Κόκκινα αυγά

    Καλησπέρα σας, αγαπητοί μου αναγνώστες! Σήμερα θα προσπαθήσω να σας αφηγηθώ μια ιστορία για το αυγό ιδωμένο ως κοσμογονικό σύμβολο. Πράγματι, είναι αλήθεια ότι στις Κσμογονίες διαφορετικών μυθολογιών ανά την υφήλιο, η έννοια της «Πλάσης»  γίνεται αντιληπτή ως ένα αυγό, το «Κοσμικόν Ωόν», όπως πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει να γίνεται λόγος.

  Συγκεκριμένα, θεωρείται – ή εικάζεται – ότι η Πλάση εντός της οποίας ζούμε εμπεριέχεται μέσα στο Κοσμικόν Ωόν. Σε κάποιες μυθολογίες το αυγό αυτό ενυπάρχει ανεξάρτητα και ακολούθως σπάει βίαια, συχνά από κάποιο ήρωα ή Θεό, ενώ σε άλλες εκκολάπτεται και ακολούθως σπάει όπως ορίζει η φυσιολογική ροή  της εκκόλαψης. 

  Αυτό που είναι κοινό, είναι η πεποίθηση πως η Πλάση μας, είτε περιβάλλεται, είτε απλά θρέφεται και προστατεύεται από μια δύναμη, μια πρόνοια εάν θέλετε, μεγαλύτερη από αυτή.

Στα καθ’ ημάς - τα των Ελλήνων, εννοώ - υπάρχει μια ολόκληρη Κοσμογονία η οποία έχει ως κέντρο της ένα τέτοιο Κοσμικόν Ωόν στα πλαίσια της Ορφικής φιλοσοφίας … ή θρησκείας … ή παράδοσης…

   Με το διάβα των αιώνων η παραδοσιακή αυτή πεποίθηση που θέλει τον κόσμο μας  να περιβάλλεται στο προστατευτικό κέλυφος του Κοσμικού Ωού και να τρέφεται, να ωφελείται, από αυτό – κοινή σε διαφορετικούς πολιτισμούς, όπως είπαμε, άρα ενδεχομένως και αρχέγονη, μετεξελίχθηκε και παραλλάχθηκε ή ακόμη και ατόνησε. Έμειναν όμως ψήγματα της μέσα στα έθιμα που τηρούνται και υπάρχουν ως τις μέρες μας. Έτσι, στην Ευρώπη, το έθιμο των κόκκινων αυγών ξεκινά από εκείνο τον Ρωμαίο αυτοκράτορά που παρατήρησε πως μια κότα έβγαλε ένα αυγό που ήταν κόκκινο κατά την ημέρα που γεννήθηκε ο γιος του και διάδοχος της Αυτοκρατορίας. Μια άλλη παράδοση θέλει τη Μαρία τη Μαγδαληνή να έχει επισκεφθεί τη Ρώμη ώστε να ενημερώσει τον αυτοκράτορα Τιβέριο ότι ο Ιησούς αναστήθηκε. Ο αυτοκράτορας φάνηκε δύσπιστος και – βλέποντας μια υπηρέτρια να μεταφέρει κάτι αυγά παρεπιπτόντως, είπε στη Μαγδαληνή ότι αν ο Ιησούς αναστήθηκε τότε αυτά τα αυγά να γίνουν κόκκινα, όπερ και εγένετο.

   Έχοντας περάσει στα χριστιανικά ήθη και έθιμα, κατόπιν και όλου του αρχαίου folklore,  δεν μπορεί να είναι τυχαίο το ότι βάφουμε τα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη, δηλαδή εκείνη την ημέρα που σταυρώθηκε ο Χριστός κατά τας Γραφάς.  Ίσως έτσι να γίνεται ένας υπαινιγμός – έστω και ακούσιος – ότι ο κόσμος δεν τελείωσε παρά την Σταύρωση, αλλά υπάρχει ελπίδα η οποία «εκκολάπτεται» μέχρι την χαρμόσυνη είδηση της Ανάστασης, οπότε και τσουγκρίζουμε τα κόκκινα αυγά προκειμένου να ξεπηδήσει ένας καινούργιος Κόσμος, μια καινούργια Αρχή να προβάλλει μέσα από το σπάσιμο του Παλιού, το οποίο όμως δεν πάει να ενυπάρχει και στο Νέο.

   Χρόνια σας Πολλά, λοιπόν, αγαπητοί μου αναγνώστες και τσουγκρίστε τα αυγά σας με την ελπίδα και την πεποίθηση ότι μας μέλλεται μια καλύτερα ημέρα!!

