Χαλάνδρι - Σύνταγμα - Νέος Κόσμος

    Για πότε έφτασε το 2025, για πότε πέρασε το Πάσχα, ούτε που το κατάλαβα…   Χριστός Ανέστη, λοιπόν! Χρόνια πολλά σε όλους σας, αγαπητοί μου αναγνώστες!   Πλέον, αναμένουμε το θέρος με τις άδειες. Ενόσω το περιμένουμε, θα ήθελα να σας παραθέσω μια ανάμνηση μου από ένα λαμπριάτικο γλέντι που μου είχε κάνει ζωηρή εντύπωση κάποια φορά που ήμουν καλεσμένος σε ένα παραθαλάσσιο εξοχικό.    Αν και θα έχουν περάσει ίσως και δώδεκα χρόνια από τότε, διατηρώ αρκετά φρέσκια και έντονη την ανάμνηση, θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ηλιόλουστη λαμπριάτικη μέρα˙ την γλυκιά ανοιξιάτικη ζέστη με τον ήλιο να καίει λαμπρός και το αεράκι να μας δροσίζει ευχάριστα. Ο ουρανός ανέφελος, ντυμένος ένα ελκυστικό γαλάζιο χρώμα και η θάλασσα γαλήνια, σχεδόν ακύμαντη, αφού το απαλό αεράκι, αν και αρκούσε για να μας φέρνει λίγη από την ψύχρα που είχε απομείνει από το χειμώνα δροσίζοντας μας, δεν ήταν αρκετό για να ταράξει τη γαλήνη της θάλασσας.     Είχαμε περάσει όμορφα εκείν...

       Καλησπέρα σας, αγαπητοί μου αναγνώστες! Σήμερα θα προσπαθήσω να σας αφηγηθώ μια ιστορία για το αυγό ιδωμένο ως κοσμογονικό σύμβολο.  Πράγματι, είναι αλήθεια ότι στις Κσμογονίες διαφορετικών μυθολογιών ανά την υφήλιο, η έννοια της «Πλάσης»   γίνεται αντιληπτή ως ένα αυγό, το «Κοσμικόν Ωόν», όπως πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει να γίνεται λόγος.   Συγκεκριμένα, θεωρείται – ή εικάζεται – ότι η Πλάση εντός της οποίας ζούμε εμπεριέχεται μέσα στο Κοσμικόν Ωόν. Σε κάποιες μυθολογίες το αυγό αυτό ενυπάρχει ανεξάρτητα και ακολούθως σπάει βίαια, συχνά από κάποιο ήρωα ή Θεό, ενώ σε άλλες εκκολάπτεται και ακολούθως σπάει όπως ορίζει η φυσιολογική ροή   της εκκόλαψης.     Αυτό που είναι κοινό, είναι η πεποίθηση πως η Πλάση μας, είτε περιβάλλεται, είτε απλά θρέφεται και προστατεύεται από μια δύναμη, μια πρόνοια εάν θέλετε, μεγαλύτερη από αυτή. Στα καθ’ ημάς - τα των Ελλήνων, εννοώ - υπάρχει μια ολόκληρη Κοσμογονία η οποία έχει ως κέντρο ...

     Σώμα λευκό σα χιόνι, λιανό και λιγερό, με μια βουλίτσα ανοικτού καφέ στη ράχη, επάνω στο σβέρκο σχεδόν.     Από καφέ και γκρίζες κυλινδρικές λωρίδες η ουρά, σαν μετέωροι κύκλοι αενάως αεικίνητοι  καταλήγουν σε μια μαύρη απόληξη που, πότε ανασηκωμένη πλήρως δείχνει τα ουράνια σε ονειρική μεταρσίωση, ή άλλοτε γυρνοβολώντας με χαριτωμένη νευρικότητα και κατερχόμενη προς την αντίθετη φορά από την υπόλοιπη ουρά δείχνει ευθαρσώς όλη της την απορία. Μια απόληξη ουράς, τέλος πάντων, πιο εκφραστική από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση!     Λευκά και τα ποδαράκια με ροζ πατουσίτσες απαλές στην αφή σαν βελούδο και από πάνω τους νύχια αιχμηρά και λεπτά σαν μικροσκοπικές λεπίδες που προβάλλουν και κρύβονται κατά το δοκούν, πότε ακουμπώντας απαλά τη γιγαντιαία παλάμη πότε λίγο γρατζουνώντας την.     Λευκό και το κεφάλι στα μάγουλα και στο πίσω μέρος του λαιμού μέχρι τα αυτιά που σχηματίζουν δύο γοτθικά τρίγωνα καφετιά από πίσω και ροζ από μπροστά, ...

