For the love of modern Athens

   Στο προηγούμενο μου αφήγημα έκλεισα τις σκέψεις μου σχετικά με την Αθήνα με έναν πικρόχολο, μάλλον, επίλογο. Θα ήθελα λοιπόν να γλυκάνω λίγο την τελευταία σας γεύση για την εντύπωση που έχω σχηματίσει και σας μεταφέρω σχετικά με την πόλη αυτή, δίχως βέβαια να σημαίνει ότι δεν πιστεύω τα όσα έγραψα προηγουμένως. Κάθε άλλο, τα πιστεύω απόλυτα αφού η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα της καθημερινότητας και της ρουτίνας είναι μια πόλη αφόρητη. Δεν μου αρέσει που το γράφω, γιατί είμαι ένα παιδί του κέντρου, αλλά... αλλά...
 
  Ίσως να φταίει η νοοτροπία που έχουμε εμείς οι Αθηναίοι, έτσι εγωϊστές και αδιάφοροι όπως είμαστε απέναντι στον πλησίον μας και προς τα προβλήματα της πόλης καθώς τρέχουμε να προλάβουμε τις δουλειές μας και τις υποχρεώσεις μας. Μιας πόλης που, όπως όλες οι πόλεις, μετατρέπει και αυτή τους κατοίκους της σε τέρατα αδιαφορίας, ή ίσως απλώς να μην υπάρχει στο ιστορικό πλην καταταλαίπωρο λεκανοπέδιο αρκετός χώρος για να χωρέσει τις ζωές, τα όνειρα και τα θέλω τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων. 

   Λοιπόν : έτσι και πάρει κανείς την καθημερινότητα του στην Αθήνα σε face value είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι ένας δυστυχής Αθηναίος, ωστόσο, μπορεί κανείς να ξεφύγει από το γκρίζο τέρας της καθημερινότητας αν αγαπήσει λίγο την πόλη. Για να αγαπήσει όμως την πόλη, θα πρέπει να αγαπάει, έστω και λίγο, τη ζωή του. Για να το πετύχει αυτό, εκτός άλλων, θα πρέπει να είναι παρατηρητικός και να μην αφήνει μικρές λεπτομέρειες που εκτυλλίσονται στην άκρη του ματιού του, στο περιθώριο της ζωής του, να διαφεύγουν της προσοχής του.
 
    Ενόσω σκέφτομαι περιστάσεις που με έχουν κάνει να αγαπήσω αυτή την πόλη, έχω στο μυαλό μου το τραγούδι «Modern Love» του μακαρίτη του David Bowie. Καθώς γράφω το δικό μου αφήγημα είναι σα να βλέπω τους στίχους του να γράφονται μόνοι τους στο χαρτί. Είναι σα να το ακούω, η σκέψη της μουσικής του μου τέρπει τα αυτιά!  Έχοντας λοιπόν αυτό το τραγούδι στα αυτιά μου, προσπαθώ να συνεχίσω το αφήγημα μου για την Αθήνα θέλοντας να βρω όλες εκείνες τις στιγμές που έχω ζήσει «την» Αθήνα και όχι απλά στην Αθήνα. 

  Είναι φορές που πρέπει κανείς να αποστασιοποιείται για λίγο από τη ρουτίνα του, να παύει να είναι κλειστός προς τα διάφορα ερεθίσματα που μπορεί να βρίσκονται δίπλα του αλλά όμως εκείνος τα προσπερνά αδιάφορα χωρίς καν να τα αντιλαμβάνεται επειδή πρέπει να προλάβει να κάνει όσα πράγματα πρέπει ώστε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αλλά να βγαίνει έξω από το καβούκι του για λίγο και να προσπαθεί να συντονίζεται με τον παλμό της πόλης˙ να αγαπά τη ζωή του.
("I know when to go out / Know when to stay in / Get things done".)
 
  Προσωπικά είναι μέρες που έχω κατορθώσει να αποκομίσω στιγμές ομορφιάς και ευτυχίας από την πόλη, ακόμα και όταν είναι στα χειρότερα της.
  Ναι, το γνωρίζω πως, όσο και αν κυνηγά κανείς να πιάσει τον εφημεριδοπώλη, ο εφημεριδοπώλης δεν θα κομίζει παρά ειδήσεις νεκρές και αποκομμένες από την πραγματικότητα του μέσου ανθρώπου, ειδήσεις από έναν κόσμο που φαινομενικά αλλάζει, γοργά μάλιστα, αλλά τελικά όλα μένουν ίδια, έστω μόνο στο «τώρα» αυτής της συγκεκριμένης στιγμής, εκεί που στέκεται στην αποβάθρα στο σταθμό του μετρό, ζαλωμένος το backpack του με το laptop να το βαραίνει ακόμα περισσότερο, περικυκλωμένος από άγνωστους του ανθρώπους όλοι μαζί να αναμένουν, να καρτερούν σχεδόν, το τραίνο που πάντα καθυστερεί, το μεγάφωνο να αναγγέλει ότι ο επόμενος συρμός θα εισέλθει σε ένα λεπτό.
("I catch the paper boy / But things don't really change")
 
