Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου. Κατ' επέκταση, λέγοντας «Χριστούγεννα» εννοούμε το σύνολο των εορτασμών από τις 24 Δεκεμβρίου μέχρι και τα Θεοφάνια ή ακόμα και του Αη Γιαννιού. Τα Χριστούγεννα δεν ήταν πάντοτε όπως σήμερα. Αντιθέτως, κάποτε ήταν πολύ διαφορετικά. Ξεκίνησαν να εορτάζονται με την επικράτηση και διάδοση του Χριστιανισμού, τον 4 ο μ.Χ. αιώνα. Η 25 η Δεκεμβρίου δεν θεσπίστηκε τυχαία ως επέτειος της γέννησης του Χριστού αφού ακολουθεί την παρέλευση του χειμερινού ηλιοστάσιου από όπου οι μέρες πιάνουν να μεγαλώνουν. Στον καθορισμό της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας του εορτασμού τους είναι απολύτως βέβαιο πως συντέλεσαν οι αρχαίες «παγανιστικές» γιορτές, όπως η μεγάλη τότε γιορτή του "ανίκητου" θεού Ήλιου ( Dies Natalis Solis Invicti ) αλλά και ο εορτασμός των γενεθλίων του Μίθρα που ήταν διαδεδομένα σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και ειδικά στη Ρώμη. Για αυτό και ο Χριστιανισμός, θεσπίζοντας τη συγκεκριμένη ημερομη...

      Tην προηγούμενη φορά σας παράθεσα την άποψη μου σχετικά με το πως οι άνθρωποι ανακατεύονται μεταξύ τους και έτσι δημιουργείται κάτι νέο και μεγαλύτερο μέσα από τη συνύπαρξη και τη διάδραση, ακόμα και όταν γίνεται κατά τρόπο τραυματικό. Σε αυτό μου το post, για να συνεχίσω για λίγο αυτό με τα εδέσματα, θα μπω στο ψητό!     Σας πάω λοιπόν κατευθείαν σε μια άλλη εκδοχή της συζήτησης περί Μικράς Ασίας. Έχει να κάνει με αυτή την αβασάνιστη ανακρίβεια που κρύβει η ατάκα που έχω ακούσει πολλές φορές ότι «τουρκέψαμε» ή ότι «400 χρόνια σκλαβιάς μας επηρέασαν αρνητικά», οι οποίες είναι δύο φράσεις που μπορώ να πω ότι ενοχλούμαι όταν τις ακούω, κυρίως επειδή δεν αποτελούν παρά μια εντελώς επιδερμική θεώρηση της ιστορίας.   Ας τα πάρω όμως με τη σειρά: Ναι, η επιρροή των Οθωμανών στη Μικρά Ασία αλλά και στη χερσόνησο του Αίμου πράγματι οδήγησε σε πολιτισμική υποβάθμιση αφού από νωρίς οι νεοφερμένοι κατακτητές, όντες υποδεέστεροι πολιτισμικά καταρχάς, μιμούνταν, ...

     Όπως θα έχετε αντιληφθεί έως τώρα όσοι από εσάς αγαπητοί μου αναγνώστες έχετε φτάσει μαζί μου μέχρι εδώ, προσπαθώ να είμαι ένας αντικειμενικός και σκεπτόμενος άνθρωπος. Όπως δεν θέλω να καταπίνω αμάσητες τις αποφάσεις άλλων οι οποίες καθορίζουν τις συνθήκες της δικής μου ζωής έτσι δεν θέλω να παίρνω ως granted στερεοτυπικά που αφορούν σε παρελθοντικές – σε ιστορικές – περιστάσεις. Μπορεί να βρίσκετε τις σκέψεις μου στρεβλές ή εσφαλμένες. Εγώ πάντως δεν κάνω άλλο σε αυτό το blog που έχω ανοίξει παρά να σας δείχνω το πιο καλό μου σημάδι, όπως έχω δεσμευτεί από την αρχή αυτής μου της αφήγησης.   Καθώς μου αρέσει να τρώω – το απολαμβάνω το φαγητό μου! – έχω κάνει σκέψεις και πάνω σε αυτό που έρχεται κάθε μέρα στο πιάτο μου, το οποίο, βέβαια, τη στιγμή που έρχεται ζεστό - ζεστό στο πιάτο μου το εκλαμβάνω αβασάνιστα ως δεδομένο και το μόνο που με ενδιαφέρει εκείνη τη στιγμή είναι να το καταναλώσω. Οι σκέψεις μου για αυτό – και το φιλοσοφείν, αν θέλετε – δεν προκύπτει ...

