Lincoln, U.K. : Συνοπτική περιγραφή μιας βρετανικής φοιτητούπολης

 

  Όσοι από εμάς είχαμε την τύχη να είμαστε από οικογένειες που μπορούσαν να μας παράσχουν ανέμελη νεανική ζωή, οπωσδήποτε θα διατηρούμε όμορφες αναμνήσεις από τα φοιτητικά μας χρόνια!

  Kάποιοι μπορεί να σπουδάσαμε στην πόλη μας ενώ κάποιοι άλλοι πήγαμε να σπουδάσουμε σε άλλες πόλεις της χώρας μας ή και του εξωτερικού. Αν και έχω πολλές αναμνήσεις από τα φοιτητικά μου χρόνια, θα προσπαθήσω το αφήγημά μου αυτό να μην είναι εντελώς αυτοαναφορικό αλλά να αποτελέσει κάποιου είδους καταγραφή της έννοιας ‘ανέμελα φοιτητικά χρόνια’, όπως πλέον οι όποιες αναμνήσεις και πεπραγμένα – είτε αυτών που όφειλαν είτε άλλων που δεν όφειλαν να γίνουν – αλλά και οι παραλείψεις, τόσο στη μελέτη που δεν έγινε όσο και σε τρέλες που δεν έγιναν, φιλτράρονται και αξιολογούνται υπό το πρίσμα ενός ανθρώπου που πλέον έχει μπει στη μέση ηλικία.

   Πόσο θα θέλαμε όλοι μας να παραμέναμε νέοι για πάντα, φοιτητές σε μια χωροχρονική φούσκα, οι μέρες μας να περνούν δίχως ουσιαστικά να μεταβάλλεται κάτι, χωρίς η κάθε νέα μέρα που ξημερώνει να μας φέρνει λίγο πιο κοντά στη μέση της ζωής και ακολούθως στην τρίτη ηλικία, παρά να παραμένουμε νέοι, όμορφοι και θαλεροί, τυλιγμένοι για πάντα με εκείνο τον πλουμιστό μανδύα ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς που δίνουν τα νιάτα, βυθισμένοι για πάντα σε ένα αέναο και στατικό limbo, κάπως σαν ναυαγοί στη χώρα των Λωτοφάγων, αλλά που να είναι λουσμένη από τη λάμψη της νιότης!

   Lincoln: μια πόλη στα βόρεια και ανατολικά της Αγγλίας. Δηλαδή βόρεια όχι χωροταξικά τόσο αλλά περισσότερο ως προς τη νοοτροπία – την λαογραφική γεωγραφία, αν θέλετε, παρά τη χωρική [spatial] –  αφού οι Άγγλοι ότι είναι πάνω από το Luton, μαζί και αυτό - και πολλά λέω μη σας πω, το χαρακτηρίζουν απλά ‘βόρεια’ με εξαίρεση ίσως το Oxford και το Cambridge, αμφότερα βορειότερα του Luton αλλά οι Άγγλοι γενικά αποφεύγουν να τα χαρακτηρίσουν ως ‘βόρεια’. Μονάχα τις πόλεις, εξυπακούεται, όχι τις ομώνυμες κομητείες τους.

  Για να αντιληφθείτε καλύτερα τι εννοώ, η Αγγλία εκτείνεται για 600 περίπου χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από τη Μάγχη έως τη Σκωτία. Το Luton δεν πρέπει να είναι παραπάνω από 150 χιλιόμετρα βορείως της Μάγχης.

  Αυτά περί της τοποθεσίας του Lincoln. Όταν φτάσει κανείς εκεί από το Λονδίνο, έχοντας αλλάξει τουλάχιστον δύο τρένα και ενδεχομένως έχοντας διατρέξει τροχάδην δαιδαλώδεις επαρχιακούς σιδηροδρομικούς σταθμούς, ζαλωμένος μάλιστα δύο βαλίτσες και χειραποσκευή – με αποκορύφωμα το σταθμό του Leicester όπου κάποιος καλείται να κάνει αυτό που μόλις περιέγραψα έχοντας επιπλέον να ανεβοκατέβει δύο σκάλες στην καλύτερη περίπτωση και δη σε ρητό χρονικό περιθώριο αν θέλει να προλάβει το συρμό που αναχωρεί σε δύο λεπτά και δεν θέλει να περιμένει καμιά ώρα ακόμα τον επόμενο – φτάνει τελικά σε μια γραφική πόλη της τάξεως των 100.000 κατοίκων. 

                            Δεσπόζει ο Καθεδρικός. 
  Κτισμένος επάνω σε ένα λόφο, γεγονός που θεωρώ ότι του προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη επιβλητικότητα, αφού, κατά τα χρόνια του μεσαίωνα που δεν ήταν συνηθισμένα τα ψηλά και ογκώδη κτίρια θα πρέπει να αποτελούσε ένα υποβλητικό θέαμα όπως φάνταζε μεγαλόπρεπος στο μάτι όσων τον έβλεπαν από την πεδιάδα σε κάποια απόσταση από την πόλη και να έθετε ένα ξεχωριστό οπτικό ορόσημο στον ορίζοντα έτσι ογκώδης και περίτεχνος όπως έστεκε˙ το μόνο κτίριο στην κορυφή ενός γήλοφου. Σημειωτέον, οι λόφοι επίσης σπανίζουν στην Αγγλία και ειδικά στο ανατολικό της κομμάτι που παραπέμπει κάπως σε Κάτω Χώρες ως προς τη γεωμορφολογία του.

