Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Χρόνια πολλά σε όλους(ες) σας αγαπητοί μου αναγνώστες! O τίτλος του σημερινού μου postαρίσματος είναι η απόσταση του μαραθώνιου σε χιλιόμετρα. 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα, για την ακρίβεια.        Αφορμή για το αφήγημα αυτό στάθηκε ο μαραθώνιος της Μεσσήνης στον οποίο κατέβηκα την Κυριακή που μας πέρασε. Θα μου πείτε, εδώ πέρασε η 25 η Μαρτίου, ημέρα θρησκευτικής σημασίας και κυρίως της εθνεγερσίας μας και εσύ κάθεσαι και γράφεις για το μαραθώνιο που πήγες και έτρεξες, πως είναι δυνατό? Ε, να που είναι! Ας είμαστε καλά και θα πιάσω κάτι πιο επετειακό του χρόνου, που θα έχουμε γνωριστεί λίγο καλύτερα ενώ θα είναι πιο στρογγυλή και η επέτειος!     Πίσω στους μαραθώνιους τώρα, και στην Ελλάδα διοργανώνονται κάμποσοι μαραθώνιοι. Εμβληματικότερος και φυσικά πολυπληθέστερος όλων δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από εκείνον της Αθήνας, ο οποίος διοργανώνεται συνήθως την πρώτη Κυριακή κάθε Νοεμβρίου και διαφημίζει το γεγονός ότι πατάει στην αυθεντική δ...

   Στο προηγούμενο μου αφήγημα έκλεισα τις σκέψεις μου σχετικά με την Αθήνα με έναν πικρόχολο, μάλλον, επίλογο. Θα ήθελα λοιπόν να γλυκάνω λίγο την τελευταία σας γεύση για την εντύπωση που έχω σχηματίσει και σας μεταφέρω σχετικά με την πόλη αυτή, δίχως βέβαια να σημαίνει ότι δεν πιστεύω τα όσα έγραψα προηγουμένως. Κάθε άλλο, τα πιστεύω απόλυτα αφού η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα της καθημερινότητας και της ρουτίνας είναι μια πόλη αφόρητη. Δεν μου αρέσει που το γράφω, γιατί είμαι ένα παιδί του κέντρου, αλλά... αλλά...     Ίσως να φταίει η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι Αθηναίοι, έτσι εγωϊστές και αδιάφοροι όπως είμαστε απέναντι στον πλησίον μας και προς τα προβλήματα της πόλης καθώς τρέχουμε να προλάβουμε τις δουλειές μας και τις υποχρεώσεις μας. Μιας πόλης που, όπως όλες οι πόλεις, μετατρέπει και αυτή τους κατοίκους της σε τέρατα αδιαφορίας, ή ίσως απλώς να μην υπάρχει στο ιστορικό πλην καταταλαίπωρο λεκανοπέδιο αρκετός χώρος για να χωρέσει τις ζωές, τα όν...

  Όπως είπαμε - όπως θα σας είναι γνωστό προφανώς, δεν περιμένατε εμένα άλλωστε - η Αθήνα έχει δύο ξεχωριστές και σαφώς διακριτές σεκάνς αστικοποίησης: την αρχαία, την αφήγηση μου περί της οποίας έκλεισα στο προ δύο εβδομάδων post μου, και τη νεότερη, την αφήγηση της οποίας θα αποπειραθώ να ξεκινήσω στις αμέσως επόμενες παραγράφους…     Είναι προφανές ότι η αναβίωση της πόλης των Αθηνών ξεκίνησε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, δύο χιλιετηρίδες μετά τον οριστικό ξεπεσμό του αρχαίου της κλέους, όταν οι νέοι Έλληνες αποφάσισαν να την κάνουν πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε κράτους τους, το οποίο να θυμίσω ότι εκείνη την εποχή περιελάμβανε στην επικράτειά του μόνο την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες. Μοναδικός γείτονας ήταν τότε η Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία, αν και πλέον είχε σαφώς εισέλθει σε φάση παρακμής, δεν έπαυε ωστόσο να είναι ένα φόβητρο και σαφώς υπέρτερη της Ελλάδος στρατιωτικά, οικονομικά και σε κάθε σύγκριση, ενδεχομένως.   Έγινε, τέλος πάντω...

    Μπορεί να το βρείτε παράξενο, ακόμα και να θεωρήσετε ότι είμαι ζουρλός ή βιτσιόζος, αλλά η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου είναι αυτή που διάγουμε τώρα, δηλαδή από μέσα με τέλη Φεβρουαρίου έως αρχές με μέσα Μαρτίου. Μπορεί αν ζούσα σε ένα άλλο μέρος η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου να ήταν κάποια άλλη, επειδή όμως ζω στην Αθήνα βρίσκω ότι αυτό το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα εκάστοτε έτους ξεκινούν τα πρώτα σκιρτήματα της άνοιξης και για αυτό αξιολογώ τη συγκεκριμένη περίοδο τόσο ψηλά στις προτιμήσεις μου.   Θα μου πείτε, γιατί όχι τον Απρίλιο και το Μάϊο, που η άνοιξη έχει μπει πια για τα καλά˙ ο καιρός είναι τόσο ευχάριστα ζεστός και η φύση είναι στο ζενίθ της άνθησης της, ή τον Αύγουστο, με τις διακοπές, τα όμορφα δειλινά και τα μπάνια στη ζεστή θάλασσα, αλλά τώρα, πρακτικά μέσα στο καταχείμωνο? Από εκείνες οι εποχές προτιμάς αυτή? … Ε, λοιπόν, ναι! Φαινομενικά ακόμα είναι χειμώνας, κάνει κρύο και πολλές φορές βρέχει. Ναι, είναι προφανές πως τίποτα ακόμα δε...

