Διάφορα φοιτητικά ευτράπελα, και διηγώντας τα να γελάς!

  Προ δύο εβδομάδων σας είχα αφηγηθεί για το Lincoln, μια όχι ιδιαίτερα μεγάλη πόλη στα "βάθη" της Αγγλίας την οποία ζωντανεύουν για εννιά μήνες το χρόνο οι φοιτητές του τοπικού πανεπιστημίου, το οποίο είναι αρκετά ανεπτυγμένο, καθώς και άλλων μικρότερης κλίμακας και εμβέλειας εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανωτάτης εκπαίδευσης που φιλοξενεί. Τότε σας είχα δώσει μια περιγραφή αυτής της πόλης, προτείνοντας σας να την έχετε στο μυαλό σας ως μια χωρική πλατφόρμα για να αποθέσετε επάνω της τις διάφορες ευτράπελες ιστορίες που έχω να σας αφηγηθώ σε αυτό μου το post. Ιστορίες είτε φανταστικές είτε και αληθινές που μπορεί να εκτυλίχθηκαν στην πόλη αυτή εκεί γύρω στο 2000˙ λίγο πριν, λίγο μετά. Για όσους /ες από εσάς θα θέλατε να φρεσκάρετε τη μνήμη σας, θα βρείτε το παλιότερο μου αφήγημα πατόντας επάνω στον παρακάτω σύνδεσμο : https://mywhimsandfictions.blogspot.com/2025/08/lincoln-uk.html

 
  Κατ’ αρχήν, να πούμε για έναν αγγλοπακιστανό με το ηχητικά ατυχές για τα ελληνικά ώτα όνομα Munif - έτσι τον λέγανε, εγώ δεν φταίω - που μπορούσε να προμηθεύσει τον όποιο ενδιαφερόμενο από εργασίες, ηλεκτρονικές συσκευές μέχρι κόκα και γυναίκες. Πολύ εντάξει παιδί, ντόμπρος και ευγενικός. Φαντάζομαι βέβαια ότι μπορεί και να άλλαζε συμπεριφορά αν κάποιος δεν ήταν εξίσου εντάξει απέναντί του. Κάποια φορά, επάνω σε μια συζήτηση περί του αν είναι ασφαλές να τριγυρνά κανείς στην πόλη τα βράδια, αφού πρώτα είπε πως είναι της γνώμης ότι δεν θεωρεί πως υπάρχει ιδιαίτερος κίνδυνος, ακολούθως βγάζει από την τσέπη του τη βάση από μια λάμα διευκρινίζοντας ότι κουβαλάει και ‘αυτό’ επάνω του, καλού κακού. Κάποιος άμαθος από λάμες τον ρωτά ‘τι είναι αυτό που κουβαλάς?’, οπότε ο φίλος ανοίγει τη λάμα και ξεπετάγεται λεπίδα είκοσι εκατοστών. Ο άμαθος τότε έμαθε…
  Μια άλλη φορά η κουβέντα περί ηχοσυστημάτων αυτοκινήτων, τότε που είχαν πρωτοβγεί κάτι καινούργια˙ λέει λοιπόν ο φίλος σε κάποιον με τον οποίο έτυχε να κουβεντιάζουν, ο οποίος του είχε εμμέσως εκφράσει ενδιαφέρον για να αποκτήσει ένα, ότι δυστυχώς μάλλον δεν θα μπορούσε να βοηθήσει επειδή ακόμα δεν έχουν πολλά αυτοκίνητα τέτοια ηχοσυστήματα.
 Ο φίλος ήταν ανεξάντλητος, οπότε μπορώ να ανακαλέσω και ένα άλλο περιστατικό όπου βλέπει έναν τύπο του οποίου τα μάτια ήταν μονίμως κάπως κοκκινωπά και με μαύρους κύκλους να σχηματίζονται γύρω τους και του λέει ‘Πας και αγοράζεις από όποιον να’ναι και σου δίνουν κακής ποιότητας. Από εμένα να αγοράζεις! (προφανώς εννοώντας χασίσι)’. Άντε τώρα να του εξηγήσει ο άλλος ότι δεν πίνει και να γίνει πιστευτός με τέτοια μάτια. Ίσως με τα χρόνια τα μάτια του να έπαυσαν να είναι έτσι κόκκινα με μαύρους κύκλους, ή μπορεί και όχι. Πάντως τότε όντως ήταν κόκκινα με μαύρους κύκλους έστω και αν δεν έπινε μπάφους από όσο μπορώ να γνωρίζω.
