μπει στη μέση ηλικία.      Πόσο θα θέλαμε όλοι μας να παραμέναμε νέοι για πάντα, φοιτητές σε μια χωροχρονική φούσκα, οι μέρες μας να περνούν δίχως ουσιαστικά ν...

   Μια μέρα έτυχε να περνάω από την παλιά μου γειτονιά και είπα να το καθυστερήσω λίγο, να κοντοβολτάρω στα στενά εκείνα που τριγύριζα κάποτε αμέριμνος ως παιδί.   Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε ιδιαίτερα η παλιά μου γειτονιά, οπωσδήποτε όμως με δένουν μαζί της αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της πρώιμης νιότης, αυτής που τότε πίστευα ότι δεν θα περνούσε ποτέ και ότι θα απολάμβανα τις χάρες και τις χαρές της στο διηνεκές.     Ε, λοιπόν έχω αυτή την εντύπωση ότι στον κάθε ένα από εμάς ακόμα και οι πιο μουντές αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια της βαθειάς νιότης τείνουν να παραμένουν φρέσκες καθ’όλη τη διάρκεια της  ωρίμανσης  (τρομάρα μας!) και της μετάβασης μας προς τις μεσαίες δεκαετίες του προσδόκιμου της ζωής. Ίσως να έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι αισθήσεις μας στα δεκαοκτώ μας είναι αψύτερες και εντονότερες κατά πολύ από ότι στα σαρανταοκτώ μας ή μπορεί επειδή όλα είναι πρωτόγνωρα και φαντάζουν τόσο φρ...

      Γεια σας και πάλι!   Δεν ξέρω αν κάποιος δοκίμασε τη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας που πρότεινα τις προάλλες. ..     Σε κάθε περίπτωση, επανέρχομαι δριμύτερος προτείνοντας μια ακόμα βόλτα, αυτή τη φορά στον Υμηττό. Ο Υμηττός έχει πολύ «ψωμί» για κάποιον που θέλει να τρέξει, να περπατήσει ή να κάνει ποδηλασία στο βουνό. Προσωπικά, αν και έχω πάρει ένα ποδήλατο – μάλιστα το ταλαιπώρησα και το «πηλάλησα» αρκετά για λίγο καιρό – διαπίστωσα ότι δεν είμαι ιδιαίτερα της ποδηλασίας, αλλά   του τρεξίματος.     Βεβαίως, θα μου πει κανείς, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!     Λοιπόν, ξεκινάμε από την αρχή. Ο Υμηττός είναι το μακρόστενο εκείνο βουνό στα νοτιοανατολικά του λεκανοπεδίου των Αθηνών. Η ρίζα της λέξης Υμηττός είναι, από όσο έχω ψάξει, είτε πελασγικής προελεύσεως, και το νόημα της μάλλον είναι «τραχύς τόπος – σκληρός βράχος», είτε, κατά άλλους, προέρχεται από τη λέξη θύμος – θυμάρι – που, μέσα από μια ‘εξελικτική’ πορεία, μεταβλήθηκ...

    Όντας ένας ακόμη δρομέας που του αρέσει το jogging , θα ήθελα σήμερα να σας παρουσιάσω μια διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας. Θεωρώ ότι, το κέντρο της Αθήνας κρύβει χώρους πράσινου, τους   οποίους οι περισσότεροι είτε τους αγνοούν, είτε δεν προτιμούν να τους επισκέπτονται. Η προτεινόμενη διαδρομή, είναι μια διαδρομή περίπου 15χλμ, την οποία σκοπεύω να περιγράψω στις επόμενες γραμμές. Ο χρόνος που απαιτείται είναι ευθέως ανάλογος με τη φυσική σας κατάσταση! Το μόνο σίγουρο είναι ότι, δεν προσφέρεται για σιγανό περίπατο αλλιώς θα σας πάρει η νύχτα. Δεν προσφέρεται για έντονο τρέξιμο, δεν παύει όμως να είναι μια πολύ καλή προπόνηση και ταυτόχρονα ένας τρόπος να φορτίζει κανείς τις μπαταρίες του και να διώχνει λίγο από το στρες της καθημερινότητας, αφού επιτρέπει στον δρομέα να διατηρεί επαφή με ποικίλα οπτικά ερεθίσματα, τα οποία είναι μπόλικα και τόσο όμορφα σε αυτή τη διαδρομή!     Αν σκοπεύετε να ακολουθήσετε τη διαδρομή που σας προτείνω, καλό θα είναι να έχετ...

