Νιαμ Νιαμ

   Σώμα λευκό σα χιόνι, λιανό και λιγερό, με μια βουλίτσα ανοικτού καφέ στη ράχη, επάνω στο σβέρκο σχεδόν.
 
  Από καφέ και γκρίζες κυλινδρικές λωρίδες η ουρά, σαν μετέωροι κύκλοι αενάως αεικίνητοι καταλήγουν σε μια μαύρη απόληξη που, πότε ανασηκωμένη πλήρως δείχνει τα ουράνια σε ονειρική μεταρσίωση, ή άλλοτε γυρνοβολώντας με χαριτωμένη νευρικότητα και κατερχόμενη προς την αντίθετη φορά από την υπόλοιπη ουρά δείχνει ευθαρσώς όλη της την απορία.

Μια απόληξη ουράς, τέλος πάντων, πιο εκφραστική από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση!
 
  Λευκά και τα ποδαράκια με ροζ πατουσίτσες απαλές στην αφή σαν βελούδο και από πάνω τους νύχια αιχμηρά και λεπτά σαν μικροσκοπικές λεπίδες που προβάλλουν και κρύβονται κατά το δοκούν, πότε ακουμπώντας απαλά τη γιγαντιαία παλάμη πότε λίγο γρατζουνώντας την.
 
  Λευκό και το κεφάλι στα μάγουλα και στο πίσω μέρος του λαιμού μέχρι τα αυτιά που σχηματίζουν δύο γοτθικά τρίγωνα καφετιά από πίσω και ροζ από μπροστά, με κοντές τρίχες λευκού χρώματος να ξεπροβάλλουν από μέσα τους. Κάθε τόσο στριφογυρνούν ανήσυχα και στρέφονται ολοένα με ζωηρή περιέργεια προς οποιοδήποτε ηχητικό ερέθισμα κεντρίζει το ενδιαφέρον τους, σαν ραντάρ.
  Στο πίσω μέρος του κεφαλιού ακόμα ένα τρίγωνο, χρώματος ακαθορίστως καφέ αυτό. Για την ακρίβεια, καστανό και πορτοκαλί με το γκρι να εμφιλοχωρεί όσο πάμε προς τα άκρα του, αρχινώντας με τόνους από καφέ κάπως σκοτωμένου και καταλήγοντας με υποψίες μαύρου. 

  Πόσα διαφορετικά χρώματα σε τέσσερα εκατοστά τριχώματος!

  Η μυτούλα λευκού χρώματος επίσης. Ροζ λεπτεπίλεπτα ρουθούνια στη βάση με λευκό χνουδάκι στο επάνω μέρος να προσπαθεί να τα καλύψει, φευ όμως, μόνο μετριάζει το ροζ σε έναν ακόμα πιο παστέλ τόνο. Ακολούθως, ανηφορίζει προς το μέτωπο σε μια λευκή λωρίδα που εισχωρεί στο γκρι και το χωρίζει συμμετρικά.
  Η μουσούδα κάτω από τη μύτη, λευκή και αυτή, περιορίζεται σε ένα κομψά  στρογγυλό σχήμα και εκατέρωθέν της ξεπετάγονται τα μουστάκια̇ άσπρα, παχιά και σκληρά, μέσα από κάτι μεγάλους κόκκινους πόρους που θα τους έπαιρνε κανείς και για μικρές πληγίτσες.
  Κάτω από τη μουσούδα, οι γραμμές του στόματος μαιανδρίζουν με το χαρακτηριστικό αυτό σχήμα που προσδίδει εκείνη τη γατίσια περιφρονητική έκφραση ήπιας δυσαρέσκειας που λατρεύουμε οι γατόφιλοι και που δεν μπορούν ποτέ να πετύχουν τα χούμανς, όσο και αν προσπαθούν, όσες πλαστικές και αν κάνουν.
 
 Τελευταία τα μάτια, και τι μάτια αυτά τα μάτια!
 
  Δύο λαδοπράσινες βαθιές ακύμαντες λίμνες που από τα βάθη της κάθε μιας αναδύεται από ένα καφεμαύρο νησί, σαν νεκρό ηφαίστειο.
  Έντονη ματιά που έχουν αυτά τα μάτια! Πότε απαιτούν ή καταδικάζουν με διαπεραστικά βλέμματα και πότε στέλνουν νωχελικά φιλάκια ευχαρίστησης ή αυταρέσκειας, αργοκλείνοντας με ραστώνη και ηδυπάθεια σε ένα αξιολάτρευτο fade out.
  Η κίνησή της αέρινη, αριστοκρατική και γεμάτη χάρη καθώς διαβαίνει καμαρωτή ή έτσι όπως ισορροπεί στο κλαδί του αγαπημένου της δέντρου με την ουρά της χαριτωμένα ανασηκωμένη.
 
  Ένα πλάσμα σαν κόσμημα και όλο χάρη, τέλος πάντων, η Νιαμ Νιαμ…