  Ένα τελευταίο περιστατικό με τη συμπαθητική αυτή μορφή έχει να κάνει με την επίδειξη «πειθούς»: Τότε τα laptops ήταν σπάνια, όχι σαν τώρα. Έτσι, ένας καλός άνθρωπος δανείζει το laptop του σε ένα συμφοιτητή του για λίγες μέρες ώστε να τον διευκολύνει. Λίγες μέρες στη θεωρία μόνο, αφού στην πράξη συνεχίζουν να περνούν οι μέρες χωρίς ο άλλος φοιτητής να του επιστρέφει το laptop. Περνάει μια εβδομάδα, περνάει και δεύτερη άφαντος ο συμφοιτητής, δεν έβγαινε καν στο τηλέφωνο, ούτε συζήτηση να βγει στο θυροτηλέφωνο για να μιλήσουν και να δώσει το laptop πίσω. Εύλογα, ο καλός άνθρωπος που προθυμοποιήθηκε να του δανείσει το laptop του, ξεκίνησε να θορυβείται˙ ήταν που δεν ήξερε πάρα πολύ καλά και το άτομο στο οποίο το είχε δανείσει, οπότε του μπήκαν σκέψεις παράξενες ενώ αφετέρου ξεκίνησε να το χρειάζεται κιόλας για την εργασία του. Ένα απόγευμα τον πετυχαίνει ο Munif στη βιβλιοθήκη να κάνει χρήση ενός κοινόχρηστου ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όντας παρατηρητικός και οξυδερκής, ρωτάει τον φίλο ‘Πως και έτσι στη βιβλιοθήκη? Χάλασε το laptop σου?’ Ο φιλαράκος απαντάει, ‘Άστα έχω δανείσει το laptop μου σε έναν και ακόμα να μου το επιστρέψει. Πάνε κοντά δύο βδομάδες, κιόλας’. ‘Τον ξέρω?’, ρωτάει το αλάνι. ‘Ναι, ο τάδε’.
  Λοιπόν: την άλλη μέρα νωρίς το πρωί, με το που έπιασαν τα πουλάκια να λαλούν, που λέει ο λόγος, ο τύπος εκείνος που είχε δανειστεί το laptop εμφανίζεται στο διαμέρισμα του φιλαράκου˙ τον ξύπνησε σχεδόν, με τις πυτζάμες τον πέτυχε, και του το επέστρεψε. Δεν του ξαναμίλησε μετά από όσο γνωρίζω αλλά μάλλον δεν πρέπει να τα έβαψε και μαύρα ο φίλος.
 
  Ήταν και ένας άλλος cult τύπος, ένας Άραβας από το Ομάν. Ο φίλος ήταν από εκείνες τις τυραννισμένες ψυχές που το τραβάνε το αλκοόλ, ενόσω όμως στη χώρα τους υπόκεινται στις αυστηρές απαγορεύσεις της Σαρίας ή ότι άλλο πλαίσιο έχουν οι μωαμεθανοί και δεν ξέρω πως το λένε, το οποίο δεν επιτρέπει μεταξύ άλλων και την κατανάλωση αλκοόλ στις μουσουλμανικές χώρες. Δηλαδή όταν λέμε δεν επιτρέπει το εννοούμε ρητά. Είναι σχεδόν αδίκημα ακόμα και για τους τουρίστες, αναλόγως και της χώρας, βέβαια. Αυτός, λοιπόν, με το που βρέθηκε εις τας πεφωτισμένας χώρας της Δύσεως και μάλιστα στην Γηραία Αλβιώνα από όλες τους,  αφέθηκε ανενόχλητος να εντρυφήσει με ζήλο και χαρά στα ακαταμάχητα θέλγητρα του αλκοόλ για να κορέσει το πάθος του και το απωθημένο του, με ότι αυτό συνεπάγεται... Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι, εκτός των όσων έπινε όταν έβγαινε, θα πρέπει να κατανάλωνε στην καθισιά του κατά κόρον μπουκάλια ολόκληρα την εβδομάδα από generic gin και vodka αγορασμένα από τα Morrisons, βρετανικής αλυσίδας super market. Μια φορά έκανα το λάθος και δοκίμασα μια γουλιά… μπορώ να σας πω ότι εγώ ούτε στη λεκάνη μου δεν θα το έχυνα˙ όχι να το βάλω στο στόμα μου, πόσο μάλλον να κατεβάζω μπουκάλια ολόκληρα την εβδομάδα από αυτό το πρόστυχα απαράδεκτο και χυδαίο έμεσμα της κακιάς ώρας, και το κλείνω εδώ…
 
Αυτοί οι δύο ήταν εμβληματικές μορφές, κάθε ένας με τον τρόπο του, αλλά εκτός από αυτούς ήταν και τόσοι άλλοι πολύ πιο καθημερινοί και συνηθισμένοι άνθρωποι που, ωστόσο, και εκείνων οι ζωές μπορεί να ήταν γεμάτες με ευτράπελα περιστατικά εκείνα τα φοιτητικά χρόνια επάνω στο πρώτο ξεπέταγμα της πρώϊμης νεανικής φλόγας, η όποια όμως δυστυχώς πολλές φορές έκαιγε κατά αδόκιμους τρόπους. Περιστατικά από αυτά που μπορεί να είναι δυνατό να συμβούν μονάχα κατά τη διάρκεια του φοιτητικού βίου ενός ανθρώπου.
