Νυχτερινές περιπλανήσεις

 
  Είναι φορές που το ημερολόγιο, όπως του τραβάμε τα φύλλα κάθε μέρα, φτάνει σε κάποιες ημερομηνίες που είναι φορτωμένες με αναμνήσεις από διαφορετικές περιστάσεις, οι οποίες, αν και συνέβησαν την ίδια ημερομηνία – ημερομηνία, όχι χρονολογία – είναι τόσο ετερόκλητες και εμφατικά αντιθετικές μεταξύ τους που δεν μπορούν παρά να δημιουργήσουν ένα είδος συναισθηματικού βραχυκυκλώματος.
  Όσοι το έχουν βιώσει σίγουρα θα ταυτίζονται.
 
  Σε αυτό το σημείο, αν το καλοσκεφτεί κανείς θα μπορούσε ίσως να αναρωτηθεί, τελικά, πόσο καλά γνωρίζονται οι άνθρωποι με τους γύρω τους? Ακόμα και με εκείνους που είναι πολύ κοντινοί μεταξύ τους και θα έλεγαν ότι γνωρίζονται εις βάθος, πόσο άγνωστοι τελικά είναι μεταξύ τους?
  Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι γνώριζε επακριβώς ποιες ήταν οι τελευταίες σκέψεις της μητέρας του εκείνες τις στιγμές λίγο πριν πεθάνει? Ποιος θεωρεί ότι θα μπορούσε να καταγράψει επακριβώς όλες τις σκέψεις που έχει κάνει ο σύντροφός του μέσα σε μια μέρα – σε μια ώρα! –  κοιτάζοντας τον και βάσει της συμπεριφοράς του? Αν υπήρχε τρόπος να γίνει ένα τέτοιο πείραμα, οι εκπλήξεις θα ήταν απανωτές. Ίσως ο κάθε ένας να μην γνωρίζει παρά μόνο το 1% από όσα περνούν από το μυαλό ακόμα και των πολύ κοντινών του ανθρώπων. Αλήθεια είναι. Μάλλον οι γνώσεις και η εξοικείωση που έχει ο κάθε ένας για τις απώτερες ή πιο μύχιες σκέψεις και τα βαθύτερα συναισθήματα των οικείων του, όσο και αν είναι κάτι που κανείς δεν παραδέχεται και δεν θέλει να το ψηλαφίσει ιδιαίτερα, τελικά είναι μάλλον πολύ περιορισμένες. Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζουν σαν νυχτερινές περιπλανήσεις σε μια ξένη πόλη. Ο αχός από τις μηχανές των αυτοκινήτων όπως αντανακλάται στους τοίχους των κτιρίων φαντάζει παρηγορητικά γνώριμος δίνοντας την ψευδαίσθηση της εξοικείωσης, όμως στην πραγματικότητα η πόλη είναι άγνωστη.
  Λεπτομέρειες καθοριστικές μισόκρύβονται μέσα στο πέπλο της νύχτας και όλα φαντάζουν γοητευτικά έτσι όπως είναι μισοκρυμμένα.  
  Συχνά ακούγονται φωνές αγνώστων περαστικών που τις σκορπά ο αέρας πριν καλά-καλά ακουστεί αυτό που λένε, δημιουργώντας ίσως μια κάποια απορία ή μια ψευδαίσθηση φευγαλέας κατανόησης.
 
  Μέσα σε αυτό το τοπίο, που είναι ουσιαστικά τόσο άγνωστο αλλά που όμως φαντάζει τόσο παραπλανητικά γνώριμο, η μόνη σταθερά που νομίζει ότι έχει κανείς είναι η ασφάλεια και η σιγουριά που παίρνει από την αίσθηση του χεριού ενός πολύ οικείου του προσώπου μέσα στο δικό του χέρι.      
  Είναι όμως αυτό κάτι αληθές ή μήπως όχι? Οπωσδήποτε, τα δύο χέρια είναι ενωμένα στα αλήθεια και η προαίρεση μπορεί να είναι ειλικρινής. Μήπως όμως τελικά το ατομικό όνειρο του κάθε ενός δεν είναι κοινό? Μήπως τελικά η αίσθηση αυτή της ασφάλειας δεν είναι παρά μια ακόμα πλάνη, ή, ακόμα – ακόμα, η επιτομή της αρχικής ψευδαίσθησης?
 
  Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα. Για αυτό, κάθε άνθρωπος είναι διατεθειμένος να ανοίξει την καρδιά του˙ ολόκληρη την αυτοκρατορία της ακάθαρτης και ατελούς του ύπαρξης σε κάποιους λίγους ανθρώπους.
  Ναι, όντως, έτσι είναι, τους τη δίνει ολόκληρή, τους τη χαρίζει ολόψυχα.
  Αλλά τελικά, όταν τη βλέπουν όπως είναι, ή όπως εκείνοι νομίζουν ότι αυτή είναι, το μόνο που τους προσφέρει είναι απογοήτευση και πόνος.