Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

      Είμαι, λέει, στην Αθήνα˙ στα Πατήσια και συγκεκριμένα στην Ευγενίου Καραβία, έναν δρόμο εις μνήμη του μητροπολίτη που δεν αφόρισε την Επανάσταση του ’21 και για αυτό κατέληξε εθνομάρτυρας. Η Ευγενίου Καραβία είναι ένας δρόμος τον οποίο γνωρίζω αρκετά καλά αφού τον είχα διαβεί πάμπολες φορές κατά τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, μόνο που ο δρόμος αυτός όπως τον βλέπω τώρα που σας το περιγράφω δεν είναι όπως τον θυμάμαι και όπως ίσως εξακολουθεί να παραμένει στην πραγματικότητα, αλλά παντού γύρω μου διαπιστώνω να υπάρχει μια έντονη και διευρυμένη παρακμή.   Από τα κτίρια, που σκιάζουν το δρόμο σα βλοσυροί γίγαντες και επιφυλάσσουν στο διαβάτη που θα σηκώσει το κεφάλι του το θέαμα ενός παράδοξου παλίμψηστου από παράταιρα και απειλητικά σχήματα εκεί που οι πολυκατοικίες παύουν να είναι ενωμένες και ξεκινούν να ξεχωρίζουν η μια από την άλλη – πολλά μπαλκόνια, πόρτες και παράθυρα είτε έχουν σπασμένα τζάμια είτε είναι σκεπασμένα με σανίδες πλακάτ, είτε οι γρίλλι...

 Στα προηγούμενα είδαμε την πόλη των βασιλιάδων, τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο οι βασιλιάδες κουλάντριζαν τους εξαθλιωμένους τους υπηκόους και τους κύριους εορτασμούς που λάμβαναν χώρα. Εκεί λοιπόν  αποφάσισε ότι θα ήθελε να πάει η Ελένη! Εκείνο τον κόσμο σκέφτηκε ότι θα ήθελε να επισκεφτεί, αν όντως υπάρχει σε κάποιο χώρο της πραγματικότητας και όχι μόνο στις γοητευτικές περιγραφές του γέροντα.   Έτσι, ένα βράδυ τρύπωσε στην εκκλησία και βρήκε την καταπακτή εκεί που της είπε ο γέρος.         Έκπληκτη όσο δεν παίρνει, είδε τα πόδια της να περπατάνε σε ένα μονοπάτι κοντά στην κορυφή ενός βουνού το οποίο ήταν… Που? Στο πουθενά. Ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες. Το ακολούθησε και βρέθηκε κάπου αλλού… Βρέθηκε εκεί που της είπε ο γέρος, στην πόλη των βασιλιάδων!     Για μήνες πηγαινοερχότανε η Ελένη από τον κόσμο της στον κόσμο που υπάρχει στην άλλη άκρη του μονοπατιού, κάνοντας ένα ιδιότυπο τουρισμό ανάμεσα σε δύο διαστάσεις.   Τ...

    Παραμένουμε και σήμερα στον κόσμο της Ελένης, ακολουθώντας την στο ταξίδι της! Στα προηγούμενα είχαμε πει ότι οι βασιλιάδες της πόλης εκείνης που βρίσκεται σε κάποια παράλληλη διάσταση συχνά πυκνά διοργάνωναν εκτεταμμένους εορτασμούς στα πλαίσια της χαλιναγώγησης των μαζών. Έτσι, πέντε - έξι φορές κάθε χρόνο ο βασιλιάς, μέσω του δημάρχου, έδινε την ευκαιρία στους κατοίκους της πόλης να βγουν για λίγο από το μαγγανοπήγαδο της άχαρης καθημερινότητας που τους επέβαλλε όλο τον υπόλοιπο καιρό και να ξεφαντώσουν. Ή να παρεκτραπούν…   Κάποια χρόνια μπορεί να ήταν τέσσερις οι περιστάσεις ή κάποια άλλα μέχρι και επτά. Όμως, τρεις ήταν οι κυριότερες γιορτές που ποτέ, καμιά χρονιά, δεν ήταν δυνατό να παραληφθεί ο εορτασμός τους κατά το λαμπρότερο τρόπο, έτσι όπως περιγράφεται στις παραπάνω γραμμές. Και οι τρεις περιστάσεις δεν είναι παρά οι πανάρχαιοι εορτασμοί των ανθρώπων προς τιμή της φύσης που γιορτάζονται σε κάθε μέρος κάθε κόσμου, διανθισμένες και μορφοποιημένες κατά τις τ...