 
  Καλή ώρα, δε μπορώ να ξεχάσω ποτέ εκείνο το φοιτητή που βοήθησε ένα φίλο του σε μια παράξενη συγκυρία. Γενικά σοβαρός και ώριμος, ειδικά για τα είκοσι του χρόνια, που όμως κάποια στιγμή και για κάποιο λόγο δεν του ήρθαν καλά τα πράγματα σε μια περίσταση. Κάτι δεν υπολόγισε σωστά ή κάτι απρόοπτο έτυχε˙ που να ξέρω και εγώ - που να θυμάμαι, και ξέμεινε για λίγο άστεγος. Άστεγος στην κυριολεξία δηλαδή. Φορτώθηκε λοιπόν σε μια φίλη του, την οποία έπεισε να του δώσει τα κλειδιά του σπιτιού που είχε μόλις νοικιάσει, εκείνη όμως θα πήγαινε στην πόλη της για ένα διάστημα. Έτσι του έδωσε τα κλειδιά, τον παρακάλεσε όμως «όχι φασαρίες, όχι φώτα, όχι καλοριφέρ», όχι μπάνιο καλά-καλά, που λέει ο λόγος… εντάξει λέει αυτός, τι να κάνει κιόλας, έλα όμως που εμφανίστηκε ένας φίλος του, ρεμπεσκές εκείνος, ο οποίος επίσης έτυχε να έχει ξεμείνει άστεγος. Τι να κάνει ο άνθρωπος, αναγκάστηκε και τον ‘φιλοξένησε’ στο ξένο σπίτι που ήταν ήδη λαθραίος και εκείνος. Να δώσουμε credit στα παιδιά, ούτε φασαρία έκαναν ενώ ήταν απόλυτα διακριτικοί. Όπως όμως ήταν φυσικό και αναπόφευκτο, αν το δούμε υπό μια συμπαντική συγκυρία ή αν θεωρήσουμε πως πάντα θα πρέπει ισχύει ο νόμος του Murphy σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, η κοπέλα εμφανίστηκε πριν την ώρα της και μάλιστα μαζί με την σπιτονοικοκυρά. Πάλι καλά που ήταν καλόψυχη η σπιτονοικοκυρά…
  Επίσης, να είναι καλά και εκείνος ο καλός άνθρωπος που φιλοξένησε τότε τον φίλο του τον ρεμπεσκέ γιατί αλλιώς τον έβλεπα να κοιμάται κάτω από καμιά γέφυρα έτσι όπως τα είχε «καταφέρει».
 
   Δεν θα μπορούσα να μη σας παραθέσω και εκείνο το περιστατικό όπου είχε πάει ένας τύπος καλεσμένος σε ένα φοιτητικό πάρτι στην εστία. Εκεί που όλα έβαιναν ‘business as usual’, δηλαδή όλοι να πίνουν και να φασώνονται, ξάφνου αναγγέλεται η χαρμόσυνος είδηση ότι ‘βγήκε το κέικ’ και όλοι τότε παράτησαν αμέσως αυτό που έκαναν και έσπευσαν να πάνε για να πάρουν κομμάτι… και με τι χαρά το καταβρόχθιζαν! Έβγαινε και δεν έβγαινε από μια μπουκιά για τον καθένα˙ τέτοια βουλιμιώδης χαρά ούτε Μεσαιωνικοί καλόγεροι μετά από νηστεία για το αντίδωρο, που λέει ο λόγος!
