Το ταξίδι της Ελένης : από το πατρογονικό δίπατο στον ακάλυπτο με θέα τα σώβρακα του απέναντι

 

   «Το ταξίδι της Ελένης» είναι ένα αλληγορικό ταξίδι προς έναν τόπο έξω από τον κόσμο μας και το σύμπαν μας. Εκεί, υπάρχει μια χώρα της οποίας η άρχουσα τάξη καταδυναστεύει τους υπηκόους της εδώ και αιώνες. Η «Ελένη» μπορεί να είναι ένα καταπιεσμένο και όμορφο κομμάτι του χαρακτήρα οποιουδήποτε ανθρώπου, ένα κομμάτι του που ίσως δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα. Μπορεί όμως να είναι και μια προσωποποίηση όλων των επιρροών της αρχαίας Ελλάδας στο σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Οι άνθρωποι γοητεύονται από μια δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Οι ηγέτες τους όμως, είναι πρόθυμοι να τους την προσφέρουν?
 
  Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, την ιστορία της Ελένης...

  Η ιστορία της Ελένης, μέχρι ενός σημείου δεν είναι παρά η ιστορία μιας ξεπεσμένης ιδιοκτήτριας οικοπέδου στο λεκανοπέδιο Αθηνών. Μια ιστορία σαν όλες τις άλλες ιστορίες ξεπεσμένων ιδιοκτητών οικοπέδου που έρχονται στην ανάγκη να ξεπουλήσουν το χωράφι τους. Οι αγοραστές, αφού γκρεμίσουν το πατρογονικό δίπατο που είναι γεμάτο αναμνήσεις και οικογενειακή ιστορία, τους δίνουν ως αντιπαροχή διαμέρισμα στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας που σήκωσαν, με θέα τον ακάλυπτο και τα σώβρακα του απέναντι.
 
  Μίζερη η υπόθεση, αλλά δυστυχώς αυτή είναι η ιστορία της Ελένης της φαντασίας μου...
 
  Αρχικά, η οικογένεια της Ελένης είχε το χωράφι της.
Εκεί, ο προπάππος έχτισε το δίπατο σπίτι της οικογένειας του με φροντίδα και γούστο. Ίσως όχι ιδιαίτερη πολυτέλεια, αλλά από γούστο και αρχοντιά άλλο τίποτε. Γύρω – γύρω, έκανε περιβόλια με δέντρα καρπερά και όμορφους κήπους, όλο παρτέρια γεμάτα με λουλούδια και μεγάλες τριανταφυλλιές και απ’όλα. Ησυχία τότε. Οι καρποί των περιβολιών και η ομορφιά του κήπου έδιναν ιδιαίτερο νόημα στη ζωή της οικογένειας, ενώ η εργασία για τη συντήρηση τους έδινε ένα άλλο δέσιμο στα μέλη της. Μόνο κάπου - κάπου, κάτι παλιόσκυλα κατουράγανε στον κήπο και ξεραίνανε λίγα λουλούδια, αλλά κάποτε που παράγινε το κακό τους, ο παππούς της Ελένης τα παραφύλαξε, τα τάραξε στην κλωτσά και από τότε τρόμαξαν και δεν ξαναπλησίασαν στον κήπο. Πήγαιναν αλλού να κατουρήσουνε.
 
  Όμως, σταδιακά, η οικογένεια της Ελένης άρχισε να ξεπέφτει.
Να φταίει που έφυγαν πολλά μέλη της οικογένειας για την πόλη, μη έχοντας πλέον λόγο και δικαίωμα στο πατρογονικό χωράφι με το δίπατο? Να είναι απλή νομοτέλεια? Δεν ξέρω εγώ να το πω. Ξέρω όμως ότι η Ελένη, η τελευταία κληρονόμος του χωραφιού με το δίπατο, αναγκάστηκε να το πουλήσει  σε κάποιο εργολάβο.
Έτσι, ο κήπος, που χρόνια ολόκληρα σκάλιζαν με τα χεράκια τους μέλη από όλες τις γενιές της οικογένειας, ήδη παραμελημένος πια, έγινε χώρος με γκαζόν κατά το απαίσιο γούστο των υποψήφιων νεόπλουτων αγοραστάδων ενώ περίσσεψε και μπόλικος χώρος για το αναπόφευκτο ‘παρκινγκ’. Τα περιβόλια, φυτεμένα από τα χεράκια του προπάππου σε κάποια ευτυχέστερη και πιο ανέμελη εποχή ξεχερσώθηκαν, ενώ το δίπατο κατεδαφίστηκε για να σηκωθεί πολυκατοικία οκταώροφη με διαμερίσματα πολυτελείας κατά την ρεκλάμα της ταμπέλας, που μοσχοπουλήθηκαν μια και το χωράφι και μεγάλο είναι και προνομιακό και σε καλό σημείο...
 
  Έμεινε, λοιπόν, η Ελένη στο διαμέρισμα του τρίτου, εκείνο που πήρε αντιπαροχή για το χωράφι, και, από εκεί που είχε την άπλα της τώρα είναι στριμωγμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους, περικυκλωμένη από τα παμπάλαια προγονικά έπιπλα που όσο ταιριαστά ήταν κάποτε στο δίπατο τόσο παράταιρα και εκτός τόπου φαντάζουν τώρα στο μικρό διαμέρισμα με τα χαμηλά ταβάνια.
Εκεί, εγκλωβισμένη. Καταδικασμένη να βολοδέρνει στα ρηχά μιας μιζέριας χωρίς ελπίδα συμφιλίωσης με τους τέσσερις τοίχους που αντικατέστησαν το οικογενειακό χωράφι, το γεμάτο αναμνήσεις και άγραφη οικογενειακή ιστορία. Καταδικασμένη να βλέπει για θέα τον ακάλυπτο και τα σώβρακα του απέναντι όταν βγαίνει έξω στο μπαλκόνι της να πάρει αέρα. 

  Η Ελένη, μη μπορώντας να αντέξει άλλο μέσα στο μίζερο διαμέρισμα, σήκωσε το μικρό της κομπόδεμα και αποφάσισε να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι για να γνωρίσει τον κόσμο. Ίσως και για να ξεφύγει. Ταξίδεψε σε διάφορους τόπους, γκρίζους και ηλιόλουστους, μεγάλους και μικρούς. Ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς ιδιαίτερους χρονικούς περιορισμούς. Ένα ταξίδι - απόδραση από την παλιά ζωή, ένα ταξίδι που ίσως θα μπορούσε να είναι εφαλτήριο μιας νέας… 

 Την επόμενη φορά θα δούμε αν τελικά αυτό το μεγάλο ταξίδι που έκανε η Ελένη πράγματι έγινε το εφαλτήριο μιας νέας ζωής ή αν τελικά παρέμεινε στα ρηχά νερά της γκριζωπής μικροαστικής της μιζέριας.