    Χρόνια πολλά σε όλους(ες) σας αγαπητοί μου αναγνώστες! O τίτλος του σημερινού μου postαρίσματος είναι η απόσταση του μαραθώνιου σε χιλιόμετρα. 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα, για την ακρίβεια.        Αφορμή για το αφήγημα αυτό στάθηκε ο μαραθώνιος της Μεσσήνης στον οποίο κατέβηκα την Κυριακή που μας πέρασε. Θα μου πείτε, εδώ πέρασε η 25 η Μαρτίου, ημέρα θρησκευτικής σημασίας και κυρίως της εθνεγερσίας μας και εσύ κάθεσαι και γράφεις για το μαραθώνιο που πήγες και έτρεξες, πως είναι δυνατό? Ε, να που είναι! Ας είμαστε καλά και θα πιάσω κάτι πιο επετειακό του χρόνου, που θα έχουμε γνωριστεί λίγο καλύτερα ενώ θα είναι πιο στρογγυλή και η επέτειος!     Πίσω στους μαραθώνιους τώρα, και στην Ελλάδα διοργανώνονται κάμποσοι μαραθώνιοι. Εμβληματικότερος και φυσικά πολυπληθέστερος όλων δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από εκείνον της Αθήνας, ο οποίος διοργανώνεται συνήθως την πρώτη Κυριακή κάθε Νοεμβρίου και διαφημίζει το γεγονός ότι πατάει στην αυθεντική δ...

   Στο προηγούμενο μου αφήγημα έκλεισα τις σκέψεις μου σχετικά με την Αθήνα με έναν πικρόχολο, μάλλον, επίλογο. Θα ήθελα λοιπόν να γλυκάνω λίγο την τελευταία σας γεύση για την εντύπωση που έχω σχηματίσει και σας μεταφέρω σχετικά με την πόλη αυτή, δίχως βέβαια να σημαίνει ότι δεν πιστεύω τα όσα έγραψα προηγουμένως. Κάθε άλλο, τα πιστεύω απόλυτα αφού η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα της καθημερινότητας και της ρουτίνας είναι μια πόλη αφόρητη. Δεν μου αρέσει που το γράφω, γιατί είμαι ένα παιδί του κέντρου, αλλά... αλλά...     Ίσως να φταίει η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι Αθηναίοι, έτσι εγωϊστές και αδιάφοροι όπως είμαστε απέναντι στον πλησίον μας και προς τα προβλήματα της πόλης καθώς τρέχουμε να προλάβουμε τις δουλειές μας και τις υποχρεώσεις μας. Μιας πόλης που, όπως όλες οι πόλεις, μετατρέπει και αυτή τους κατοίκους της σε τέρατα αδιαφορίας, ή ίσως απλώς να μην υπάρχει στο ιστορικό πλην καταταλαίπωρο λεκανοπέδιο αρκετός χώρος για να χωρέσει τις ζωές, τα όν...

