Εκεί ψηλά στον Υμηττό...

 

   Γεια σας και πάλι!

  Δεν ξέρω αν κάποιος δοκίμασε τη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας που πρότεινα τις προάλλες. ..
 
  Σε κάθε περίπτωση, επανέρχομαι δριμύτερος προτείνοντας μια ακόμα βόλτα, αυτή τη φορά στον Υμηττό. Ο Υμηττός έχει πολύ «ψωμί» για κάποιον που θέλει να τρέξει, να περπατήσει ή να κάνει ποδηλασία στο βουνό. Προσωπικά, αν και έχω πάρει ένα ποδήλατο – μάλιστα το ταλαιπώρησα και το «πηλάλησα» αρκετά για λίγο καιρό – διαπίστωσα ότι δεν είμαι ιδιαίτερα της ποδηλασίας, αλλά  του τρεξίματος.  
  Βεβαίως, θα μου πει κανείς, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!
 
  Λοιπόν, ξεκινάμε από την αρχή. Ο Υμηττός είναι το μακρόστενο εκείνο βουνό στα νοτιοανατολικά του λεκανοπεδίου των Αθηνών. Η ρίζα της λέξης Υμηττός είναι, από όσο έχω ψάξει, είτε πελασγικής προελεύσεως, και το νόημα της μάλλον είναι «τραχύς τόπος – σκληρός βράχος», είτε, κατά άλλους, προέρχεται από τη λέξη θύμος – θυμάρι – που, μέσα από μια ‘εξελικτική’ πορεία, μεταβλήθηκε σε Υμηττός [Θυμέτ – Υμέτ – Υμηττός].
Σε κάθε περίπτωση, ο Υμηττός υψώνεται με υπερηφάνεια  1026 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο σημείο  «Εύζωνας».  Εκτείνεται, λοιπόν, από την Αγία Παρακευή [στο Σταυρό] στα βορειοδυτικά και ακολουθώντας μια πορεία προς τα νοτιοανατολικά καταλήγει σχεδόν στη θάλασσα, στη Βουλιαγμένη.
  Πολύ folklore υπάρχει αναφορικά με τον Υμηττό. Η ονομασία «Τρελός» που προέρχεται κατά κάποιους λόγω των Φράγκων του 13^ου αιώνα που τον αποκαλούσαν «tress long» λόγω του σχήματος του, η και λόγω των αρχαίων μετεωρολόγων οι οποίοι για να προβλέψουν τον καιρό έβλεπαν τα «καμώματα» της κορυφής του και έβγαζαν το πόρισμα. Είχαν μάλιστα χτίσει και ιερά στο βουνό για αυτή τη δουλειά.
  Απάνω στο βουνό υπάρχουν κτίσματα από τεράστιων διαστάσεων πέτρες, τα «δρακόσπιτα». Δεν γνωρίζουμε ποιοι τα έκτισαν και πότε.
Λένε, δε, ότι ο Υμηττός είναι κούφιος… Και ότι μέσα υπάρχουν βάσεις Ελληνικές, Αμερικάνικες ή και… εξωγήϊνων!
Η παραφυσική δραστηριότητα στο βουνό είναι επίσης σημαντική.
 
  Προσωπικά, στα χρόνια που τρέχω στον Υμηττό ποτέ δεν έχω αντιληφθεί κάτι υπερφυσικό να λαμβάνει χώρα γύρω μου, αν και δεν έχω πάει ποτέ μου βράδυ – πάντα πρωί. Έχω δει όμως όμορφα τοπία και εικόνες που δύσκολα κανείς μπορεί να συνυφάσει με την Αθήνα αν και ο Υμηττός είναι μέρος της πόλης μας.
 
  Η βόλτα που προτείνω αρχίζει από την Αγία Παρασκευή επί της οδού Γραβιάς στο σημείο που ξεκινάει η Ανατολικής Μεσογείου που ο δρόμος που βγάζει σταδιακά, ανηφορίζοντας το βουνό, στη Μονή Αγίου Ιωάννου του Κυνηγού. Το σημείο που λέω είναι ανάμεσα στο Tenis Club Αγίας Παρασκευής & στο Deere αλλά κάποιες εκατοντάδες μέτρα από πάνω τους. Η βολτούλα ξεκινάει  με το άγριο, αφού το σημείο εκκίνησης έχει μια ιδιαίτερα απαιτητική ανηφόρα η οποία τραβάει για δύο περίπου χιλιόμετρα. Είναι το καλωσόρισμα του Υμηττού στον επισκέπτη!
  Για το λόγο αυτό, θα πρότεινα να ξεκινήσει κανείς με ένα τεταρτάκι πολύ χαλαρό τρεξιματάκι εκεί γύρω – οι δρόμοι άλλωστε είναι ήσυχοι, αποφεύγοντας ανηφοροκατηφόρες και να κάνει αρκετά σχολαστικά τις διατάσεις του προτού ξεκινήσει την ανάβαση, προς αποφυγή δυσάρεστων τραβηγμάτων ή και σοβαρότερων φθορών σε γόνατα ή δεν ξέρω τι άλλο.
 
