Επιθυμία και απώλεια

Σας είχα τάξει ότι θα έγραφα για διάφορα ευτράπελα περιστατικά από εκείνα που μπορεί να έχουν τύχει σε κάποιον μόνο αν είναι πολύ νέος και φοιτά σε μια πόλη ξένη από τη δική του. Και θα το κάνω, αλλά όχι αυτή τη φορά...

Αυτή τη φορά θα γράψω περί επιθυμίας και απώλειας. 

Επιφυλάσσομαι για τα ευτράπελα, αλλά σήμερα απλά δεν.... 

Πάμε λοιπόν για την επιθυμία και την απώλεια, ένα κείμενο αρκετά πιο βαρύ από εκείνο με τα ευτράπελα που είχα κατά νου να ανεβάσω σήμερα:

Απώλεια… Ίσως να είναι η λέξη - κλειδί που χαρακτηρίζει περισσότερο από κάθε άλλη το διάβα ενός ανθρώπου στα μονοπάτια της ζωής μέσα από την πάροδο του χρόνου.

  Στην αρχή δεν το αντιλαμβάνεσαι. Είναι άλλωστε τόσο ύπουλος ο τρόπος που ο χρόνος σου αποστερεί πράγματα, καταστάσεις και δυνατότητες ή ικανότητες που άλλοτε θεωρούσες ως δεδομένες, ενώ στην αρχή είναι τόσο ήπιο… σχεδόν αμελητέο…

  Έρχεται όμως˙ και όντως χάνεις πράγματα. Τα χάνεις δίχως να το αντιληφθείς και μετά ψάχνεις να βρεις σε ποια στροφή τα έχασες, πότε ήταν που κοιμήθηκες ‘έτσι’ και ξύπνησες ‘αλλιώς’.

   Στην αρχή χάνεις τη φρεσκάδα σου και την ομορφιά σου. Ξεκινά να ρυτιδιάζει το πρόσωπο˙ σε άλλους πέφτουν τα μαλλιά, ενώ πάει ανεπιστρεπτί εκείνη η μέση δαχτυλίδι που είχες όταν ήσουν εικοσιπέντε χρονών. Ακόμα και αν δεν έχεις παχύνει ιδιαίτερα, εκείνο το ελκυστικά λυγερό σχήμα που είχε η μέση σου τότε που κάποτε ήσουν πολύ νέος απλά πάει˙ χάνεται. Έπειτα, χάνεται η δύναμη και το σφρίγος˙ η κράση, να το θέσω σαφέστερα. Χάνεται προοδευτικά, αλλά μια μέρα παύεις να είσαι πια εκείνος που ήσουν κάποτε, έστω και αν παραμένεις ρωμαλέος ακόμα και τώρα. Κουράζεσαι πιο εύκολα και ξεκουράζεσαι πιο δύσκολα. Χαζοπονάκια μονίμως˙ πότε εδώ, πότε εκεί και πότε παραπέρα… επίσης, εκείνη η χάρη που είχε κάποτε η κίνηση σου χάνεται και αυτή λίγο λίγο, και, αν και ακόμα και τώρα διαθέτεις αυτή τη μυστηριώδη ιδιότητα να μην πέφτεις αλλά να ισορροπείς όταν σκοντάφτεις, γενικά οι κινήσεις σου πια είναι κάπως πιο ατσούμπαλες, εκείνη η χορευτική χάρη που είχες κάποτε στην κίνησή σου σε έχει πια χαιρετίσει.

  Βλέπεις και την πρεσβυωπία να σου χτυπάει την πόρτα. Έστω και αν δεν χρειάζεσαι γυαλιά ακόμα, παρόλο που κοντεύεις τα πενήντα, αισθάνεσαι λίγο αμήχανα όταν δεν βλέπεις να διαβάσεις τις μικροσκοπικές γραμματοσειρές που άλλοτε τις είχες τόσο άνετα και αισθάνεσαι κάπως γελοίος όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ανεπαίσθητα έχεις τεντώσει λίγο το χέρι σου ή εκεί που σμίγεις τα μάτια για να διαβάσεις κάτι που κάποτε διάβαζες πολύ εύκολα.

   Ύστερα – και αυτό είναι το πιο τρομακτικό – χάνεται η προοπτική : άλλοτε όλη η ζωή ήταν μπροστά σου και όλα τα ενδεχόμενα ήταν εφικτά˙ όλες οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Έχοντας τότε μόλις ξεκινήσει την πτήση σου από την πιο ψηλή κορυφή του λόφου τώρα πια έχεις φτάσει στα μισά ενός δρόμου και πλέον η μόνη απόλυτη βεβαιότητα δεν είναι άλλη από ένα κρεβάτι στο θάλαμο κάποιου νοσοκομείου. Το μόνο που είναι αβέβαιο, εκείνο μόνο που δεν ξέρεις, είναι αν θα είναι αργά ή αν θα είναι γρήγορα, όπως επίσης δεν ξέρεις αν τότε θα κάθεται πλάι σου κανείς σε εκείνη την τρομερή και αποτρόπαια καρέκλα που πάντα βρίσκεται δίπλα από κάθε κρεββάτι νοσοκομείου.