  Επανέρχομαι στην πόλη των βασιλιάδων. Φοβάμαι πολύ ότι το προηγούμενο μου ήταν ιδιαιτέρως μακροσκελές και μπορεί να κούρασε. Αρκετοί ίσως "δεν φτάσατε μέχρι κάτω"! Για αυτό, επαναποστάρω το μεσσαίο μέρος του προηγούμενου και την επόμενη θα ανεβάσω το τελευταίο.   Πολύ κακές λοιπόν οι συνθήκες της ζωής πίσω και από τα δύο πεζοδρόμια του βουλεβάρτου…   Τα λεφτά δύσκολα, οι δουλειές σκληρές και οι φόροι σκληρότεροι. Θα μου πείτε, ο κόσμος πως και δε μιλούσε? Γιατί δεν αντιδρούσε? Ε, αυτό πια οφείλονταν στην πονηριά των βασιλιάδων που, αν και παρέμεναν σε όλα τους άξεστοι βλάχοι στον αιώνα τον άπαντα, διέθεταν ένα απαράμιλλο ένστικτο στο να ποδηγετούν, να εκφοβίζουν και να κοροϊδεύουν το λαό επί του οποίου βασίλευαν. Η χαλιναγώγηση των φόβων, των προσδοκιών και των συναισθημάτων ενός λαού απαιτεί μαεστρία και η μαεστρία των βασιλιάδων σε αυτό ήταν απαράμιλλη…     Ακούστε λοιπόν: είχαν ένα μαντρόσκυλο – το σερίφη, ένα τοτέμ που απειλούσε με κόλαση και υποσχόταν παρ...

   Κάπου στο μέσο του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου, ή ίσως και σε κάποιο ανατολικό του άκρο – δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος – βρίσκεται ένα μικρό νησί ξεχασμένο από τους ανθρώπους, το google και τους νεότερους χάρτες.   A λήθεια, μη με ρωτάτε πού ακριβώς είναι γιατί θα σας γελάσω και δεν το θέλω! Ίσως να είναι κάπου ανάμεσα Τήνου, Μυκόνου και Ικαρίας, ή μπορεί και ανάμεσα στη Σκύρο και τα Ψαρά. Δεν αποκλείεται, βέβαια, να είναι πίσω από τους Λειψούς και το Αγαθονήσι, εκεί στο τέλος του πελάου λίγο πριν την Τουρκία. Μην με ρωτάτε σας λέω, δεν θυμάμαι, δεν γνωρίζω, ενώ άλλωστε δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.     Αυτό που έχει περισσότερη σημασία αλλά φυσικά και ενδιαφέρον, είναι να πλησιάσουμε αυτό το μικρό νησάκι και να δούμε τις ιδιαιτερότητές του: μικρό, όπως είπαμε˙ ούτε ενάμιση χιλιόμετρο από βορρά προς νότο και όχι πάνω από ένα χιλιόμετρο από ανατολή προς δύση, δίχως κάποια ιδιαίτερα γεωγραφικά τσαλίμια στην ακτογραμμή του. Δηλαδή, όπως ίσως ήδη μπορεί ...

  Στα δύο προηγούμενα post μου, είδαμε την "Ελένη", έναν χαρακτήρα που ο κάθε ένας από εσάς μπορεί να εκλάβει είτε κυριολεκτικά ως μια κοπέλα που ατύχησε γενικά στη ζωή της είτε ως κάτι πιο αλληγορικό, να ασφυκτιά στο μικρό της, πλέον, σπίτι και αποφασίζει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στις πέντε ηπείρους και στους πέντε ωκεανούς. Ένα ταξίδι που, φευ, αν και συναρπαστικό για όσο διήρκεσε, δεν άλλαξε τελικά τη ζωή της. Μια μέρα όμως, όπως είχε βγει στη γειτονιά της, είδε έναν παράξενο γέρο ο οποίος φαίνεται είχε πολλά να της πει!      Ας δούμε, λοιπόν, τι της είπε!  Της είπε λοιπόν ο γέρος ότι μερικά μόνο μέτρα από τα σκαλιά που στέκονται, στο υπόγειο της εκκλησίας υπάρχει μια πέτρινη καταπακτή που επάνω έχει ένα σκουριασμένο κρίκο. Η καταπακτή ίσα που διακρίνεται στο σκοτάδι του υπογείου, χαμένη κάτω από στασίδια σαρακοφαγωμένα που είναι μπαστακωμένα επάνω της εδώ και δεκαετίες ολόκληρες. Η εκκλησία, παμπάλαια, κτισμένη στο σύνηθες αρχιτεκτονικό στυλ του τόπου, κτί...