  Ξεκινώντας, ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος και ανεβαίνει στριφογυρίζοντας ανάμεσα στο πευκόφυτο δάσος που υπάρχει στο βορειότερο κομμάτι του βουνού. Κάτι μαντρόσκυλα θα λυσσάξουν μόλις σας δουν, αλλά είναι πίσω από φράκτες. Κάποια στιγμή θα συναντήσετε έναν ομαλό  χωματόδρομο που πηγαίνει κατά μήκος του βουνού, και μάλιστα προς την κατεύθυνση της Μ.Α.Ι. Κυνηγού. Έτσι όπως θα είστε από την ανηφόρα, σίγουρα θα σας μπει ο πειρασμός να τον ακολουθήσετε… Μη το κάνετε! Είναι αδιέξοδο.
Έχοντας φτάσει μοναστήρι, μπορεί να πάρει κανείς μια ανάσα γιατί η κλίση του δρόμου γίνεται ομαλή, αλλά μόνο για λίγο, αφού μετά πάλι αρχίζει ανηφόρα. Από εδώ ξεκινάει και η θέα της Αθήνας, η οποία είναι καταπληκτική!
  Κάποια στιγμή, βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου η άσφαλτος κάνει στροφή φουρκέτα ενώ μπροστά μας ξεκινά ένας χωματόδρομος. Εμείς παίρνουμε το χωματόδρομο. Για την ιστορία, η άσφαλτος βγάζει μετά από λίγο στην πύλη ενός στρατοπέδου μάλλον εγκαταλελειμμένου από ανθρώπους, που φρουρείται όμως από κάτι σκύλους οι οποίοι μέχρι που μπορεί και να σας πάρουν στο κυνήγι αν δεν βαριούνται. Πίσω στη διαδρομή μας, ο χωματόδρομος δεν έχει ιδιαίτερη κλίση, ενώ συνεχίζει να μας χαρίζει και όμορφες εικόνες από τη θέα της Αθήνας. Στο τέλος του χωματόδρομου, εκεί που ξεκινά πάλι η άσφαλτος, εμείς δεν ακολουθούμε την άσφαλτο, αλλά  στρίβουμε ώστε να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε τη συνέχεια του χωματόδρομου. Εδώ το δάσος αρχίζει να γίνεται αραιότερο, ενώ, σταδιακά, η θέα ξεκινάει να φεύγει από το λεκανοπέδιο και να προσδιορίζεται προς τα μεσόγεια. Μάλιστα, για μια αρκετά μεγάλη απόσταση έχουμε κατηφόρα, αλλά μη ξεθαρρεύετε γιατί  έχει πολύ ανηφόρα στη συνέχεια. Η κατηφόρα συνεχίζεται μέχρι που φτάνουμε πάνω από τα τελευταία σπίτια των Γλυκών Νερών. Περνάμε και τα καμένα, τα οποία, ευτυχώς, δεν είναι φανερά για μεγάλο διάστημα της διαδρομής. Θέα έχουμε το κεντρικό κομμάτι του βουνού, το οποίο, ιδιαίτερα απόκρημνο και κακοτράχαλο από την πλευρά των μεσογείων, στέκεται κορδωμένο στο διηνεκές υπακούοντας σε κάποιο γεωλογικό πρόσταγμα.
 
  Εκεί κάπου βρίσκουμε ένα στενό δρομάκι στρωμένο με τσιμέντο να παίρνει την ανηφόρα… το προσπερνάμε, βγάζει μετά από λίγα μέτρα ανηφόρας σε μια αδιάφορη μάντρα. Εμείς στρίβουμε εκεί που πιάνει να πυκνώνει το δάσος, σε μια ανηφορική φουρκέτα η οποία μας βγάζει από τον πλατύ χωματόδρομου τον οποίο ακολουθήσαμε για αρκετά χιλιόμετρα. Από εδώ ξεκινά ένα πολύ όμορφο αλλά και δύσκολο κομμάτι της διαδρομής, όπου τοπία πυκνού δάσους και τοπία γυμνού βράχου εναλλάσσονται καθώς ακολουθούμε τις στροφές του δρόμου σε μια ανελέητα μακρόσυρτη ανηφόρα – τραχιά σε κάποια σημεία –  που σταδιακά μας ανεβάζει όλο και κοντύτερα στην κορυφογραμμή με κατεύθυνση πλέον προς το βορρά και τη δύση. Αφού μας ξαναπεράσει από τα καμένα, ώστε να μας υπενθυμίσει για άλλη μια φορά την ηλιθιότητα ορισμένων συνανθρώπων μας, μας οδηγεί προς το διάσελο που σχηματίζεται ανάμεσα στη μεγάλη κεντρική κορυφή του βουνού και στη χαμηλότερη βορειότερη. Εκεί κάπου αρχίζει και η λύτρωση των ποδιών μας και τον πνευμόνων μας, που έρχεται με τη μορφή της κατηφόρας ανάμεσα σε εικόνες δάσους ιδιαίτερου κάλλους, για δεδομένα Αθήνας τουλάχιστον.
 