    Προηγουμένως σας έδωσα μια προσωπική νότα για το πως αντιλαμβάνομαι την Αθήνα, ας ξεκινήσω όμως το αφήγημά μου περί της Αθήνας. Αυτή τη φορά θα καταπιαστώ με τα αρχαία χρόνια…    Κάποτε, ο μύθος τουλάχιστον έτσι το έχει, η Αθηνά και ο Ποσειδώνας είδαν την πόλη που είχαν χτίσει οι θνητοί στην αττική γη και τη λιμπίστηκαν. Είπαν, λοιπόν, ο καθένας τους να πείσει ή να δελεάσει τους θνητούς να ονοματίσουν την πόλη κατά το δικό του όνομα.   Πρώτος αρχίζει ο Ποσειδώνας αμολώντας κάτι αγέρωχα άτια, γρήγορα, υπερήφανα και γεροδεμένα, να ροβολάνε την πεδιάδα των Πετραλώνων με καλπασμό γοργό. Έπειτα, χτυπώντας την τρίαινα του κάτω από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως έκανε να ξεπηδήσει ένας πίδακας με νερό και υποσχέθηκε στους Αθηναίους ότι, αν τον επέλεγαν, η πόλη τους θα γινόταν μια θαλασσοκράτειρα δύναμη. Μετά ήρθε η Αθηνά. Πολύ απλά φύτεψε μια ελιά στο βράχο. Οι Αθηναίοι, που τότε βέβαια ακόμα δεν λέγονταν επισήμως ‘Αθηναίοι’, έπιασαν εύκολα το υπονοούμενο και πρ...

    Η Αθήνα είναι η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα, ζω και εργάζομαι. Έχω ζήσει σε αυτή το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και εύλογα είναι το μέρος που έχω βιώσει τα περισσότερα ορόσημα της. E ντός του ιστού της πόλεως των Αθηνών έχω δραστηριοποιηθεί, κοινωνικοποιηθεί, γλεντήσει, πενθήσει και υπάρξει κατά οποιοδήποτε τρόπο μπορεί να υπάρξει ένας άνθρωπος.    Η « βόλτα στην πόλη » είναι μια συνήθεια που είχα από τότε που ήμουν νεαρός έφηβος και μέσα στα τριανταπέντε σχεδόν χρόνια που κάνω βόλτα στην πόλη έχω περιηγηθεί σε πάρα πολλές γειτονιές της Αθήνας, σχεδόν πάντα μόνος, εγώ και οι σκέψεις μου. Πολλές εικόνες από τις βόλτες αυτές μου έρχονται στο μυαλό… γλυκά χειμωνιάτικα βράδια με αυτή την αγαπημένη ψύχρα που δεν είναι ακριβώς κρύο να με τυλίγει ενώ διαβαίνω γειτονιές βυθισμένος στις σκέψεις μου˙ πότε μαύρες, πότε χαρωπές και πότε ένδοξες προβολές του υπερεγώ μου σε ένα ανέφελο μέλλον. « Στην άδεια πόλης που γυρνώ, εικόνες με ξοδεύουν » για να παραφράσω λίγο τον ...

    Πόσοι και πόσες από εμάς δεν έχουμε πάει σε κάποιο προορισμό ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο! Αφού ολοκληρωθούν οι άχαρες, βαρετές και κάπως αγχωτικές διαδικασίες του check in, της παράδοσης αποσκευών και της ουράς για να περάσουμε από το αναπόφευκτο σκάνερ – ξεζωσμένοι πάντα και κρατώντας τα παντελόνια μας να μην μας πέσουν και μείνουμε με τα σώβρακα – και αφού πια έχει περάσει και η βαρετή αναμονή μέχρι την παραλαβή των επιβατών από την πύλη προς το αεροπλάνο, έρχεται επιτέλους εκείνη η ευλογημένη ώρα που μπαίνουμε σε αυτό για να πάμε ο καθένας μας στη δουλειά του. Ή στις διακοπές του. Στον προορισμό του, τέλος πάντων…   Για μένα, όταν έχω την ευκαιρία να κάτσω στο παράθυρο είναι η καλύτερη μου. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω δει την Αττική – κυρίως – αλλά φυσικά και πολλούς άλλους τόπους από ψηλά όσες φορές έχω ταξιδεύσει μέσα στα χρόνια για διάφορους λόγους.   Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι έχω δει από ψηλά τη μισή ευρωπαϊκή ήπειρο κατά...