  Αλλά εσύ συνεχίζεις, ας σε αφήνουν όλα αυτά που είπαμε, σαν να είσαι μια σακαράκα που της πέφτουν τα εξαρτήματα ενόσω κινείται. Δηλαδή τι ‘σαν’…

   Συνεχίζεις, γιατί όσο και αν έχουν αμβλυνθεί οι αισθήσεις σου, όσο και αν έχει κορεστεί το σώμα σου, εξακολουθεί να σου αρέσει το καλό κρασί και δεν βλέπεις την ώρα να ανοίξεις το επόμενο μπουκάλι.

  Συνεχίζεις, γιατί εξακολουθείς να είσαι ευλογημένος με την καταβόθρα εκείνη που σε προίκισε η φύση στη θέση που οι άλλοι έχουν το πεπτικό τους σύστημα.

  Συνεχίζεις, γιατί εξακολουθεί να σου αρέσει η αίσθηση ενός γυναικείου κορμιού σε συνάφεια και εγγύτητα με το δικό σου κορμί.

   Μπορεί να έχεις γίνει κυνικός, ώρες και φορές μέχρι και πικρόχολος, αλλά ακόμα και τώρα έχεις αυτή την παιδιάστικη πεποίθηση ότι το σύμπαν κάτι σου χρωστάει και όπου να’ναι θα στο δώσει – δεν είναι παρά θέμα χρόνου. Ας το χλευάζεις τώρα, βαθιά μέσα σου το πιστεύεις ακόμα, και το πιστεύεις ακράδαντα.

   Κάποτε θα σε έχουν εγκαταλείψει ακόμα και αυτά που σου έχουν απομείνει και εσύ ίσως να έχεις πια σιχαθεί την ψυχή σου που δεν μπόρεσες να πείσεις έστω και μια από εκείνες τις σχέσεις που είχες κάνει να σε εκλάβει ως σύντροφο της ζωής της. Επίσης, θα σε έχουν εγκαταλείψει και οι γονείς σου λόγω νομοτέλειας και πια θα έχεις μάθει ότι κάποιοι αλλοτινοί σου φίλοι δεν άξιζαν το ενδιαφέρον και την αγάπη σου, ενώ ίσως να έχεις χαθεί και με κάποιους που άξιζαν. Φυσικά, όλες εκείνες οι παρέες και συναναστροφές που είχες άλλοτε έχουν ήδη εξατμιστεί προ πολλού.

  Εσύ όμως θα συνεχίζεις.

Θα συνεχίζεις, επειδή το μόνο που θα έχεις θα είναι ο εαυτός σου˙ αυτό που έγινες μέσα από την πορεία της ζωής σου και μέσα από τις σκέψεις σου και τις αντιλήψεις σου, μέσα από τις πράξεις και τις παραλείψεις σου, είτε το επεδίωξες να γίνεις αυτό που έγινες είτε όχι. Προφανώς και είσαι ξεχωριστός, όπως είναι ξεχωριστός κάθε ένας από τους ανθρώπους που βλέπεις γύρω σου. Μη φανταστείς όμως ότι είσαι κάτι το ιδιαίτερο… ένας μαλάκας είσαι και εσύ σαν όλους τους άλλους, μη σου πω πως παίζει εσύ να είσαι και ακόμα μεγαλύτερος.

  …Αλλά θα συνεχίζεις. Ίσως επειδή αυτό που είσαι είναι η ουσία σου και είναι μοναδικό, αφού αποτελεί ένα ακόμα ξεχωριστό παράθυρο νόησης που προσπαθεί και αυτό να βάλει σε μια τάξη το χάος της εντροπίας του σύμπαντος, να το ταξινομήσει και να αποδώσει τον δικό του ορισμό για αυτό, έναν ακόμα ανάμεσα στους σχεδόν άπειρους, στην προσπάθεια σου να προσδιορίσεις το μυστήριο της «πραγματικότητας».

  Το σημαντικότερο, συνεχίζεις για όσο ακόμα μπορεί να υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος για τον οποίο ενδιαφέρεσαι βαθιά και θέλεις να είσαι κοντά του, ελπίζοντας πως θα μπορείς να στέκεσαι δίπλα του για όσο θα ζείτε, ακόμα όμως και αν τύχει να πεθάνει, εσύ πάλι θα συνεχίζεις. Έστω και έρποντας. Και θα το κάνεις μέχρις ότου η σκέψη του μετέπειτα δεν θα περιέχει καθόλου φόβο παρά μόνο λύτρωση.