  Εν τέλει, καταλήγουμε στον ασφαλτόδρομο του οποίου την αρχή είδαμε στο σημείο όπου σας πρότεινα να ακολουθήσουμε την πρώτη φουρκέτα αλλά περίπου τρία χιλιόμετρα νοτιότερα, πολύ κοντά στο Κοιμητήριο Παπάγου τη μάντρα του οποίου συναντάμε αμέσως μετά. Από εδώ και πέρα, ο δρόμος έχει κατεύθυνση προς Καισαριανή, χωρίς ιδιαίτερα μεγάλες κλίσεις αφού διασχίζει το βουνό εγκάρσια. Το δάσος είναι όμορφο ενώ διακρίνονται διάφορα σημεία της Αθήνας, όπως ο Λυκαβηττός, το Πεντάγωνο, η Ακρόπολη, το President και διάφορα άλλα.
 
  Ακολουθούμε τον ασφαλτόδρομο μέχρι το σημείο που βρίσκουμε τον κεντρικό ασφαλτόδρομο του Υμηττού, εκείνον που οδηγεί στην κορυφή. Εμείς όμως δεν ανεβαίνουμε προς την κορυφή. Αντιθέτως, κατηφορίζουμε επί του κεντρικού δρόμου χαζεύοντας λίγο το Σαρωνικό που μας γνέφει παιχνιδιάρικα, μέχρι που βρίσκουμε ένα πλατύ χωμάτινο  μονοπάτι με μια μπάρα. Στο άνοιγμα είναι πάντα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Εκεί, αρχίζει το ονομαζόμενο στους χάρτες ‘αισθητικό δάσος Καισαριανής’, φυτεμένο όλο από κυπαρίσσια και πεύκα. Η θέα της κορυφής επιβλητική. Λίγο λίγο, κατηφορίζοντας, βλέπουμε το καραφλό κομμάτι του Υμηττού προς το νότο, αν και εμείς εξακολουθούμε να κατηφορίζουμε σε περιοχή με πυκνή βλάστηση. Κάποια στιγμή, το μονοπάτι παύει να έχει θέα και πλέον είμαστε κυκλωμένοι από ένα πυκνό δάσος αφού πια έχουμε χάσει αρκετό ύψος. Εκεί είναι πολύ όμορφα! Το τέλος του μονοπατιού μας βγάζει σε κάτι γηπεδάκια κοντά στο στρατόπεδο Σακέτα. Εκεί έχει και βρύση – μάλλον της ΕΥΔΑΠ – αλλά, έχοντας κορακιάσει οπωσδήποτε, πίνουμε με την ψυχή μας. Ο Υμηττός, άλλωστε, δεν διαθέτει πηγές.
  Αφού πιούμε και χορτάσουμε τη δίψα μας – έχοντας κάνει και ένα μικρό διάλλειμα δύο λεπτών – ξαναπαίρνουμε το μονοπάτι ακολουθώντας τη σήμανση προς Καισαριανή / Μονή Καισαριανής. Μετά από άλλη μια – τελευταία – απαιτητική ανηφόρα, βγαίνουμε χαμηλά στον κεντρικό δρόμο του Υμηττού. Με το που βλέπουμε στα δεξιά μας την Πανεπιστημιούπολη έχουμε το νου μας γιατί υπάρχει πρόσβαση καλά «κρυμμένη». Εμείς όμως, υποψιασμένοι, πάμε λίγο μέσα από το δρόμο και, αφού τη βρίσκουμε, μπαίνουμε στην Πανεπιστημιούπολη. Από εκεί, ακολουθούμε το κεντρικό μονοπάτι που βγάζει προς τα Ιλίσια. Περνάμε: μια πλατεία, κάτι γήπεδα, τις εστίες της Πανεπιστημιούπολης και τελικά βγαίνουμε επί της Υμηττού, στο ύψος του άλσους των Ιλισίων.
Το φέρνουμε και αυτό μια σχολαστική βόλτα – είναι πολύ όμορφα – φροντίζοντας να τελειώσουμε στην εκκλησία επί της οδού  Ίωνος Δραγούμη.
 
  Τέλος διαδρομής.
    … διατάσεις…
 
Η διαδρομή που προτείνω και μόλις περιέγραψα είναι περί τα 26 εώς 28 χιλιόμετρα. Αναλόγως του επιπέδου του, μπορεί κανείς να την ολοκληρώσει σε περίπου τρεις ώρες εφόσον κρατήσει ένα ρυθμό αργού τρεξίματος – το οποίο ωστόσο ‘κοστίζει΄στις ανηφόρες που είναι πολλές και κάποιες έντονες.
 
  Όπως θα αντιλαμβάνεσθε, είναι μια διαδρομή για κάπως  «ψημένους» και έμπειρους δρομείς, αφού η απόσταση δεν είναι ευκαταφρόνητη, ενώ το γεγονός ότι γίνεται σε ορεινό τερραίν δυσχεράνει περισσότερο την προσπάθεια.
  Για τους λόγους αυτούς, θα απέτρεπα κάποιον αρχάριο ή έστω και μέτριας φυσικής κατάστασης να την ακολουθήσει, ειδικά μόνος του.