Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

  Επανέρχομαι στην πόλη των βασιλιάδων. Φοβάμαι πολύ ότι το προηγούμενο μου ήταν ιδιαιτέρως μακροσκελές και μπορεί να κούρασε. Αρκετοί ίσως "δεν φτάσατε μέχρι κάτω"! Για αυτό, επαναποστάρω το μεσσαίο μέρος του προηγούμενου και την επόμενη θα ανεβάσω το τελευταίο.   Πολύ κακές λοιπόν οι συνθήκες της ζωής πίσω και από τα δύο πεζοδρόμια του βουλεβάρτου…   Τα λεφτά δύσκολα, οι δουλειές σκληρές και οι φόροι σκληρότεροι. Θα μου πείτε, ο κόσμος πως και δε μιλούσε? Γιατί δεν αντιδρούσε? Ε, αυτό πια οφείλονταν στην πονηριά των βασιλιάδων που, αν και παρέμεναν σε όλα τους άξεστοι βλάχοι στον αιώνα τον άπαντα, διέθεταν ένα απαράμιλλο ένστικτο στο να ποδηγετούν, να εκφοβίζουν και να κοροϊδεύουν το λαό επί του οποίου βασίλευαν. Η χαλιναγώγηση των φόβων, των προσδοκιών και των συναισθημάτων ενός λαού απαιτεί μαεστρία και η μαεστρία των βασιλιάδων σε αυτό ήταν απαράμιλλη…     Ακούστε λοιπόν: είχαν ένα μαντρόσκυλο – το σερίφη, ένα τοτέμ που απειλούσε με κόλαση και υποσχόταν παρ...

   Κάπου στο μέσο του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου, ή ίσως και σε κάποιο ανατολικό του άκρο – δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος – βρίσκεται ένα μικρό νησί ξεχασμένο από τους ανθρώπους, το google και τους νεότερους χάρτες.   A λήθεια, μη με ρωτάτε πού ακριβώς είναι γιατί θα σας γελάσω και δεν το θέλω! Ίσως να είναι κάπου ανάμεσα Τήνου, Μυκόνου και Ικαρίας, ή μπορεί και ανάμεσα στη Σκύρο και τα Ψαρά. Δεν αποκλείεται, βέβαια, να είναι πίσω από τους Λειψούς και το Αγαθονήσι, εκεί στο τέλος του πελάου λίγο πριν την Τουρκία. Μην με ρωτάτε σας λέω, δεν θυμάμαι, δεν γνωρίζω, ενώ άλλωστε δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.     Αυτό που έχει περισσότερη σημασία αλλά φυσικά και ενδιαφέρον, είναι να πλησιάσουμε αυτό το μικρό νησάκι και να δούμε τις ιδιαιτερότητές του: μικρό, όπως είπαμε˙ ούτε ενάμιση χιλιόμετρο από βορρά προς νότο και όχι πάνω από ένα χιλιόμετρο από ανατολή προς δύση, δίχως κάποια ιδιαίτερα γεωγραφικά τσαλίμια στην ακτογραμμή του. Δηλαδή, όπως ίσως ήδη μπορεί ...

  Στα δύο προηγούμενα post μου, είδαμε την "Ελένη", έναν χαρακτήρα που ο κάθε ένας από εσάς μπορεί να εκλάβει είτε κυριολεκτικά ως μια κοπέλα που ατύχησε γενικά στη ζωή της είτε ως κάτι πιο αλληγορικό, να ασφυκτιά στο μικρό της, πλέον, σπίτι και αποφασίζει να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στις πέντε ηπείρους και στους πέντε ωκεανούς. Ένα ταξίδι που, φευ, αν και συναρπαστικό για όσο διήρκεσε, δεν άλλαξε τελικά τη ζωή της. Μια μέρα όμως, όπως είχε βγει στη γειτονιά της, είδε έναν παράξενο γέρο ο οποίος φαίνεται είχε πολλά να της πει!      Ας δούμε, λοιπόν, τι της είπε!  Της είπε λοιπόν ο γέρος ότι μερικά μόνο μέτρα από τα σκαλιά που στέκονται, στο υπόγειο της εκκλησίας υπάρχει μια πέτρινη καταπακτή που επάνω έχει ένα σκουριασμένο κρίκο. Η καταπακτή ίσα που διακρίνεται στο σκοτάδι του υπογείου, χαμένη κάτω από στασίδια σαρακοφαγωμένα που είναι μπαστακωμένα επάνω της εδώ και δεκαετίες ολόκληρες. Η εκκλησία, παμπάλαια, κτισμένη στο σύνηθες αρχιτεκτονικό στυλ του τόπου, κτί...

