Το μονοπάτι - Μια ιστοριούλα για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

  Μέρα που είναι σήμερα, θα σας παραθέσω τις αναμνήσεις ενός κάποιου από μια βραδιά που του φάνηκε πως κράτησε για πάντα, αφού για εκείνον ήταν λες και σταμάτησε η γη να γυρίζει, σαν ο χρόνος να μπήκε σε αναστολή.

Βυθισμένη πλέον στα βάθη του χρονικού ορίζοντα, τότε που ήταν ακόμα παιδί σχεδόν, νέος, και είχε όλη τη ζωή μπροστά του αλλά δεν το ήξερε τότε.

Θυμάμαι εκείνη την ημέρα, την ημέρα που πρωτοφιλιθήκαμε.

Ήταν αρχές κάποιου Δεκεμβρίου. Ήταν εκείνη η χρονιά που, επειδή ήμουν μαζί σου, μπορούσα να διακρίνω την ομορφιά παντού γύρω μου, ακόμα και μέσα από τις σπασμένες βιτρίνες και τους καμένους τοίχους μιας τυραννισμένης πόλης, ήταν εκείνη η χρονιά που δεν δίστασα να διασχίσω μια πλατεία που καίγονταν ...

  Αν τον ρωτούσατε αγαπητοί μου αναγνώστες, θα σας ομολογούσε πως είναι φορές που αισθάνεται κανείς τη ζωή σαν ένα αλληλένδετο πλέγμα ευτυχίας και αγωνίας. Τόσο έντονη και θελκτική, σε αντιδιαστολή με τη συνήθη παρέλευση άχρωμων, μουντών ημερών που αθροιζόμενες μπορεί και να μας κάνουν δεκαετίες ολόκληρες!

Όμορφη που ήταν εκείνη η ημέρα! Και πόσες όμορφες αναμνήσεις στο μυαλό μου!

Γλυφάδα, Βουλιαγμένη και τελικά καταλήξαμε με το αμάξι στο Λυκαβηττό. Εκεί, στο δρόμο προς το parking του θεάτρου παρκάραμε.

Νύχτα Δεκεμβρίου.

Από πίσω μας ένα μονοπάτι. Μονοπάτι χωμάτινο. Σκοτεινό. Βλέπαμε που ξεκινάει, αλλά δεν ξέραμε που τελειώνει. Ούτε τι μπορεί να κρύβει ξέραμε.

Θυμάμαι καλά εκείνη τη βραδιά, πως θα μπορούσα να την ξεχάσω ποτέ άλλωστε? Ξεχωριστή βραδιά. Όλα εκείνο το βράδυ τόσο όμορφα αλλά και τόσο ρευστά! Απόκοσμα, λες και είχε αραιώσει γύρω μας η πλέξη της πραγματικότητας. Αξέχαστα όμως. Μαγικά και λαμπερά, μαγεμένα με τα μάγια του έρωτα.

Δύσκολα τα λόγια εκείνη τη βραδιά... Σκάλωναν στην άκρη της γλώσσας και δεν έλεγαν να βγουν παραέξω...

Και εκείνο το φιλί, το πρώτο το φιλί, κόμπος στο λαιμό και των δύο μας, να μη λέει να βγει. Πόση αγωνία, πόση γλυκιά προσμονή κάτω από τη φαινομενικά ήσυχη επιφάνεια των ματιών μας....

Καθόμασταν στο αμάξι. Έπαιζε σιγανά ένας σταθμός. Στην αρχή η κουβέντα να περιστρέφεται γύρω από θέματα τετριμμένα, τραβηγμένη από τα μαλλιά μετά από κάποια ώρα. Όμως η ιδέα του φιλιού εκεί, κόμπος στα στόματα μας, να μας κρατάει καθηλωμένους στο αυτοκίνητο, να πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας σαν μια σκιά απροσδιόριστη κάτω από έναν ανέμελο ουρανό, που ολοένα μεγάλωνε και τον βάραινε.

  Επίσης, μπορεί να σας εξηγούσε ότι έρχονται κάποιες λίγες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που αν τις ακολουθήσει η ζωή του μπορεί να αλλάξει ριζικά. Ή μπορεί και να σας το έθετε αντίστροφα. Να σας έλεγε ότι έρχονται κάποιες λίγες στιγμές που αν κάποιος δεν τις ακολουθήσει, η ζωή μπορεί να μη βγάζει πουθενά.

Ένα φιλί, μια προσμονή. Ένα γλυκό σφίξιμο στο στομάχι.

Ένα φιλί, να το δώσω να ξαλαφρώσω.

...και κάθε τόσο, να γυρνάω το κεφάλι μου να δω το μονοπάτι…

Εκείνο το μονοπάτι...

Σκέφτηκα, τι καλά που θα ήταν να το ακολουθούσαμε μαζί, πιασμένοι χέρι – χέρι... Που να βγάζει άραγε? Σε τι λεωφόρους ηλιόλουστες? Σε τι τόπους ονειρικούς? Σε τι κοιλάδες ευτυχίας?

Το φιλί τελικά σου το έδωσα, και - ας μη με πιστεύεις - ένα μέρος του εαυτού μου πάντα ήθελε να σου προτείνει να ακολουθήσουμε το μονοπάτι, μια που τόσο μου είχε κεντρίσει την περιέργεια από εκείνη τη βραδιά.

Πίστευα ότι είναι μαγικό. Πίστευα ότι θα μπορούσε να είναι η αρχή του δρόμου μας για οπουδήποτε και ότι δεν θα τελείωνε ποτέ, αλλά θα συνέχιζε πάντα για εμάς, ομαλό και ήμερο.

  Στο τέλος, μπορεί να σας ρωτούσε αν πιστεύετε πως ο έρωτας μπορεί να αλλάζει ακόμα και τη γεωγραφία, αφού «Όταν πια ήξερα ότι δεν θα το ακολουθούσαμε μαζί, αποφάσισα να κατέβω ένα πρωινό στο Λυκαβηττό να κάνω τη βόλτα μου και να πάρω το μονοπάτι, να δω που βγάζει.

...και το βρήκα... το ακολούθησα... μόνος μου...

Δεν ξέρω που θα έβγαζε αν το παίρναμε μαζί, όμως είδα τελικά που βγάζει τώρα που το πήρα μονάχος...

Βγάζει στους Αμπελόκηπους, σε μια νεόκτιστη πολυκατοικία που στέκεται εκεί σαν να προσπαθεί να κρύψει κάτι παλιόσπιτα πίσω από μια αλάνα, κοντά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού...»

  Αυτή ήταν η ιστοριούλα μου για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, αγαπητοί μου αναγνώστες. Όσοι από εσάς περιμένατε ότι διαβάζατε από εμένα μια ιστορία με ένα αίσιο τέλος, προφανώς δεν με γνωρίζετε ακόμα καλά. Φυσικά, θα μου έδινε μεγάλη χαρά να ήξερα ότι έχετε έστω και κάτι λίγο να πάρετε από τις ιστοριούλες μου και, διαβάζοντας με, θα έχω την ευκαιρία να με γνωρίσετε καλύτερα.