Clubbing σε αγγλικές φοιτητούπολεις: Όταν ο David Bowie συνάντησε τον Renod Babek και το έριξαν στις budget lagers!

 
  Το καλοκαίρι καλά κρατεί και έτσι ακόμα δεν βρίσκω τη βούληση να ανεβάσω κάτι από τα πιο ενδιαφέροντα μου αφηγήματα. Προτιμώ να το κρατήσω ακόμα ανάλαφρο επί του παρόντος! 

  Πάμε, λοιπόν, να δούμε εικόνες από αυτά που γίνονταν και γίνονται στα αγγλικά clubs!
  Με τη σημείωση ότι δεν βλέπω την ώρα να μπούμε σε φθινοπωρινό σκηνικό, να σχολιάσω ότι η τελευταία φορά που βρέθηκα σε ένα φοιτητικό club – στρούγκα ήταν κάπου το 2007 ή το 2008 σε κάτι στενά κοντά στην πλατεία Αγίου Θωμά, μια μεγάλη πλατεία στην περιοχή του Γουδή. Ήμουν τότε 32 χρονών, αρκετά πιο μεγάλος από τα χρόνια που ήμουν και εγώ φοιτητής αλλά πάντοτε μικροέδειχνα ενώ τότε ακόμα δεν ήμουν πια τόσο πιο μεγάλος ώστε να ξεχωρίζω χαρακτηριστικά μέσα στο νεανικό και χαρούμενο πλήθος, όπως μάλλον θα ξεχώριζα τώρα... Γελαστά πρόσωπα να καταπίνουν σφηνάκια δίχως αύριο και στην πίστα ένα άλλο πλήθος να χορεύει ξέφρενα! Μια παρέα όλο το μαγαζί, μου είχε κάνει εντύπωση εκείνη η νεανική αύρα που θεωρούσα πως δεν θα την ξανάβρισκα ποτέ!
 
  Σας αφήνω τώρα να γυρίσετε το μυαλό σας στα φοιτητικά σας χρόνια και να περιηγηθείτε στα club της νιότης σας! Dig in the scene, που λένε….
 
  Clubbing σε αγγλική φοιτητούπολη: ξεκινάμε από την αρχή˙ από το αναπόφευκτο queue της υπομονής για να εισέλθει κανείς, δηλαδή. Ολόγυρα, ενόσω στην ουρά, μια πληθώρα από νέες κοπέλες που στέκονται ημίγυμνες στους πέντε βαθμούς πάνω από το μηδέν παρουσιάζουν ένα θέαμα τέτοιο που δεν αφήνει όσους περιμένουν και εκείνοι στο queue δίπλα τους να παρατηρήσουν λεπτομερώς τα διάφορα θλιβερά ναυάγια του clubbing που έχουν ήδη εξοκείλει στις συμπληγάδες ενός ατσούμπαλου μεθυσιού πριν καν μπουν στο club και στέκονται πεταμένα σε κάποιο βρεγμένο από τη βροχή και την υγρασία πεζοδρόμιο, εκεί στις παρυφές της ουράς.
  To περιστασιακό βαποράκι – πάντα με μακριά καμπαρντίνα, σχεδόν να σέρνεται στο πεζοδρόμιο – έχοντας προσεγγίσει τη γραμμή των αναμενόντων, κοντοβολτάρει πέρα - δώθε κοιτάζοντας να δει ποιοι μπορεί να του ρίχνουν κλεφτά ή και απροκάλυπτα βλέμματα, θέλοντας να τους πουλήσει «excellent stuff», όπως τους διαβεβαιώνει ότι είναι.
  Καμιά φορά μπορεί να συμβεί κάποια μικροπαρεξήγηση και να οξυνθούν για λίγο τα πνεύματα. Να μπήξει κάποιος μια φωνή στον πορτιέρη ρε αδερφέ επειδή η παρέα του είναι ήδη μέσα αλλά ο πορτιέρης επιμένει να τον αφήσει να στέκεται στα κρύα του queue, αν και γνωρίζονται. Τότε εμφανίζεται από τα ενδότερα ένα τυπάκι – αλήτικη φάτσα και αλήτικα θρασύ χαμόγελο – να κοιτάζει προκλητικά προς τη φασαρία ενόσω χτυπάει επιδεικτικά με μια σιδερογροθιά που έχει περάσει στην παλάμη του το άλλο του χέρι. Ίσως να φάνηκε περισσότερο πρόθυμος να εμφανιστεί αφού είδε ότι το άτομο που κάνει τη φασαρία δεν πρέπει να είναι από εκείνα τα μέρη, μπορεί όμως να είναι και η ιδέα μου, ποιος να ξέρει?!
 