  Οι όσες στιγμές ομορφιάς και ευτυχίας πάντως δεν παύουν να περνούν από το μυαλό μου και προσπαθώ να τις φυλάω στη μνήμη μου σαν μικρές χάντρες αναμνήσεων, φωτός, αισθήσεων και συναισθημάτων που απαρτίζουν ένα περιδέραιο. Ένα περιδέραιο που με συντροφεύει και μου δίνει δύναμη σα φυλακτό να προχωράω τη ζωή μου. Άλλωστε, η Αθήνα μπορεί να γίνει μια μεγάλη πλανεύτρα όταν και εκεί που θέλει, ακόμα και αν δεν αγαπά τα παιδιά της.
("There's no sign of life / It's just the power to charm")
 
 Έστω και αν η Αθήνα δεν αγαπά τα παιδιά της, μπορεί κανείς να την αγαπήσει αν για λίγες στιγμές αφήσει την καθημερινότητα του στην άκρη και προσπαθήσει να αφουγκραστεί τη γοητεία μιας άλλης, ρομαντικής, Αθήνας. Μιας Αθήνας ιδεατής που κρύβει ο κάθε ένας μας στη φαντασία του.  
  Μου παίρνει πολλή προσπάθεια να το κάνω αυτό, εγώ μόνο ξέρω πόση, αλλά είναι φορές που μου βγαίνει και τότε μπορώ να πω ότι παίρνω μεγάλη αποζημίωση. 

  Άλλωστε, παρά το ότι η Αθήνα είναι μια πόλη από την οποία πάντα ήθελα να φύγω, ακόμα και αν δεν το έκανα ποτέ, όση ασχήμια και αν ενέχει η ζωή έτσι όπως στριμώχνεται και πνίγεται στα στενά του πυκνού της αστικού ιστού, εγώ δεν έχω τη δύναμη να τη μισήσω˙ αντιθέτως, κρύβω για αυτή μια αγάπη πληγωμένη και πεισματική, κάπως σαν ένα δέντρο που παλεύει να ριζώσει ανάμεσα σε βράχους που βρίσκονται στην άκρη ενός γκρεμού.

("I'm lying in the rain / But I never wave bye-bye / But I try / I try")
 
 Έτσι, έχω αγαπήσει την Αθήνα μέσα από βραδινές χειμωνιάτικες περιπλανήσεις μου στα στενά της, με αρκετές στάσεις σε μικρά πολύβουα μπαράκια, σε κάθε μπαράκι και από μια άλλη παρέα γνωστών, με το ψιλόβροχο να μου βρέχει τη μύτη, τα μαλλιά και τα μάγουλα.
  Αγαπώ την Αθήνα όταν κάθομαι – σχεδόν πάντα μόνος μου – στα τελευταία καθίσματα Εξαρχιώτικων θερινών σινεμάδων, στο πανί ασπρόμαυρες ταινίες ρετρό και στο χέρι  μια μπύρα που δεν κατάλαβα για πότε ζεστάθηκε.
  Έχω αγαπήσει την Αθήνα κάτι Σαββατιάτικα πρωϊνά, όταν ο ύπνος με αφήνει σύξυλο από νωρίς. Αλλάζει τόσο πολύ η διάθεση μου όταν κατεβαίνω μοναχός μου, σαν παλαβός, για jogging στον Κήπο και στου Φιλοπάππου!

  Χάρηκα για λίγο που ήμουν στην Αθήνα ένα απόγευμα όταν, καθώς περπατούσα επί της Λ.Β.Σοφίας, παρατήρησα ένα δεντράκι που μόλις είχε ανθήσει, αδιάφορο για την κίνηση και το πανδαιμόνιο που γίνονταν γύρω του, η γλυκιά λάμψη του λυκόφωτος να μας περιβάλλει καθώς ο ήλιος έδυε ντύνοντας τον ουρανό με τη μπρούτζινη πανοπλία του.

  Τέλος πάντων, λαχτάρισα την Αθήνα ένα πρωΐ που την είδα από ψηλά όπως έτρεχα στον Υμηττό, σαν ένα όνειρο αμπαλαρισμένο με τις ηλιαχτίδες της αυγής, σαν ένα δώρο που μου έκανε εκείνη τη μέρα η ζωή, ένα δώρο που ήξερα πως με περίμενε να το ανοίξω με το που θα κατέβαινα!