Πάει λοιπόν και ο φίλος να ζητήσει και αυτός το μερτικό του από τη χαρά του κέικ, από περιέργεια μάλλον παρά επειδή είχε ιδιαίτερη όρεξη για γλυκό. Όπερ και εγένετο, έκανε μια χαψιά το κόμματι που του δώσανε, στην κυριολεξία μια μπουκιά ήταν άλλωστε, και αναρωτιέται γιατί τόσος χαμός και τέτοιος σάλος, αφού άνοστο είναι… Έλα όμως που το κέικ είχε σοκολάτα από την άλλη, τη μυστήρια! Λένε ότι η κάνναβης είναι μια καταπραϋντική και ηρεμιστική ουσία. Ο φίλος που αναφέρω ελάχιστη σχέση και συνάφεια είχε με το χασίσι από όσο μπορούσα να γνωρίζω. Άντε να είχε πάρει τζούρα όταν έρχονταν η σειρά του στην παρέα σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις που μπορεί να του είχε τύχει κάτι τέτοιο και ως εκεί, αλλά από τη δική μας, την ελληνική. Εκείνη η ‘σοκολάτα’ τον βάρεσε με ανάποδα τιμόνια. Τι να σας περιγράφω τώρα, αφήστε τα… Υπερδιέγερση! Χέρια και πόδια να τρέμουν ασύστολα˙ σχεδόν δεν μπορούσε να πιάσει αντικείμενα. Τραύλιζε και έχανε τα λόγια του. Κόντεψε να κατουρηθεί επάνω του – εννοώ κυριολεκτικά. Ευτυχώς που όλο αυτό κράτησε λίγο. Πού να ήξερε τι είχε μέσα το κέικ το ρημάδι… αλλά αφού έβλεπε τόση αδικαιολόγητη προθυμία και τέτοιο αναίτιο ενθουσιασμό δεν θα έπρεπε κάτι να πονηρευτεί? Δεν βαριέστε, εικοσιτριών χρονών ήταν και δεν ήταν…
  Για να παραμείνω για λίγο στα οπιούχα - δεν έχω συνάφεια με αυτά, αν όμως έχω καταλάβει καλά ισχύει και για αυτά ότι και για το αλκοόλ˙ άλλοι το πίνουν και άλλους τους πίνει. Έχοντας κάνει αυτό τον πρόλογο, να σας συστήσω με εκείνη την κοπελίτσα που είτε έπαιρνε κακής ποιότητας – αυτό που λέμε «μούφα» - είτε δεν το σήκωνε καθόλου το ρημάδι. Τη θυμάμαι λοιπόν σε μια ‘ένδοξη’ περίσταση να εμφανίζεται στην pub˙ βήμα μετέωρο σε αργή κίνηση, μάτια κόκκινα και διεσταλμένα, βλέμμα απλανές και κοκαλωμένο μέσα από αμφιβληστροειδείς να έχουν μετατραπεί σε γυαλί, ερχόμενη προς το μέρος μας στην pub με εκείνο το χαρακτηριστικό βήμα που μόλις περιέγραψα πριν από λίγο – να λες ‘τώρα θα πέσει’  και να μην μπορείς να μην αναρωτηθείς μήπως είναι χεσμένη. Μόλις μας πλησιάζει εκεί που πίναμε μπύρες, βγάζει από την τσάντα της μια σοκολάτα και με αργές κινήσεις, σα σε μια αποτρόπαια παρωδία κάποιου αρχαίου τελετουργικού, την ανοίγει και ξεκινά να κόβει όλο μικρά κομμάτια και μας τα μοιράζει αδιάφορη για το αν τα παίρναμε ή όχι. Όσοι δεν απλώσαμε το χέρι να το πάρουμε έπεσε. Από πίσω της, καθ’όλη τη διάρκεια που προσπαθούσε να μας μοιράσει τη σοκολάτα, ένας άσχετος τύπος τη θώπευε παντού αλλά εκείνη ήταν εντελώς κόκκαλο και φαντάζομαι πως ούτε που πρέπει να έπαιρνε είδηση, θα τον έλεγε κανείς και νεκρόφιλο.