  Όπως είπαμε - όπως θα σας είναι γνωστό προφανώς, δεν περιμένατε εμένα άλλωστε - η Αθήνα έχει δύο ξεχωριστές και σαφώς διακριτές σεκάνς αστικοποίησης: την αρχαία, την αφήγηση μου περί της οποίας έκλεισα στο προ δύο εβδομάδων post μου, και τη νεότερη, την αφήγηση της οποίας θα αποπειραθώ να ξεκινήσω στις αμέσως επόμενες παραγράφους…     Είναι προφανές ότι η αναβίωση της πόλης των Αθηνών ξεκίνησε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, δύο χιλιετηρίδες μετά τον οριστικό ξεπεσμό του αρχαίου της κλέους, όταν οι νέοι Έλληνες αποφάσισαν να την κάνουν πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε κράτους τους, το οποίο να θυμίσω ότι εκείνη την εποχή περιελάμβανε στην επικράτειά του μόνο την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τις Κυκλάδες. Μοναδικός γείτονας ήταν τότε η Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία, αν και πλέον είχε σαφώς εισέλθει σε φάση παρακμής, δεν έπαυε ωστόσο να είναι ένα φόβητρο και σαφώς υπέρτερη της Ελλάδος στρατιωτικά, οικονομικά και σε κάθε σύγκριση, ενδεχομένως.   Έγινε, τέλος πάντω...

    Μπορεί να το βρείτε παράξενο, ακόμα και να θεωρήσετε ότι είμαι ζουρλός ή βιτσιόζος, αλλά η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου είναι αυτή που διάγουμε τώρα, δηλαδή από μέσα με τέλη Φεβρουαρίου έως αρχές με μέσα Μαρτίου. Μπορεί αν ζούσα σε ένα άλλο μέρος η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου να ήταν κάποια άλλη, επειδή όμως ζω στην Αθήνα βρίσκω ότι αυτό το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα εκάστοτε έτους ξεκινούν τα πρώτα σκιρτήματα της άνοιξης και για αυτό αξιολογώ τη συγκεκριμένη περίοδο τόσο ψηλά στις προτιμήσεις μου.   Θα μου πείτε, γιατί όχι τον Απρίλιο και το Μάϊο, που η άνοιξη έχει μπει πια για τα καλά˙ ο καιρός είναι τόσο ευχάριστα ζεστός και η φύση είναι στο ζενίθ της άνθησης της, ή τον Αύγουστο, με τις διακοπές, τα όμορφα δειλινά και τα μπάνια στη ζεστή θάλασσα, αλλά τώρα, πρακτικά μέσα στο καταχείμωνο? Από εκείνες οι εποχές προτιμάς αυτή? … Ε, λοιπόν, ναι! Φαινομενικά ακόμα είναι χειμώνας, κάνει κρύο και πολλές φορές βρέχει. Ναι, είναι προφανές πως τίποτα ακόμα δε...

    Προηγουμένως σας έδωσα μια προσωπική νότα για το πως αντιλαμβάνομαι την Αθήνα, ας ξεκινήσω όμως το αφήγημά μου περί της Αθήνας. Αυτή τη φορά θα καταπιαστώ με τα αρχαία χρόνια…    Κάποτε, ο μύθος τουλάχιστον έτσι το έχει, η Αθηνά και ο Ποσειδώνας είδαν την πόλη που είχαν χτίσει οι θνητοί στην αττική γη και τη λιμπίστηκαν. Είπαν, λοιπόν, ο καθένας τους να πείσει ή να δελεάσει τους θνητούς να ονοματίσουν την πόλη κατά το δικό του όνομα.   Πρώτος αρχίζει ο Ποσειδώνας αμολώντας κάτι αγέρωχα άτια, γρήγορα, υπερήφανα και γεροδεμένα, να ροβολάνε την πεδιάδα των Πετραλώνων με καλπασμό γοργό. Έπειτα, χτυπώντας την τρίαινα του κάτω από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως έκανε να ξεπηδήσει ένας πίδακας με νερό και υποσχέθηκε στους Αθηναίους ότι, αν τον επέλεγαν, η πόλη τους θα γινόταν μια θαλασσοκράτειρα δύναμη. Μετά ήρθε η Αθηνά. Πολύ απλά φύτεψε μια ελιά στο βράχο. Οι Αθηναίοι, που τότε βέβαια ακόμα δεν λέγονταν επισήμως ‘Αθηναίοι’, έπιασαν εύκολα το υπονοούμενο και πρ...