  Την προηγούμενη φορά σας παρέθεσα το 1ο μέρος του μικρού μου αυτού αφηγήματος. Είδαμε την ζωή της Ελένης, ή οποιασδήποτε αλληγορίας μπορεί να συμβολίζει για κάθε ένα από εμάς, να αργοκυλάει σε μια ήπια αλλά συνεχή επιδείνωση των συνθηκών της προς ένα θλιβερό και βαρετό τέλμα. Η Ελένη τότε αποφάσισε να ταξιδεύσει, αλλά, αν και έκανε ενδιαφέροντα ταξίδια, δυστυχώς δεν βρήκε τη λύση - τη γιατρειά - στα προβλήματα της. Απλά, επέστρεψε στην προηγούμενη της ρουτίνα, με τη μιζέρια, με τους χαμηλωμένους ορίζοντες.   'Ετσι, αναπόφευκτα και όπως γίνεται πάντα, κάποια στιγμή το ταξίδι τελείωσε και η Ελένη επέστρεψε πάλι στην ίδια καθημερινότητα που είχε η ζωή της και πριν από αυτό, αφού ένα ταξίδι, όσο και αν ξελαμπικάρει το νου δεν είναι δυνατό να μεταβάλλει τις συνθήκες της ζωής ενός ανθρώπου. Ίσως μόνο τον πρώτο καιρό που επέστρεψε μπορεί όσοι τη γνώριζαν να διέκριναν στο βλέμμα της μια φευγαλέα μελαγχολία, μια αναπόληση για τόπους που γνώρισε και ίσως να μην ξαναδεί ποτέ ξανά. ...

     «Το ταξίδι της Ελένης» είναι ένα αλληγορικό ταξίδι προς έναν τόπο έξω από τον κόσμο μας και το σύμπαν μας. Εκεί, υπάρχει μια χώρα της οποίας η άρχουσα τάξη καταδυναστεύει τους υπηκόους της εδώ και αιώνες. Η «Ελένη» μπορεί να είναι ένα καταπιεσμένο και όμορφο κομμάτι του χαρακτήρα οποιουδήποτε ανθρώπου, ένα κομμάτι του που ίσως δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα. Μπορεί όμως να είναι και μια προσωποποίηση όλων των επιρροών της αρχαίας Ελλάδας στο σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι γοητεύονται από μια δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Οι ηγέτες τους όμως, είναι πρόθυμοι να τους την προσφέρουν?     Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, την ιστορία της Ελένης...   Η ιστορία της Ελένης, μέχρι ενός σημείου δεν είναι παρά η ιστορία μιας ξεπεσμένης ιδιοκτήτριας οικοπέδου στο λεκανοπέδιο Αθηνών. Μια ιστορία σαν όλες τις άλλες ιστορίες ξεπεσμένων ιδιοκτητών οικοπέδου που έρχονται στην ανάγκη να ξεπουλήσουν το χωράφι τους. Οι αγοραστές, αφού γκρεμίσουν το πατ...

    Το καλοκαίρι καλά κρατεί και έτσι ακόμα δεν βρίσκω τη βούληση να ανεβάσω κάτι από τα πιο ενδιαφέροντα μου αφηγήματα. Προτιμώ να το κρατήσω ακόμα ανάλαφρο επί του παρόντος!    Πάμε, λοιπόν, να δούμε εικόνες από αυτά που γίνονταν και γίνονται στα αγγλικά clubs !   Με τη σημείωση ότι δεν βλέπω την ώρα να μπούμε σε φθινοπωρινό σκηνικό, να σχολιάσω ότι η τελευταία φορά που βρέθηκα σε ένα φοιτητικό club – στρούγκα ήταν κάπου το 2007 ή το 2008 σε κάτι στενά κοντά στην πλατεία Αγίου Θωμά, μια μεγάλη πλατεία στην περιοχή του Γουδή. Ήμουν τότε 32 χρονών, αρκετά πιο μεγάλος από τα χρόνια που ήμουν και εγώ φοιτητής αλλά πάντοτε μικροέδειχνα ενώ τότε ακόμα δεν ήμουν πια τόσο πιο μεγάλος ώστε να ξεχωρίζω χαρακτηριστικά μέσα στο νεανικό και χαρούμενο πλήθος, όπως μάλλον θα ξεχώριζα τώρα... Γελαστά πρόσωπα να καταπίνουν σφηνάκια δίχως αύριο και στην πίστα ένα άλλο πλήθος να χορεύει ξέφρενα! Μια παρέα όλο το μαγαζί, μου είχε κάνει εντύπωση εκείνη η νεανική αύρα που θεωρούσ...