 
  Ήταν και ένας άλλος φοιτητής. Αυτός είχε το χούι κάποιες φορές να καθυστερεί τις εργασίες του. Όμως, βρέθηκε μια εργασία που τον παίδεψε πολύ είτε επειδή δεν αντιλήφθηκε την ιδιαίτερη της δυσκολία είτε επειδή αδιαφόρησε και δεν την ξεκίνησε παρά μόνο όταν ήταν ήδη πολύ αργά. ‘Tough titty’, που λένε και στην Αγγλία για κάτι τέτοιες περιστάσεις… Είχε δεν είχε,  ξέμεινε πρακτικά ξάγρυπνος επί δύο εικοσιτετράωρα προκειμένου για να την ολοκλήρωσει μια και ήξερε ότι όταν οι Άγγλοι λένε ‘deadline τάδε ημερομηνία’ πρακτικά το γράφουν στην πέτρα. Δεν παίρνει παράταση επ’ουδενί. Να μην τα πολυλογώ, έμεινε να παλεύει την εργασία επί δύο μερόνυχτα. Καφές βαρύς και μαύρος με τα λύτρα και στα τασάκια του δωματίου και της κουζίνας από ένα βουνό οι γόπες τα αποτσίγαρα˙ το Αραράτ στο ένα τασάκι και στο άλλο το Κιλιμαντζαρο -  τούφα το ντουμάνι, ήταν και θεριακλής βλέπετε! Τέλος πάντων, κατορθώνει να παραδώσει εμπρόθεσμα, έφτασε στο γραφείο του dean ένα λεπτό μετά το deadline και έβαλε το πόδι του στην πόρτα για να μην κλείσει, που λέει ο λόγος…
  Δεν χρειάζεται να σχολιάσω  ότι πλέον θα πρέπει να ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος, αλλά γυρίζοντας στο διαμέρισμα του έκανε ένα μπάνιο και, έχοντας αποτινάξει από πάνω του τα πλοκάμια της συμβατικής εκείνης υποχρέωσης που τον κρατούσαν δέσμιο σε εκείνη την ανείπωτη μιζέρια, ένιωσε αμέσως πολύ καλύτερα παρά το χάλι του από την εξάντληση. Έτσι, αποφάσισε να πάει μια μικρή βόλτα κάτι να βάλει στο στόμα του. Μεσημέρι ήταν άλλωστε και είχε να φάει κανονικά δύο μέρες, πήγε λοιπόν.  Τι τα θέλετε και τι τα γυρεύετε, μικρή η πόλη, κοινωνικός εκείνος, όπου και αν πήγαινε υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να συναντήσει παρέες˙ Έλληνες, Άγγλους, Ινδούς, Iρλανδούς, φοιτητές ή ακόμα και κάποιους ντόπιους που είχε γνωρίσει, όπερ και εγένετο! Έτσι, κουβέντα στην κουβέντα πέρασε η ώρα του μεσημεριανού - και του απογεύματος μη σας πω. Πέφτει τότε η ιδέα να πάνε σε μια άλλη pub για το βραδάκι. Κατάκοπος ο φίλος, αλλά εδώ μιλούν οι αστείρευτες αντοχές της βαθιάς νιότης που χαρίζουν διάθεση ως τα ουράνια παρά την εξαντλητική αϋπνία. Πήγαν λοιπόν και στην άλλη pub, μαζί και ο φίλος, και σα να μην έφτανε αυτό πήγαν μετά και στο club – μαζί και ο φίλος εξυπακούεται. Έτσι, από τις δώδεκα το μεσημέρι μέχρι τις τρείς τα ξημερώματα της άλλης μέρας ο φίλος στο πόδι, έχοντας ήδη ξάγρυπνος για δύο μερόνυχτα, υπενθυμίζω. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι κάπου έφτασε σε πρωτόγνωρα σημεία εξάντλησης… στο τέλος, για κάποιο λόγο όλοι από την παρέα του απηύθυναν ερωτήσεις σωρηδόν και ξεκαρδίζονταν στα γέλια ότι και αν τους απαντούσε. Αναπόφευκτα, η πολυπόθητη γαλήνη του κρεβατιού του επήλθε εν τέλει και ο φίλος αφέθηκε στη στοργική αγκαλιά του Μορφέα, ο οποίος βάλθηκε να του ξεδιπλώνει τα θέλγητρα του επί δεκάξι ώρες, τουλάχιστον. Κάποια στιγμή οι συγκάτοικοι του ανησύχησαν και του χτυπούσαν την πόρτα αλλά ο φίλος δεν άκουγε τίποτα˙ το σώμα απαιτούσε την αποζημίωσή του και εννοούσε να την πάρει στο έπακρο.