     Είναι στη γειτονιά μου ένας μικρός υπαίθριος χώρος, μια αλάνα που ουσιαστικά αποτελεί επέκταση του πεζοδρόμιου από το δρόμο έως την παλιά τσιμεντένια μάντρα ενός σχολείου με σκουριασμένα κάγκελα, μια λωρίδα από χώμα κάπου τεσσάρων μέτρων η οποία εκτείνεται κατά μήκος του δρόμου για μια απόσταση εκατό ίσως μέτρων. Πριν από πολλά χρόνια κάποιος, ο Δήμος ενδεχομένως ή ίσως κάποια από τις τάξεις του σχολείου, φύτευσε εκεί πεύκα, τα οποία τώρα έχουν μεγαλώσει και έχει δημιουργηθεί έτσι ένας μικρός πευκώνας όπου συμβιώνουν σε μια παραδόξως γαλήνια συνύπαρξη περιστέρια και γατούλες.     Ε, οι γάτες του πευκώνα είναι φίλες μου!   Δύο, ειδικά, είναι πολύ καλές μου φίλες και χαίρονται πολύ όταν με βλέπουν! Με υποδέχονται με την ουρά ανασηκωμένη στη γνωστή ένδειξη χαράς και έντονου ενδιαφέροντος καθώς με πλησιάζουν και τρίβονται μετά στα μπατζάκια μου όλο χάρη και όλο νάζι ενώ εγώ τις χαϊδεύω και τους βάζω φαγητό!     Η μία είναι ένα μαυρόγατο και η άλ...

   Αύριο 15/6/25 είναι η ημέρα του Πατέρα. Τρίχες κατσαρές τα θεωρώ αυτά και έτσι ποτέ δεν σου έχω πάρει ένα δώρο εκείνη την ημέρα, ακόμα ίσως και ποτέ να μη σου έχω ευχηθεί χρόνια πολλά.      Με την ευκαιρία λοιπόν της ημέρας του Πατέρα θυμάμαι διάφορα περιστατικά από όλα εκείνα που ζήσαμε μαζί : Εκείνη τη μακρινή, μυθική σχεδόν, εποχή – ήμουν και δεν ήμουν πέντε χρονών – που έτρεχα να κρυφτώ στη ντουλάπα όταν σε άκουγα να βάζεις το κλειδί στην πόρτα γυρνώντας από τη δουλειά και εσύ με το που έμπαινες στο σπίτι έλεγες ‘ανθρωπινό κρέας μου μυρίζει’! Ακόμα κάνει κλικ το μυαλό μου όταν ακούω κλειδί να μπαίνει σε πόρτα…  Τις όμορφες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων, που με έπαιρνες και πηγαίναμε μαζί βόλτες σε όλη την Αττική! Πότε στην Πάρνηθα, πότε στην Πλάκα, άλλοτε στο Νέο Φάληρο ή στον Πειραιά, ακόμα και στη Σαλαμίνα με το καραβάκι, έτσι για ημερήσια!  Καλοκαιρινά βράδια στο θέατρο σκιών στην Πλάκα για να δούμε Καραγκιόζη ή σε θερινούς κινηματογράφους...

   Haiku is a traditional form of Japanese poetry, very structured and specifically disciplined.  Typically, a haiku focuses on a word trying to capture a moment, a colour or an emotional insight. It consists of three lines, the first and last comprising 5 syllables and the middle 7 syllables.  In my opinion, it is very indicative of the Japanese culture, attitude and mentality.  I tried to write some in Greek but it turned out to be awfully hard. We have way too large words with a lot of syllables. I found it easier in English, that’s why this article is in English. Before I proceed, here is a haiku in Greek : --------- Χάικου ελληνικό, αδύνατο να γίνει! τόσες συλλαβές… --------   Even though I did try to abide as much as I possibly could, probably I did not completely stick to the 5-7-5 rule. In any case, I could manage a few ones, which I present for you to peruse. I hope you will like them! Writing them was not very easy for me because though much I lik...