Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου!

 

  Με την ευκαιρία μιας πρόσφατης περίστασης όπου είχα την ευκαιρία να κάνω μια περιοδεία στις γεύσεις και τα αρώματα κρασιών Αττικών αμπελώνων, συνοδεία μάλιστα food pairing, σκέφτηκα να ανεβάσω κάτι σχετικό με το αγαπημένο και διαδεδομένο αυτό ποτό!   
 
  Kρασί, λοιπόν! Είναι ένα ιδιαίτερα αγαπημένο οινοπνευματώδες ποτό, προϊόν της ζύμωσης των σταφυλιών. Συνήθως, δε, είναι συνοδευτικό γευμάτων. Αν και είναι ευρέως διαδεδομένο στη λεκάνη της Μεσογείου, παράγεται και αρκετά βορειότερα από τα μεσογειακά κλίματα. Η ποικιλία του κρασιού που παράγεται σε κάθε τόπο αντικατοπτρίζει την σύσταση του εδάφους αλλά και το κλίμα του. Είναι ένα ποτό τόσο παλιό και τόσο έντονα συνυφασμένο με την καθημερινότητα που χρησιμοποιείται ακόμα και σε θρησκευτικές τελετές! Έχει εξυμνηθεί σε τραγούδια ενώ υπάρχουν αρκετές παροιμίες και παρομοιώσεις που έχουν βγει έχοντας ως βάση τους το κρασί! Ας μην παραβλέπουμε ακόμα ότι αποτελεί διαχρονικό σύμβολο της αποφόρτισης και του γλεντιού. Για όλους αυτούς τους λόγους, το εμπόριο κρασιού είναι ιστορικής σπουδαιότητας σε πολλές περιοχές.
 
  Λένε πως ένα κρασί γίνεται καλύτερο όσο παλιώνει! Ναι μεν μπορεί να ισχύει εν μέρει, όμως μην το παίρνετε απολύτως τοις μετρητοίς αφού η παλαίωση είναι επιστήμη ολόκληρη που συναρτάται, εκτός από την ποικιλία και την ποιότητα του κρασιού, και από χίλιους δύο άλλους παράγοντες. Αν απλά βρείτε ένα μπουκάλι ξεχασμένο εδώ και χρόνια στο υπόγειο ή σε κανένα ντουλάπι πετάξτε το! Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχει γίνει ξυδιάς!  Ως bonus fact, κρατείστε ότι το κόκκινο κρασί περιέχει τη χημική ουσία ρεσβερατρόλη, η οποία συμβάλλει στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης.
 
  Εδώ κάπου έρχεται και η ουσία αυτού μου του άρθρου! Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας όμορφους συνειρμούς που θεωρώ ότι κάνουμε οι περισσότεροι άνθρωποι παράλληλα με την κατανάλωση κρασιού, αφού την έχουμε συνειφάσει με στιγμές χαλάρωσης, χαράς, διασκέδασης και απόλαυσης!
 
  Κάθε φορά που ανοίγει ένα μπουκάλι – «πλοπ» – ο απολαυστικός ήχος γεμάτος από προσμονή καθώς ο αέρας καταλαμβάνει το κενό που υπήρχε εκεί μόλις προ ολίγου, το άρωμα που αναδύεται για λίγα δευτερόλεπτα και μετά το σχεδόν τελετουργικό πλησίασμα του φελλού στη μύτη, το αργόσυρτο στριφογύρισμα του υγρού στο ποτήρι – ειδικά αν είναι κόκκινο με έντονο σώμα – και φυσικά εκείνο το τόσο οικείο και γνώριμο μούδιασμα της γλώσσας και της βάσης του στόματος στη γλυκιά προσμονή εκείνης της ευλογημένα ηδονικής πρώτης γουλιάς που δημιουργεί μια έκρηξη γεύσεων και αρωμάτων στα ρουθούνια και στους γευστικούς κάλυκες! Έχω ανοίξει άπειρα μπουκάλια κρασιού στη ζωή μου και κάθε φορά είναι σαν την πρώτη! Η προσμονή της απόλαυσης ποτέ δεν παύει να συνοδεύει την κίνηση. Άλλωστε, πόσα και πόσα απογεύματα δεν έχουμε φύγει αλλόφρονες από τη δουλειά μας λαχταρώντας να βρεθούμε στην ησυχία του σπιτιού μας – ή στην ευθυμία της παρέας μας – ένα ποτήρι κρασί να μας περιμένει να το πιούμε με αργές γουλιές, κάθε γουλιά να παίρνει μαζί της λίγο ακόμα από το στρες και τον κάματο της ημέρας!
 
  Σκέφτομαι ότι μέσα από κάθε μπουκάλι, εκτός από το άρωμα του κρασιού ξεπηδά και ένα τζίνι˙ ή ένα πνεύμα, αν προτιμάτε! Αρχικά είναι παιχνιδιάρικο και καλοκάγαθο. Σκοπό έχει να ανακουφίσει! Να αποφορτίσει και να ξεκουράσει αυτόν που το καλεί σηκώνοντας το ποτήρι του για να πιεί. Αυτές οι προαιρέσεις του όμως είναι αληθινές και ειλικρινείς μόνο κατ’ αρχή. Όσο περνάει η ώρα και συνεχίζεται η οινοποσία, το πνεύμα αρχίζει να βαριέται ή ακόμα και να εκνευρίζεται λίγο, ή ίσως η παρατεταμένη του παραμονή έξω από τον περίκλειστο χώρο του μπουκαλιού, ασυνήθιστο καθώς είναι κιόλας, του δημιουργεί μια αδημονία που το μετατρέπει σταδιακά σε διαβολάκι και τότε αρχινάει να παίζει με το μυαλό του πότη.
  Για αυτό, μετά από κάμποσα ποτηράκια, το γέλιο μετατρέπεται προοδευτικά σε χάχανο, εκείνο το ευλογημένο αίσθημα χαλάρωσης σε συναισθηματική φόρτιση, ενώ ένας αέρας αλαζονείας είναι πιθανό να ξεκινήσει να πλανάται πάνω από την παρέα.
Πρέπει λίγο κανείς να το προσέχει εκείνο το πνεύμα μη μετατραπεί ξάφνου σε διαολάκι. Εφόσον όμως τα καταφέρει, το κρασί θα ομορφαίνει ακόμα περισσότερο στιγμές ήδη όμορφες, τυλίγοντας τες σε διάφανες, αρωματικές αναθυμιάσεις χαράς και ξεγνοιασιάς. Είναι εκείνες οι λίγες ευχάριστες στιγμές μιας πνευματικής μέθεξης όπου αισθάνεται κανείς όχι απλά «άνθρωπος» αλλά ακόμα και γιορτινός, αφού αποκομίζει εμπράκτως, έστω και για μια στιγμή, ότι η ζωή έχει και ορισμένες ωραίες εκφάνσεις, όχι μόνο μιζέρια, καταναγκασμό και υποχρεώσεις.
 
  Τώρα πείτε μου και εσείς τις δικές σας εμπειρίες από διάφορα περιστατικά οινοποσίας που σίγουρα θα έχετε κάνει κατά καιρούς, θετικές ή αρνητικές…
  Αναμένω σχόλια!