  Την επόμενη μέρα αντιλήφθηκε για ποιο λόγο η ομοβροντία ερωτημάτων προς αυτόν από την χθεσινή του παρέα και οι επακόλουθες εκρήξεις γέλωτα: του εξήγησαν ότι στο τέλος, τα μάτια του είχαν παύσει να είναι κόκκινα πια και είχαν ξεκινήσει να κιτρινίζουν πια, ενώ, ότι και αν τον ρωτούσαν, εκείνος τους απαντούσε στα ελληνικά! Το αστείο είναι ότι ο φίλος αντιλαμβανόταν τι τον ρωτούσαν και θα έπαιρνε όρκο ότι τους απαντούσε στα αγγλικά… για αυτό άλλωστε και η απορία του.
  Ελπίζω τουλάχιστον η εργασία που παρέδωσε να ήταν της αρεσκείας του dean και να το πέρασε το μάθημα…
 
  Δεν μπορώ να μη θυμηθώ και εκείνο το περιστατικό που έτυχε σε έναν άλλο φίλο, και αυτός αλλοδαπός φοιτητής στην Αγγλία. Βρέθηκε λοιπόν με μια παρέα να περπατούν μεθυσμένοι προς τη φοιτητική εστία μετά από clubbing. Έτσι όπως ήταν στο κέφι, ξεφώνιζαν, γελούσαν και έκαναν γενικά σαματά. Φωνές από τα γύρω παράθυρα τους καλούσαν, με αγενή μάλλον τρόπο, να παύσουν αυτή τη φασαρία αλλά εκείνοι τίποτα! Τότε είναι που ξαφνικά εμφανίζεται η κλούβα – με σιωπηλή τη σειρήνα αλλά τα φώτα να αναβοσβήνουν σε μπλε και λευκές εναλλαγές – και τους μαζεύει με συνοπτικές διαδικασίες… Όχι τίποτα σπουδαίο δηλαδή, μη φαντάζεστε! Ούτε στοιχεία δεν τους πήραν. Μόνο τους πήγαν ως την εστία και τους άφησαν εκεί με την παραίνεση να πάνε σπίτια τους κατευθείαν. Οι Άγγλοι ούτε που πήραν είδηση τι έγινε και συνέχισαν να φωνάζουν και να κάνουν σαματά ανεπηρέαστοι. Ο φίλος όμως – αλλοδαπός όπως είπαμε – παρά την πρότερη του τύφλα και το νεαρό της ηλικίας του, πήρε τέτοια τρομάρα που ξενέρωσε αμέσως. Έγινε δια μιας απόλυτα νηφάλιος αφού φοβήθηκε μέχρι και την απέλαση! Υπερβολικός ο φόβος του ίσως, θα μου πείτε…

  Αυτά και πολλά άλλα είναι περιστατικά που μου έχουν τύχει ή που έχουν τύχει σε άλλους φοιτητές κατά τη διάρκεια των φοιτητικών τους χρόνων… δεν έχει σημασία αν έγιναν σε εμένα ή αν τα έχω ακούσει ή αν τα φαντάστηκα. Ούτε έχει σημασία αν έγιναν το 2000 ή πρόπερσι στο Lincoln ή στην Πάτρα η στην Perugia ή ποτέ και πουθενά. Αυτό που θα ήθελα να σας μείνει από το σημερινό μου αφήγημα αγαπητοί μου αναγνώστες είναι μια γλυκιά γεύση σκανδαλιάς και αν κατάφερα να ρίξω και μια σκουντιά στη μνήμη σας και αναπολήσατε για λίγο κάποια δικά σας περασμένα, ακόμα καλύτερα! 

  Όσους από εσάς κατάφερα να σας "σκουντήξω" και το επιθυμείτε, μοιραστείτε μαζί μου τις δικές σας αναμνήσεις στα σχόλια. Ας γίνει αυτό μου το αφήγημα κάτι σαν λεύκωμα από εκείνα τα παλιά τα σχολικά μας!