 


  Και όχι ξύλινα…

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Ευγενίου Καραβία

Image
      Είμαι, λέει, στην Αθήνα˙ στα Πατήσια και συγκεκριμένα στην Ευγενίου Καραβία, έναν δρόμο εις μνήμη του μητροπολίτη που δεν αφόρισε την Επανάσταση του ’21 και για αυτό κατέληξε εθνομάρτυρας. Η Ευγενίου Καραβία είναι ένας δρόμος τον οποίο γνωρίζω αρκετά καλά αφού τον είχα διαβεί πάμπολες φορές κατά τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, μόνο που ο δρόμος αυτός όπως τον βλέπω τώρα που σας το περιγράφω δεν είναι όπως τον θυμάμαι και όπως ίσως εξακολουθεί να παραμένει στην πραγματικότητα, αλλά παντού γύρω μου διαπιστώνω να υπάρχει μια έντονη και διευρυμένη παρακμή.   Από τα κτίρια, που σκιάζουν το δρόμο σα βλοσυροί γίγαντες και επιφυλάσσουν στο διαβάτη που θα σηκώσει το κεφάλι του το θέαμα ενός παράδοξου παλίμψηστου από παράταιρα και απειλητικά σχήματα εκεί που οι πολυκατοικίες παύουν να είναι ενωμένες και ξεκινούν να ξεχωρίζουν η μια από την άλλη – πολλά μπαλκόνια, πόρτες και παράθυρα είτε έχουν σπασμένα τζάμια είτε είναι σκεπασμένα με σανίδες πλακάτ, είτε οι γρίλλι...
Read more

Οι γάτες της Ψερίμυθου

Image
   Κάπου στο μέσο του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου, ή ίσως και σε κάποιο ανατολικό του άκρο – δεν είμαι και απόλυτα σίγουρος – βρίσκεται ένα μικρό νησί ξεχασμένο από τους ανθρώπους, το google και τους νεότερους χάρτες.   A λήθεια, μη με ρωτάτε πού ακριβώς είναι γιατί θα σας γελάσω και δεν το θέλω! Ίσως να είναι κάπου ανάμεσα Τήνου, Μυκόνου και Ικαρίας, ή μπορεί και ανάμεσα στη Σκύρο και τα Ψαρά. Δεν αποκλείεται, βέβαια, να είναι πίσω από τους Λειψούς και το Αγαθονήσι, εκεί στο τέλος του πελάου λίγο πριν την Τουρκία. Μην με ρωτάτε σας λέω, δεν θυμάμαι, δεν γνωρίζω, ενώ άλλωστε δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.     Αυτό που έχει περισσότερη σημασία αλλά φυσικά και ενδιαφέρον, είναι να πλησιάσουμε αυτό το μικρό νησάκι και να δούμε τις ιδιαιτερότητές του: μικρό, όπως είπαμε˙ ούτε ενάμιση χιλιόμετρο από βορρά προς νότο και όχι πάνω από ένα χιλιόμετρο από ανατολή προς δύση, δίχως κάποια ιδιαίτερα γεωγραφικά τσαλίμια στην ακτογραμμή του. Δηλαδή, όπως ίσως ήδη μπορεί ...
Read more

Μπριάμ από αυτοκρατορική γενιά

Image
     Όπως θα έχετε αντιληφθεί έως τώρα όσοι από εσάς αγαπητοί μου αναγνώστες έχετε φτάσει μαζί μου μέχρι εδώ, προσπαθώ να είμαι ένας αντικειμενικός και σκεπτόμενος άνθρωπος. Όπως δεν θέλω να καταπίνω αμάσητες τις αποφάσεις άλλων οι οποίες καθορίζουν τις συνθήκες της δικής μου ζωής έτσι δεν θέλω να παίρνω ως granted στερεοτυπικά που αφορούν σε παρελθοντικές – σε ιστορικές – περιστάσεις. Μπορεί να βρίσκετε τις σκέψεις μου στρεβλές ή εσφαλμένες. Εγώ πάντως δεν κάνω άλλο σε αυτό το blog που έχω ανοίξει παρά να σας δείχνω το πιο καλό μου σημάδι, όπως έχω δεσμευτεί από την αρχή αυτής μου της αφήγησης.   Καθώς μου αρέσει να τρώω – το απολαμβάνω το φαγητό μου! – έχω κάνει σκέψεις και πάνω σε αυτό που έρχεται κάθε μέρα στο πιάτο μου, το οποίο, βέβαια, τη στιγμή που έρχεται ζεστό - ζεστό στο πιάτο μου το εκλαμβάνω αβασάνιστα ως δεδομένο και το μόνο που με ενδιαφέρει εκείνη τη στιγμή είναι να το καταναλώσω. Οι σκέψεις μου για αυτό – και το φιλοσοφείν, αν θέλετε – δεν προκύπτει ...
Read more