      Είμαι, λέει, στην Αθήνα˙ στα Πατήσια και συγκεκριμένα στην Ευγενίου Καραβία, έναν δρόμο εις μνήμη του μητροπολίτη που δεν αφόρισε την Επανάσταση του ’21 και για αυτό κατέληξε εθνομάρτυρας. Η Ευγενίου Καραβία είναι ένας δρόμος τον οποίο γνωρίζω αρκετά καλά αφού τον είχα διαβεί πάμπολες φορές κατά τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, μόνο που ο δρόμος αυτός όπως τον βλέπω τώρα που σας το περιγράφω δεν είναι όπως τον θυμάμαι και όπως ίσως εξακολουθεί να παραμένει στην πραγματικότητα, αλλά παντού γύρω μου διαπιστώνω να υπάρχει μια έντονη και διευρυμένη παρακμή.   Από τα κτίρια, που σκιάζουν το δρόμο σα βλοσυροί γίγαντες και επιφυλάσσουν στο διαβάτη που θα σηκώσει το κεφάλι του το θέαμα ενός παράδοξου παλίμψηστου από παράταιρα και απειλητικά σχήματα εκεί που οι πολυκατοικίες παύουν να είναι ενωμένες και ξεκινούν να ξεχωρίζουν η μια από την άλλη – πολλά μπαλκόνια, πόρτες και παράθυρα είτε έχουν σπασμένα τζάμια είτε είναι σκεπασμένα με σανίδες πλακάτ, είτε οι γρίλλι...

 Στα προηγούμενα είδαμε την πόλη των βασιλιάδων, τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο οι βασιλιάδες κουλάντριζαν τους εξαθλιωμένους τους υπηκόους και τους κύριους εορτασμούς που λάμβαναν χώρα. Εκεί λοιπόν  αποφάσισε ότι θα ήθελε να πάει η Ελένη! Εκείνο τον κόσμο σκέφτηκε ότι θα ήθελε να επισκεφτεί, αν όντως υπάρχει σε κάποιο χώρο της πραγματικότητας και όχι μόνο στις γοητευτικές περιγραφές του γέροντα.   Έτσι, ένα βράδυ τρύπωσε στην εκκλησία και βρήκε την καταπακτή εκεί που της είπε ο γέρος.         Έκπληκτη όσο δεν παίρνει, είδε τα πόδια της να περπατάνε σε ένα μονοπάτι κοντά στην κορυφή ενός βουνού το οποίο ήταν… Που? Στο πουθενά. Ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Το ακολούθησε και βρέθηκε κάπου αλλού… Βρέθηκε εκεί που της είπε ο γέρος, στην πόλη των βασιλιάδων!     Για μήνες πηγαινοερχότανε η Ελένη από τον κόσμο της στον κόσμο που υπάρχει στην άλλη άκρη του μονοπατιού, κάνοντας ένα ιδιότυπο τουρισμό ανάμεσα σε δύο διαστάσεις.   Τ...

    Παραμένουμε και σήμερα στον κόσμο της Ελένης, ακολουθώντας την στο ταξίδι της! Στα προηγούμενα είχαμε πει ότι οι βασιλιάδες της πόλης εκείνης που βρίσκεται σε κάποια παράλληλη διάσταση συχνά πυκνά διοργάνωναν εκτεταμμένους εορτασμούς στα πλαίσια της χαλιναγώγησης των μαζών. Έτσι, πέντε - έξι φορές κάθε χρόνο ο βασιλιάς, μέσω του δημάρχου, έδινε την ευκαιρία στους κατοίκους της πόλης να βγουν για λίγο από το μαγγανοπήγαδο της άχαρης καθημερινότητας που τους επέβαλλε όλο τον υπόλοιπο καιρό και να ξεφαντώσουν. Ή να παρεκτραπούν…   Κάποια χρόνια μπορεί να ήταν τέσσερις οι περιστάσεις ή κάποια άλλα μέχρι και επτά. Όμως, τρεις ήταν οι κυριότερες γιορτές που ποτέ, καμιά χρονιά, δεν ήταν δυνατό να παραληφθεί ο εορτασμός τους κατά το λαμπρότερο τρόπο, έτσι όπως περιγράφεται στις παραπάνω γραμμές. Και οι τρεις περιστάσεις δεν είναι παρά οι πανάρχαιοι εορτασμοί των ανθρώπων προς τιμή της φύσης που γιορτάζονται σε κάθε μέρος κάθε κόσμου, διανθισμένες και μορφοποιημένες κατά τις τ...