Εισαγωγικό

 

Χαλάνδρι – Σύνταγμα – Νέος Κόσμος: Αυτές είναι οι σκέψεις μου που γράφω κατά καιρούς στο τραίνο πηγαίνοντας στο γραφείο! Για να το διαβάζεις αυτό αγαπητέ μου αναγνώστη, σημαίνει ότι τα κατάφερα, μπόρεσα να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά!

   Πάντοτε ήθελα να βάλω τις σκέψεις μου στο χαρτί και ιδανικά ακόμα και να γράψω ένα βιβλίο, ίσως σε μια προσπάθεια μου να ξεφύγω από τα μίζερα στερεότυπα της άχαρης μικροαστικής μου ρουτίνας, να βρω λίγο πιο ψηλούς και ενδιαφέροντες ορίζοντες. Αυτή η προσπάθεια, η συγγραφή καθαυτή και η σκέψη που καταβάλλω, είναι μιας πρώτης τάξεως απόδραση από το τέλμα της καθημερινότητας, ένα μεγάλο ταξίδι προς το άγνωστο̇ σίγουρα προς κάτι σαφώς πιο ενδιαφέρον από την καθημερινότητά μου όπως τη βιώνω.

  Σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να γράψω κάτι εδώ και πολλά χρόνια. Κάποτε, μάλιστα, είχα δοκιμάσει να γράψω μια μεγάλη ιστορία, δυστυχώς όμως ξέμεινα από ‘καύσιμο’ μόλις στην αρχή. Στέρεψε ο νους μου και δεν είχα τη φαντασία που απαιτούνταν. Αυτό που είχα κατά νου να γράψω παλιότερα, εκτός από φαντασία θα απαιτούσε ακόμα και κάποιου είδους έρευνα, μελέτη. Δυστυχώς όμως δεν είχα ούτε αυτό το περιθώριο και έτσι ναυάγησε άδοξα η προσπάθεια μου εκείνη… 

  Ο παραπάνω ισχυρισμός μου, ότι δηλαδή γράφω τις σκέψεις μου μέσα στο τραίνο, φυσικά και δεν αντικατοπτρίζει απολύτως την αλήθεια, ενέχει όμως αρκετή από αυτή! Προφανώς και δεν έγραψα ολόκληρο αυτό που θα διαβάσετε όσοι με ακολουθήσετε μέσα στο τραίνο πηγαίνοντας στο γραφείο, όμως αρκετές σελίδες του πρωτότυπου γράφτηκαν έτσι ακριβώς! Αν χρησιμοποιείς την μπλε γραμμή και κάθε πρωΐ πηγαίνεις στη δουλειά σου από Δουκίσσης Πλακεντίας προς Δημοτικό Θέατρο και επιστρέφεις από την αντίστροφη διαδρομή δεν είναι διόλου απίθανο να είδες, ή ακόμα και να έκατσες δίπλα σε έναν τύπο που καθόταν και έγραφε κάπως βιαστικά και νευρικά στο σημειωματάριο του, αποκομμένος από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ίσως να είπες μέσα σου, «τι να γράφει ο παλαβός?» ή ίσως να μην έδωσες καν σημασία, ενδεχομένως πνιγμένος και εσύ στα δικά σου προβλήματα…

   Να όμως πώς ξεκίνησε η ιδέα: εδώ και πολλά χρόνια κάθε πρωί πρέπει να πηγαίνω στη δουλειά μου όπως όλοι μας, ή πολλοί από εμάς τέλος πάντων. Όπως έχω αναφέρει, συνήθως παίρνω το μετρό̇ τη μπλε πρώτα από Χαλάνδρι προς Σύνταγμα και ύστερα την κόκκινη έως το Νέο Κόσμο. Φυσικά, κάθε μεσημέρι ακολουθώ την αντίστροφη πορεία. Από ότι ίσως θα αντιλαμβάνεσθε, όλο αυτό είναι μια καθημερινή διαδικασία τουλάχιστον μιάμισης ώρας συνολικά χαμένου χρόνου σε μετακινήσεις. Γρήγορα σκέφτηκα να παίρνω μαζί μου βιβλίο, όπως και πράγματι έκανα και κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Κατά τις αρχές του 2024, εκεί που διάβαζα ένα βιβλίο μάλλον ανιαρό, σκέφτηκα ‘γιατί να μην γράψω και εγώ ένα αφού κάθομαι που κάθομαι τόση ώρα δίχως να κάνω τίποτα?’.  Και, ιδού!

     Λίγο πολύ αυτή είναι η εισαγωγή μου. Ελπίζω να τη βρήκες ενδιαφέρουσα φίλε αναγνώστη και να βρεις τη συνέχεια τακόμα πιο ελκυστική. Εγώ, από την πλευρά μου, δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ πως θα φοράω πάντοτε το καλύτερο μου κουστούμι˙ κάποιες φορές θα είμαι με γαλότσες και biballs. Αυτό όμως που υπόσχομαι είναι ότι πάντοτε – σε κάθε καταχώρηση που θα διαβάσετε από αυτό το blog – θα προσπαθώ να σας δείχνω το πιο καλό μου σημάδι για όσο θα μου κάνετε παρέα σε αυτή μου την περιπλάνηση, είτε θα είναι Δευτέρα πρωΐ είτε Παρασκευή απόγευμα!

 Σιγά σιγά θα σας τροφοδοτώ για να διαβάσετε αυτά που έγραψα και θα γράψω!