  Κατά τα πολύ αρχαία χρόνια, το Lincoln ήταν ένα Βρετονικό χωριό που εξελίχθηκε σημαντικά κατά την εποχή που ήταν στο νησί οι Ρωμαίοι, δίνοντας του την ονομασία Lindum Colony. Όταν ξέπεσε η Ρώμη και καταλύθηκε το δυτικό κομμάτι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η πόλη έγινε η πρωτεύουσα του Lindsey, ενός μικρού τοπικού βασιλείου, Σαξωνικού μάλλον, πλέον, κρίνοντας από την κατάληξη του ονόματος του αλλά και από το γεγονός ότι ήταν στα ανατολικά του νησιού. Βέβαια, δεν θέλω να πλατειάσω ως προς την ιστορία οπότε θα σας μεταφέρω στο Σωτήριον έτος 2000 ή εκεί γύρω.

  Έτσι λοιπόν, βγαίνοντας κανείς από τον σταθμό του τρένου – περπατώντας άθελά του σε αρχαίους τάφους ορισμένων εκ των προπατόρων της πόλης – γρήγορα φτάνει στην τοπική High Street όπου βρίσκονται όλες οι αλυσίδες κάθε είδους καταστημάτων˙ pub, ρουχάδικα και ότι άλλου είδους, καθώς επίσης και τα ακριβότερα τοπικά καταστήματα. Μετά το τέλος της High Street μπορεί κανείς να ανηφορίσει το λόφο που σας έλεγα και, αφού περιηγηθεί σε μια συνοικία που έχει παραμείνει στα 1000μ.Χ. με τα πλακόστρωτα καλντερίμια, τα μικρά σπίτια˙ χτισμένα από πλίθες τοίχοι και σκεπές – μη σας πω ότι θα περίμενε κανείς να προβάλουν ο Froddo και ο Bilbo Baggins, μόνο που τότε, το έτος 2000, ακόμα δεν τους είχαμε γνωρίσει – και μετά να βρεθεί πλέον στην κορυφή του λόφου, στον χώρο που είναι κτισμένος ο επιβλητικός καθεδρικός, ένας από τους μεγαλύτερους της Αγγλίας, for the record.

 Κάτω από το σταθμό και τις γραμμές του τρένου, οι περιοχές είναι κάπως πιο υποβαθμισμένες. Κανείς βρίσκει τη συνέχιση κατά κάποιο τρόπο της High Street, μόνο που η High Street πάνω από τις ράγες είναι πεζοδρομημένη ενώ η συνέχιση της κάτω από τις ράγες – ας την πούμε άτυπα ‘Low Street’ – είναι αυτοκινητόδρομος διπλής κατεύθυνσης. Επάνω της επίσης εμπορικά καταστήματα, φθηνότερα όμως, δευτέρας διαλογής θα έλεγε κανείς, και παραμέσα στα στενά τοπικές μικρές pub που κάποιοι ισχυρίζονταν ότι μπορεί να είναι λίγο επικίνδυνο για έναν ξένο να τις επισκεφθεί. Εγώ πάντως, τις σπάνιες φορές που έτυχε να μπω σε κάποιες από αυτές, ποτέ δεν συνάντησα πρόβλημα.

  Κάπου στο μέσο των δύο αυτών δρόμων, κοντά στις όχθες μιας μερικώς τεχνητής λίμνης [pond στην τοπική ντοπιολαλιά] με το όνομα Brayford Pool, βρίσκονται το campus με το πανεπιστήμιο.

 Μέσα στην τοπική γεωγραφία που σας παρέθεσα θα μπορούσε κανείς να βρει δύο clubs, άπειρες pubs - αλυσίδες ή μη, εστιατόρια, καθώς και παλιές pub σε διατηρητέα κτίρια˙ τέτοιες περισσότερο στην πάνω πόλη. Αυτά και διάφορα chippies (δηλαδή κεμπαπτζίδικα) διάσπαρτα ολούθε. 

  Γενικά, μιλάμε για μια ζωντανή πόλη με πολύ φοιτητόκοσμο, καθώς, εκτός από το University of  Lincoln, στην πόλη υπάρχουν και άλλα, μικρότερου βεληνεκούς, εκπαιδευτικά ιδρύματα.

  Στην επόμενη μου δημοσίευση θα τη ζωντανεύσω για εσάς με διάφορα ευτράπελα περιστατικά. Δεν έχει σημασία αν έγιναν όντως εκεί, ή αν ήμουν εγώ ο πρωταγωνιστής ή όχι. Σημασία έχει να θυμηθούμε λίγο τα όμορφα φοιτητικά χρόνια, κάθε ένας τα δικά του, εγώ δεν δίνω παρά το έναυσμα!