  Ακολούθως, αφού έχει πια κανείς περάσει το queue και έχει εισέλθει πλέον στον προθάλαμο του club, έρχεται η ώρα για εκείνη τη στάμπα που έβαζαν – ή μπορεί και να τη βάζουν ακόμα – στο τραπεζάκι λίγο μετά την είσοδο. Δεν θυμάμαι αν την έβαζαν σε κάθε περίπτωση ούτε και για ποιο λόγο την έβαζαν. Πάντως, όταν την έβαζαν, την έβαζαν στο επάνω μέρος της παλάμης.
 
  Μέσα ξεσάλωμα! Μουσική electrο ή του συρμού της εποχής˙ ‘Don’t you want me baby’,‘Reach for the stars’ και άλλα αγγλικά σκυλάδικα – εκεί χορεύουν στα club περισσότερο από όσο εδώ. Είναι περισσότερο διαδραστικοί, γενικότερα, και οι γνωριμίες μεταξύ αγνώστων είναι πολύ πιο εύκολες. Μπορεί, βέβαια, αυτό να συμβαίνει επειδή είναι φοιτητές. Νέα κορμιά, εύρωστα και ελκυστικά, ευλογημένα από τη νιότη των δεκαεννιά και των εικοσιδύο χρόνων τους, λικνίζονται στο ρυθμό της μουσικής. Γέλια, μεθύσι και τυχαία ευφήμερα φασώματα γιατί είναι Παρασκευή βράδυ και όλοι είναι είκοσι χρονών και τύφλα! Ποιος ξέρει μήπως δεν είναι εκεί μέσα και ένα αγόρι που χθες μόλις είδε στα μαλλιά του την πρώτη του άσπρη τρίχα να χορεύει με ένταση κάπου στην πίστα˙ το σώμα του χωμένο στα πλήθη και το μυαλό του χαμένο στα σύννεφα…
 
  Αυτά λοιπόν και άλλα πολλά γίνονταν και γίνονται στις φοιτητουπόλεις και στα clubs τους και τότε και τώρα και στο μέλλον, φαντάζομαι. 

  Από όλα όσα ανέφερα στο τωρινό και στο προηγούμενο μου αφήγημα, κάποια μπορεί να τα έζησα όντως, άλλα να τα άκουσα από φίλους και ορισμένα μόνο να τα φαντάστηκα, αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία, όπως δεν έχει σημασία αν διαδραματίστηκαν όντως στο Lincoln ή σε οποιαδήποτε άλλη πόλη βρετανική, ελληνική ή οποιασδήποτε χώρας, είτε το 1990 είτε το 2000 είτε το 2020! Αυτό που τελικά

έχει σημασία είναι ότι ορισμένες φορές πρέπει να θυμόμαστε το νεαρό φοιτητή που ακόμα μπορεί να υπάρχει μέσα μας, κάπου σε μια γωνιά κρυμμένος. Εκείνο το νέο παιδί που δεν έχει όρια και φοβίες, ούτε σκοτούρες και υποχρεώσεις αλλά το μόνο που θέλει είναι να ζει έντονα και να περνά καλά εδώ και τώρα.